هم میهن هم از ناامیدی و مهاجرت نوشت
روزنامه هم میهن نیز دراین باره د نوشته است : علل مهاجرت نیروها از کشور ابعاد گوناگونی دارد. بخشی از آن اقتصادی است ولی مهمتر از آن، ناامیدی نسبت به چشمانداز کشور است. بخشی نیز ناشی از مدیریتهای بغایت ضعیفی است که موجب تنفر و انزجار این نیروها میشوند. عوامل فرهنگی و اجتماعی نیز تشدیدکننده این فرایند هستند از جمله آنچه که در عرصه حقوق و رفتار با زنان شاهد هستیم بهویژه رفتارهایی که قانونی هم نیستند. اهمیت مهاجرت فقط در تعداد مهاجران نیست، بلکه در تاثیر عواملی است که سبب مهاجرت میشوند که بر نیروهایی هم که مهاجرت نمیکنند اثرات منفی دارد.
در سرمقاله یادشده اضافه شده است: همه اینها به یکسو، اقدامات رسمی برای ایجاد محدودیت در انتشار دادهها و گزارشهای رصدخانه مهاجرت ایران تنها اقدام موثر در زمینه مهاجرت است.مهاجرت متخصصان و کارشناسان از ایران، ابعاد بزرگتری پیدا کرده است. این مهاجرت بیش از اینکه تابع جاذبهها و دلرباییهای مقصد باشد، متاسفانه بیشتر متاثر از دافعهها و نارساییهای مبدا است.
از سوی دیگر مهاجرت فقط محدود به افراد حقیقی نیست، بلکه کمکم شامل افراد حقوقی و شرکتها بهویژه استارتاپها هم شده است. وضعیت نامناسب اینترنت، مقررات مالیاتی، قیمتگذاریها، بیثباتی سیاستهای اقتصادی، اختلال در روابط خارجی و مبادلات ارزی و تجاری و عوامل دیگر موجب گسترش ابعاد این پدیده شده است. در این میان اهمیت و ابعاد مهاجرت کادرهای درمانی کشور از جهاتی مهمتر است. رئیس سابق نظام پزشکی کشور درباره مهاجرت کادر درمان اعلام کرده است که؛ در ارزیابیهای انجامشده اخیر حدود ۸۰ درصد از دانشجویان پزشکی ما به فکر خروج از کشورند. بسیاری از اساتید ارزشمند دانشگاهها، کشور را ترک میکنند. امروز رشتههای مهم مثل جراحی قلب، طب اورژانس، بیهوشی و بسیاری از رشتههای پزشکی داوطلب ورود ندارند و کرسیهای دستیاری خالی مانده است. درخواست گواهی good standing از نظام پزشکی برای خروج از کشور به چند برابر سنوات قبل رسیده است. بهدلیل شرایط نامطلوب اقتصادی سهم بهداشت و درمان از GDP بهعنوان یک شاخص توسعه که در سالهای گذشته به ۹ درصد رسیده بود، امروز به 5/4 درصد کاهش یافته و این به معنای کاهش کیفیت درمان، سلامت، تجهیزات پزشکی ضروری(حتی برای اعمال جراحی) و کمبود داروهای مورد نیاز مردم میباشد. استقلال دانشگاهها تحت دستور و شرایط امنیتی به شدت خدشهدار شده است، تا جایی که بعضی از اساتید باسابقه و نامدار بهدستور، اخراج یا به اجبار بازنشسته میشوند.
