اخلاق؛ یادگاری پورحیدری
ساعت24- مرحوم منصور پورحیدری که امروز (یکشنبه) مراسم تشییع پیکرش برگزار میشود، از جهات مختلف به ورزش کشور خدمت کرد اما شاید بارزترین خدمت او سهم چشمگیرش در عمدهتر کردن عامل کلیدی و انسانساز «اخلاق» بوده باشد.
شاید میشد شماری از افتخارات و جامهای فتح شده توسط منصورخان را با مربیان دیگر هم به دست آورد اما آنچه او با اخلاق عالیاش برای ما طی سالهای طولانی رقم زد، در هر عصر و زمانهای حاصل نمیآید و توسط عدهای قابل دستیابی نیست. اخلاق حسنه که ورزشکاران را ماندگار و افراد فاقد آن را به نسیمهایی گذرا تبدیل میکند، از همان روز نخست در رفتار و کنشهای پورحیدری جلوهای آشکار داشت و هر روز که بیشتر گذشت، ارزش فزونتری یافت و بر حجم آن افزوده شد و از او چهرهای ساخت که تکرارش در ورزش ایران دشوار است.
رفتار پورحیدری در عصر و دورهای جاری شد که برخی بداخلاقیها در ورزش ما و به ویژه در فوتبال دایما جلوهای فزونتر یافت و کار را به نقطه کنونی کشاند که در آن پولمداری و خودخواهی چهرهای غیردلچسب حتی از بهترین مهرههای فنی ساخته و ارج و قرب آنها را کاهش داده است.
منصور در دوران بازیگریاش هم جوانی آرام و متین بود و در حالی که کم سن و سال بودن همیشه بهانهای برای توجیه رفتارهای تند توسط برخی از فوتبالیستهای روز جلوه کرده، پورحیدری حتی در اواخر دهه 40 و اوایل دهه 50 که مدافع راست ثابت استقلال و در کوران دعوت به تیم ملی بود، هرگز اخلاق را نباخت و هیچگاه از جاده متانت خارج نشد و به دیگران توهین نکرد. این در حالی بود که معدودی از مردان شاخص آن روزگار هم گاهی با بیحوصلگیها و برخوردهای نسنجیدهشان مشکلساز میشدند اما حتی در روزی که در جریان یک مسابقه باشگاهی هافبک وقت تیم ملی به پورحیدری بیاحترامی کرد و ضربهای به صورت وی زد، منصورخان لام تا کام هیچ چیزی نگفت و با سکوت معنادار خود آن رقیب کمطاقت را شرمنده کرد.
همان متانت و توسعه آن در طول زمان به پورحیدری کمک کرد در سالهایی که مربی و مدیر و سرپرست شد نیز به شاگردانش درسهایی کلان بدهد و از همگان بخواهد که ابتدا اخلاق و رفتار پسندیده را مبنا بگذارند و سپس به سایر مسائل بیندیشند. او در صحبتهای قبل و در جریان مسابقه از شاگردانش میخواست که برای کسب پیروزی دست به تلاشی بزرگ بزنند اما هرگز راضی نبود که در این راه دلی بشکند و خاطری آزرده شود و غرور انسانها جریحهدار گردد و به سایر افراد حاضر در رقابت لطمه وارد شود و وجه بزرگ تفکیک پورحیدری با سایرین همین مساله بوده است.
پورحیدری در جریان تمرینات نیز با شاگردانش برخوردی پدرانه داشت و در عین حفظ ارزشهای ورزشی و خوش و بش با آنها، بازیکنان را به سوی تعهد و پایبندی به ارزشهای باشگاهش رهنمون میکرد و از همگان میخواست که در چارچوبهای درست حرکت کنند و خیالشان راحت باشد که در همه شرایط او جوابگوی نتایج خواهد بود و صدمه و خدشهای متوجه شاگردانش نخواهد شد. کسانی که سالها با منصورخان در استقلال زیسته و یا رفتارش را طی دو سال هدایت تیم ملی دیدهاند نیک میدانند که استفاده از لفظ پدر برای توصیف او بهترین انتخاب بوده و کمتر واژه دیگری حق مطلب را درباره این مرد معتقد به اصول که در واپسین روز هفته پیش در 71 سالگی درگذشت ادا میکند و کمتر کلمه و عبارت دیگری میتواند پورحیدری را به گونهای به ما بشناساند که این کلمه معرفی میکند.
رفتار پورحیدری در عصر و دورهای جاری شد که برخی بداخلاقیها در ورزش ما و به ویژه در فوتبال دایما جلوهای فزونتر یافت و کار را به نقطه کنونی کشاند که در آن پولمداری و خودخواهی چهرهای غیردلچسب حتی از بهترین مهرههای فنی ساخته و ارج و قرب آنها را کاهش داده است.
منصور در دوران بازیگریاش هم جوانی آرام و متین بود و در حالی که کم سن و سال بودن همیشه بهانهای برای توجیه رفتارهای تند توسط برخی از فوتبالیستهای روز جلوه کرده، پورحیدری حتی در اواخر دهه 40 و اوایل دهه 50 که مدافع راست ثابت استقلال و در کوران دعوت به تیم ملی بود، هرگز اخلاق را نباخت و هیچگاه از جاده متانت خارج نشد و به دیگران توهین نکرد. این در حالی بود که معدودی از مردان شاخص آن روزگار هم گاهی با بیحوصلگیها و برخوردهای نسنجیدهشان مشکلساز میشدند اما حتی در روزی که در جریان یک مسابقه باشگاهی هافبک وقت تیم ملی به پورحیدری بیاحترامی کرد و ضربهای به صورت وی زد، منصورخان لام تا کام هیچ چیزی نگفت و با سکوت معنادار خود آن رقیب کمطاقت را شرمنده کرد.
همان متانت و توسعه آن در طول زمان به پورحیدری کمک کرد در سالهایی که مربی و مدیر و سرپرست شد نیز به شاگردانش درسهایی کلان بدهد و از همگان بخواهد که ابتدا اخلاق و رفتار پسندیده را مبنا بگذارند و سپس به سایر مسائل بیندیشند. او در صحبتهای قبل و در جریان مسابقه از شاگردانش میخواست که برای کسب پیروزی دست به تلاشی بزرگ بزنند اما هرگز راضی نبود که در این راه دلی بشکند و خاطری آزرده شود و غرور انسانها جریحهدار گردد و به سایر افراد حاضر در رقابت لطمه وارد شود و وجه بزرگ تفکیک پورحیدری با سایرین همین مساله بوده است.
پورحیدری در جریان تمرینات نیز با شاگردانش برخوردی پدرانه داشت و در عین حفظ ارزشهای ورزشی و خوش و بش با آنها، بازیکنان را به سوی تعهد و پایبندی به ارزشهای باشگاهش رهنمون میکرد و از همگان میخواست که در چارچوبهای درست حرکت کنند و خیالشان راحت باشد که در همه شرایط او جوابگوی نتایج خواهد بود و صدمه و خدشهای متوجه شاگردانش نخواهد شد. کسانی که سالها با منصورخان در استقلال زیسته و یا رفتارش را طی دو سال هدایت تیم ملی دیدهاند نیک میدانند که استفاده از لفظ پدر برای توصیف او بهترین انتخاب بوده و کمتر واژه دیگری حق مطلب را درباره این مرد معتقد به اصول که در واپسین روز هفته پیش در 71 سالگی درگذشت ادا میکند و کمتر کلمه و عبارت دیگری میتواند پورحیدری را به گونهای به ما بشناساند که این کلمه معرفی میکند.
ایران ورزشی
