جمعه ۲۰ مهر ۱۳۹۷ - ۱۰:۰۳

سمت و سوی کابینه درفضای جدید

دولت دوم روحانی "دولت شرکتی" تری خواهد شد

خبر

ساعت24-در ایران احزاب سیاسی نیرومند و کادرهای ورزیده که برای فعالیت در سیاست داخلی، سیاست خارجی، فرهنگ، اقتصاد و امور اجتماعی با فلسفه خاص حزبی تربیت شده باشند نداریم یا بسیار اندک است و همین موجب شده همه دولت‌ها به صورت شرکتی اداره شوند.

به این معنا که روسای دولت‌ها برای انتخاب همکاران در بالاترین سطح که معاونان، وزیران و روسای بنگاه‌ها و سازمان‌های بزرگ تنها به شناخت و اعتماد و اطمینان و وفاداری در حرف رجوع کرده‌اند و کارآمدی، ورزیدگی و تخصص و از همه مهم‌تر تعهد به برنامه‌های تدارک دیده شده در مرحله دوم قرار می‌گیرد.این اتفاق برای مدیران ارشد یک رده پایین‌تر از وزیران و حتی مدیران کل اتفاق می‌افتد و در عمل نوعی سردرگمی پدیدار می‌شود.

رسوخ و رسوب مدیرانی با عقاید و آرا و برنامه‌های برجای مانده از یک دوره ریاست جمهوری در عمل به دشواری منجر می‌شود و روزگار اداره کشور را سخت کرده است. درسال 1368آیت الله فقید اکبر هاشمی رفسنجانی فاقد حزب سیاسی بود که خود از موسسان و رهبران آن باشد و از طریق آن حزب به شهروندان معرفی شده باشد. این وضع موجب شد وقتی او می‌خواست برای دولت نخست خود افرادی را انتخاب کند تنها بر اساس شناخت فردی خودش این کار را انجام داد. دولت نخست آیت‌الله فقید پس از اینکه یک دوره‌ای با هم کار کردند، اما به زودی به ویژه در اقتصاد به اختلاف برخوردند. گروه سه نفره شامل محمدحسین عادلی رییس بانک مرکزی، شادوران محسن نوربخش وزیر اقتصادو مسعود روغنی زنجانی رییس سازمان برنامه و بودجه طرفدار اقتصاد آزاد کردن اقتصاد بودند و وزیران صنایع، صنایع سنگین، معادن و فلزات و حتی کشاورزی و جهاد سازندگی دنبال اقتدار بیشتر دولت بر همه امور و فعالیت‌های اقتصادی بودند. هیچ دستور حزبی یا تشکیلاتی بر این افراد حاکم نبود و تنها مرجع برای حل اختلاف میان آنها خود رییس‌جمهور بود که او نیز به جای رجوع به برنامه‌های حزبی – که وجود نداشت – سلیقه خود را حاکم می‌کرد. عین همین داستان برای دولت‌های بعدی که به ترتیب از سوی حجت‌الاسلام سید محمد خاتمی، دکتر محمود احمدی‌نژاد و هم‌اکنون حجت‌الاسلام حسن روحانی تاسیس شده است تکرار و شرایط سخت شد ه است. درشرایط تازه که دولت فعلی درمسیر نوعی خانه تکانی قراردارد احتمال تاسیس دولت شرکتی بازهم بیشتر خواهد شد.   دولت‌های شرکتی تاسیس شده از طرف روسای جمهور چهارگانه در همه سال‌های 1368 تا امروز هیچ کدام حاضر نشدند کار را از جایی شروع کنند که دولت قبلی تمام کرده بود. این یک اتفاق نادر است که در ایران رخ داده و در کمتر کشوری چنین فرآیندی را شاهد بوده‌ایم. دولت‌های شرکتی اما پس از آنکه دوره‌شان تمام شد همانند یک شرکت تعطیل شده و عمل کرده و اعضا و سهامدارانش هر کدام دنبال کسب و کار سیاسی یا اقتصادی خاص خود خواهند بود. حالا و در شرایطی که قرار است وزیران تازه برای دووزارتخانه دارای سرپرست انتخاب شوند نامهایی را می شنویم که نشان می دهد دولت دوم روحانی مثل دولت دوم هاشمی رفسنجانی و دولت دوم محمد خاتمی شرکتی تر خواهدشد. اگرچه برخی باوردارند دولت اول حسن روحانی نیز دولت شرکتی است که اعضای این شرکت را سهامدارانی از احزاب و جریان های سیاسی گوناگون تشکیل داده اند. ایا سهمیه تازه ای برای جهانگیری لحاظ خواهدشد و اواز غربت درمی اید؟ ایا سهمیه نوبخت وحزب اعتدال و توسعه افزایش خواد یافت؟

ارسال نظر

شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.