واکنش تند سهیلی به درگذشت ناصر ملک مطیعی
یا خدااااااااا …. چه می توان گفت جز یا خدا ، جز واااااای ، جز دااااااد ، جز حسرتا ، جز دریغا ، جز افسوس ، جز اشک ، جز سکوت ، جز نفرین بر کسانی که بغضش را ندیدند و حرفهایش را نشنیدند ، ای نفرین بر شما … بر شما کوتوله هایی که قامت بلندش را باور نکردید ، جایگاهش را نفهمیدید ، شما پنداشتید “هر آنکه از دیده رود … از دل رود”، چهل سال انکارش کردید و او همچنان در قلبها ماند ، مگر می شود امیر سینما … کبیر سینما … امیر کبیر سینما را فراموش کرد ؟ مگر می شود فرمان سینما را حذف کرد ؟ مگر می شود آمدن او را در راهرو بیمارستان از یاد برد ، مردم … شما مسئولین کوتوله و کوتوله های مسئول را نخواهند بخشید ، نه مردم و نه خدای مردم ، همه شمائی که در خانه نشینی او مسئول بودید ، قیافه هر کدام از شما را چهار روز مردم نبینند انگار که هرگز و هیچگاه نبوده اید ، اما”کاکوی” ما چهل سال غایب چشمها بود و حاضر دلها ، سرزمینی که بهترینهای خود را قدر نداند … چه را قدر بداند ؟ او اولین سوپر استار و یکی از بهترینهای سینمای ما بود ، چرا قدرش ندانستیم ؟ فردا صدا و سیما خبر رفتن او را خواهد خواند ، همان صدا و سیمایی که مردم را در حسرت گذاشت … در یک حسرت بزرگ … در حسرت صدا و سیمای او ، آری ، قد و قامت او بلند بود و قاب تلویزیون کوچک ، اشک ها و حرفهایش را در دو روز قبل از هجرتش از یاد نخواهم برد ، او بسیار گریست و گفت : از مرگ نمی ترسم ، اما دلم برای مردم تنگ خواهد شد ، مردمی که مرا بسیار دوست داشتند و من نتوانستم و نگذاشتند با آنها خداحافظی کنم ، پدر … ما هم با تو خداحافظی نمیکنیم … چون تو نرفته ای و نمی روی ، تو در قلب و خاطر یک ملت زنده ای … همیشه ، همیشه ، همیشه
