نامشان حتی روی سنگ گورشان نوشته نمی شود
63 درصد از زنان افغان فاقد اسناد هویتی
ساعت24-حال بیش از 40 سال است دولت مرکزی نیرومندی که همه قبایل و احزاب و استانها از آن تبعیت قانونی کنند در افغانستان دیده نمی شود. سرنوشت شهروندان این سرزمین در نیم قرن اخیر بسیار غم انگیز بوده است . جنگ داخلی گسترده و طولانی مدت در افغانستان میان روسای قبایل از یک سو،احزاب و گروهها از سوی دیگر و میان طرفدارن مذاهب چندین دهه است که برارکان جامعه افغانستانی اپرات ویرانگر داشته و هنوز ادامه دارد.
در این نیم قرنی که درآن هستیم نهضت برابری طلبی زنان دربیشتر جامعه ها با سرسختی دربرابر برخی ستم هاایستادگی کرده و حقوق اولیه خودرا به دست آورده اند. این اتفاق اما در افغانستان هنوز رخ نداده است و زنان افغانستانی در ضعیف ترین موقعیت قرار دارند. این گونه که یورونیوز به نقل از ربکا تاواریس مدیر دفتر زنان سازمان ملل در افغانستان نقل کرده است ۶۳ درصد از زنان افغان، فاقد اسناد هویتی هستند که این موضوع تاثیر منفی بر میزان مشارکت شهروندان این کشور در انتخابات دارد.خانم تاواریس این خبر را در جریان نشست خبری «نقش زنان در انتخابات» اعلام کرد و از مقامات افغان و نهادهای قانونی خواست با حذف این موانع، شرایط لازم را برای حضور گسترده زنان در انتخابات فراهم کنند. او همچنین از برگزارکنندگان انتخابات، سازمانهای مدنی و مدافعان حقوق بشر در این کشور خواست برای افزایش میزان مشارکت زنان در انتخابات وارد عمل شوند.خانم تاواریس به محدودیتهای زنان افغان از نامزدی در انتخابات گرفته تا ثبت نام و شرکت در رای دهیها و همچنین ضرورت افزایش نقش زنان در فعالیتهای امنیتی به ویژه در پلیس ملی اشاره کرد و گفت: «هدف سازمان ملل کمک به دولت افغان برای عملی کردن تعهداتش به طور کلی و همچنین تقویت نقش زنان در انتخابات به طور ویژه است. زنان افغان در زندگی اجتماعی و سیاسی خود با چالشهای زیادی مواجه هستند.»تادامیچی یاماموتو، فرستادۀ ویژه سازمان ملل متحد برای افغانستان نیز که در این نشست حضور داشت با اشاره به اهمیت نقش زنان در ایجاد و توسعۀ دموکراسی در هر کشوری تاکید کرد سهم زنان در فعالیتهای انتخاباتی افغانستان باید مساوی با سهم مردان باشد.او گفت: «تهدیدات امنیتی و برخی از مسائل فرهنگی، از مهمترین موانع فعالیت زنان در این کشور است و سازمان ملل به دولت افغانستان کمک خواهد کرد تا نقش زنان را در انتخابات تقویت کند.»بنا بر اعلام رسانههای افغانستان، میزان مشارکت زنان در انتخابات سال ۱۳۹۳ شمسی در این کشور ۳۸ درصد بوده است. سهم زنان در میان کل نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری نیز ۹ درصد و در میان نامزدهای شوراهای ولایتی ۱۱ درصد بوده است.
نام من کجاست؟
سخنان نمایندگان سازمان ملل در افغانستان در حالی بیان میشود که موضوع انکار هویت زنان افغان به یکی از بحثهای داغ در شبکههای اجتماعی و میان کاربران افغان تبدیل شده است.بسیاری از مردان در جامعه امروز افغانستان، همسرانشان را در مجامع عمومی با عناوینی همچون «مادر کودکان»، «خانه»، «منزل»، «ضعیفه» و یا گاهی «مال» خطاب می کنند. این عناوین حتی روی سنگ قبر زنان افغان در آرامگاهها نیز دیده میشود. زنان در مجامع عمومی از سوی دیگران «همشیره» یا «عمه» نیز خطاب میشوند. همچنین بنا بر قانون افغان، نام مادر نباید در گواهی تولد کودک ثبت شود.برای اعلام مخالفت با چنین رفتارهایی، در اوایل تابستان کمپینی تحت عنوان «#WhereIsMyName» توسط زنان جوان این کشور در شبکههای اجتماعی بوجود آمد و در چهارچوب این کمپین با زبانهای محلی افغانستان از دیگران پرسیده شد که «نام من کجاست؟».فعالان در این کمپین، زنان را تشویق میکنند که سکوت نکنند و اعتراض خود را نشان دهند و با درخواست ابتداییترین و اساسیترین اسناد هویتی خود همچون شناسنامه و تلاش برای شکستن تابوهای ریشهدار در این جامعه، از تسلط جامعه مردان بر زنان بکاهند و آنها را مجبور به پذیرش هویت زنان کنند.منشاء این حرکت در ولایت هرات بود و کارش را با چند پیام در شبکههای اجتماعی آغاز کرد اما به تدریج بر طرفدارانش افزوده شده و گسترش یافت. فعالان در این کمپین از افراد مشهور و مقامات دولتی و نمایندگان پارلمان افغانستان میخواهند که برای حمایت از حقوق زنان و مادرانشان، به این موج بپیوندند.این بحث از شبکههای مجازی به دیگر رسانهها نیز سرایت کرد و در روزنامهها و گفتگوهای رادیو و تلویزیونی افغانستان به موضوع «نام من کجاست» پرداخته میشود.این موج در رسانههای اجتماعی مخالفانی نیز دارد؛ برخی کاربران معتقدند که این اقدام علیه «ارزشهای افغان» است.مبارزه برای احقاق حقوق زنان در افغانستان در حالی ادامه دارد که حتی عبدالله عطایی، سخنگوی دادگاه عالی کابل نیز اعلام کرده است که جامعه افغانستان برای چنین تغییراتی آماده نیست.
نام من کجاست؟
سخنان نمایندگان سازمان ملل در افغانستان در حالی بیان میشود که موضوع انکار هویت زنان افغان به یکی از بحثهای داغ در شبکههای اجتماعی و میان کاربران افغان تبدیل شده است.بسیاری از مردان در جامعه امروز افغانستان، همسرانشان را در مجامع عمومی با عناوینی همچون «مادر کودکان»، «خانه»، «منزل»، «ضعیفه» و یا گاهی «مال» خطاب می کنند. این عناوین حتی روی سنگ قبر زنان افغان در آرامگاهها نیز دیده میشود. زنان در مجامع عمومی از سوی دیگران «همشیره» یا «عمه» نیز خطاب میشوند. همچنین بنا بر قانون افغان، نام مادر نباید در گواهی تولد کودک ثبت شود.برای اعلام مخالفت با چنین رفتارهایی، در اوایل تابستان کمپینی تحت عنوان «#WhereIsMyName» توسط زنان جوان این کشور در شبکههای اجتماعی بوجود آمد و در چهارچوب این کمپین با زبانهای محلی افغانستان از دیگران پرسیده شد که «نام من کجاست؟».فعالان در این کمپین، زنان را تشویق میکنند که سکوت نکنند و اعتراض خود را نشان دهند و با درخواست ابتداییترین و اساسیترین اسناد هویتی خود همچون شناسنامه و تلاش برای شکستن تابوهای ریشهدار در این جامعه، از تسلط جامعه مردان بر زنان بکاهند و آنها را مجبور به پذیرش هویت زنان کنند.منشاء این حرکت در ولایت هرات بود و کارش را با چند پیام در شبکههای اجتماعی آغاز کرد اما به تدریج بر طرفدارانش افزوده شده و گسترش یافت. فعالان در این کمپین از افراد مشهور و مقامات دولتی و نمایندگان پارلمان افغانستان میخواهند که برای حمایت از حقوق زنان و مادرانشان، به این موج بپیوندند.این بحث از شبکههای مجازی به دیگر رسانهها نیز سرایت کرد و در روزنامهها و گفتگوهای رادیو و تلویزیونی افغانستان به موضوع «نام من کجاست» پرداخته میشود.این موج در رسانههای اجتماعی مخالفانی نیز دارد؛ برخی کاربران معتقدند که این اقدام علیه «ارزشهای افغان» است.مبارزه برای احقاق حقوق زنان در افغانستان در حالی ادامه دارد که حتی عبدالله عطایی، سخنگوی دادگاه عالی کابل نیز اعلام کرده است که جامعه افغانستان برای چنین تغییراتی آماده نیست.
