آمار عجیب تیم ملی، بدون علیرضا حقیقی
قطعا هر فردی 7-8 سال در تیم ملی و کنار سایرین تمرین کند آموزش های زیادی می بیند اما حقیقی در ادامه نشان داد که یک استثناست و حتی حضور مداوم در اردوهای تیم ملی هم چیزی به او اضافه نکرده است.
نبود گلر مطمئن درون دروازه تنها به خود او ضربه نمی زند، حتی در زمان هایی که توپ روی دروازه نیست مدافعان استرس پشت سرشان را دارند و نمی توانند برای کمک به خط هافبک و حمله جلو بروند. کاری که در زمان عابدزاده به بهترین شکل ممکن اتفاق می افتاد اما گلرهایی مانند حقیقی و سوشا مکانی فقط و فقط به نفرات جلویی استرس وارد می کردند و آن هم به خاطر تزلزل شان درون چارچوب بود.
حالا چند بازی است که علیرضا بیرانوند به گلر اول تیم ملی تبدیل شده است. با وجود سیستم کاملا تدافعی کی روش که سبب می شود حریف خیمه ای سنگین روی دروازه ما بزند هم سبب نشده این گلر لرستانی خم به ابرو بیاورد. سه کلین شیت در سه بازی نشان می دهد حالا دیگر مدافعان تیم ملی می توانند در مواقع ضروری جلو بروند و به دیگر خطوط کمک کنند.
البته این درخشش هم سبب نمی شود بیرانوند از حضورش درون دروازه در صورت صعود به جام جهانی مطمئن باشد چرا که پیش از او، رحمان احمدی هم تیم ملی را به جام جهانی برده بود اما این حقیقی بود که نانش را خورد و با 4 گل خورده در سه بازی به اسطوره کی روش تبدیل شد.
پیروزی یک صفر ایران مقابل ازبکستان درست که ما را به صدر گروه برد اما اتفاق بسیار مهم دیگری هم داشت که آن، نوید روزهای خوب فوتبال با ظهور گلری چون علیرضا بیرانوند است.
