توسعه کره جنوبی با کمک جائبولها
بزرگترین دغدغه سیاستگذاران كرهای در تقویت بخشهای بهرهور، بزرگ بودن مقیاس آن بخشها بود. تاكید فراوان بر صرفههای مقیاس در سیاستگذاری اقتصادی كره را میتوان در دفتر برنامهریزی در سال ۱۹۸۲ مشاهده كرد كه به شناسایی علل مشكلات صنایع سنگین و شیمیایی در اوایل دهه ۱۹۸۰ مربوط است. آن بخشها مصداق بارز سرمایهگذایهای به شدت بلندپروازانه تلقی میشوند. در آن سند گفته شده كه «فقدان صرفههای مقیاس به دلیل وجود تعداد كثیری بنگاه در هر بخش» (یا همان شكست در هماهنگی سرمایهگذاریها) علت مشكلات بوده است.
دغدغه دستیابی به صرفههای مقیاس در بسیاری از بخشهای ارجح موجب شد دو چالش، پیش روی سیاستگذاران كرهای قرار گیرد. یكی آنكه لازم بود تكتك بنگاههای این بخشها بزرگ باشند تا حداقل صرفه مقیاس در تولید حاصل شود. دولت معمولا به بنگاهها دستور میداد مجتمعهای تولیدی خود را با مقیاس بهینه تولید بسازند. چون بازار داخلی كوچك بود، صادراتی بودن واحدهای تولیدی یك الزام بود تا به این ترتیب زیانهای ناشی از بهرهبرداری ناقص از ظرفیت تولید به حداقل برسد. در هر مورد كه گمان میشد ظرفیت بنگاهها كمتر از حداقل مقیاس بهینه است، دولت با اعمال سیاستهای مختلف آنها را به سوی ادغام سوق میداد. شدیدترین مصداق این اقدامات را میتوان در تجدید ساختار شش بخش بزرگ مشاهده كرد. ادغام دو تولیدكننده خودرو در سال ۱۹۶۵، پنج تولیدكننده پیویسی در سال ۱۹۶۹ و ادغامهای دیگر در دهه ۱۹۸۰ در حوزه تولید كود، كشتیسازی و بخشهای ساختمانی فعال در خارج از كشور از دیگر نمونهها است.
به گزارش ساعت ۲۴، دولت كره با سیاستهای مختلف موجب شكلگیری بنگاههای بزرگ چائبول شد. این بنگاهها مجتمعهای صنعتیاند كه در بخشهای صنعتی و خدماتی فعالیت میكنند. سامسونگ، الجی و دوو نمونههایی از چائبولها هستند. دولت با تعیین شرایط سنگین برای ورود به یك صنعت و حتی صادرات كالا تعداد بنگاهها را محدود كرد. برای مثال بنگاههایی میتوانستند كالا به خارج صادر كنند كه صادرات آنها بیش از ۱۰۰ میلیون دلار در سال باشد. تعیین حداقل مقیاس فعالیت، موجب ادغام بنگاهها و شكلگیری مجتمعهای صنعتی شد. از سوی دیگر دولت رقابت میان چائبولها را تشویق و از شكلگیری انحصارات جلوگیری كرد. با این سیاست انگیزه كارآمد بودن در چائبولها بسیار قوی میماند؛ به ویژه كه زمام امور اعتبارات نیز به دست دولت است و بنگاههای كرهای به شدت به وام متكیاند.
بسیاری از چائبولها كه به دلیل ناكارآمدی، حمایت دولت را از دست دادند، به فراموشی سپرده یا تجزیه شدند و بازماندههای آنها بین چائبولهای دیگر تقسیم شد. اثبات این واقعیت از آنجا معلوم میشود كه فقط دو تا از بزرگترین چائبولهای سال ۱۹۶۶ در سال ۱۹۷۴ در زمره ۱۰ چائبول بزرگ بودند و فقط پنج تا از ۱۰ چائبول بزرگ سال ۱۹۷۴ در سال ۱۹۸۵ در زمره ۱۰ تای برتر قرار میگرفتند. از ۱۰ چائبول برتر سال ۱۹۸۰ هم فقط ۶ تای آنها در سال ۱۹۸۵ در گروه ۱۰ تای برتر قرار داشتند.
