رضا داودنژاد و خبر جدید از «حال حاضر» پدرش
ساعت24- رضا داودنژاد با اشاره به اینکه فیلم جدید پدرش که با موبایل ساخته شده است، پس از عید فطر اکران میشود، گفت: بازیگریام را در سن پنج سالگی و با یک گریه شروع کردم.
در ادامهی برنامهی «مروری بر سینمای دهه ۶۰ ایران»، نشست نقد و بررسی فیلم «بی پناه»، روز گذشته، یکشنبه ۲۱ تیرماه با حضور رضا داودنژاد، بازیگر این فیلم برگزار شد.
در این نشست که امیر پوریا، به عنوان منتقد و مدرس سینما، در «سالن ۲ » پردیس سینمایی چارسو برگزار شد، رضا داودنژاد درباره بازی در فیلم «بی پناه» در سن پنج سالگی گفت: سالهای اوج جنگ و بمباران شهرها توسط عراق بود. یک شب پدرم گفت: «میتوانی گریه کنی؟» گفتم «چرا؟» گفت «به خاطر بابا.» من گریه کردم و با همان گریه بازیگر شدم. آن بازی کردن در سینما در پنج سالگی همان و این همه ماجرا در زندگی همان.
او اضافه کرد: دستمزدم برای بازی در فیلم «بی پناه» هر روز یک اسباب بازی بود! آن موقع بابا دیالوگ میگفت و من چون حفظ کردنم خوب بود، دیالوگها را بدون اشتباه جلوی دوربین میگفتم. گریه کردنم هم خوب بود و دلیل این راحت گریه کردن هم این بود که آن زمان، مقطعی از زندگیام بود که مادرم تازه فوت شده بود و رابطه پدر و پسری درون فیلم هم متاثر از رابطه من و پدرم در آن زمان بود.
فرزند علیرضا داودنژاد گفت: بعد از اکران «بیپناه» در سینماها و نمایش چندباره آن در تلویزیون، من معروف شده بودم و از این توجه مردم سوءاستفاده میکردم. آن سالها در مدرسه به رضا بیپناه معروف بودم و خیلی خودم را لوس میکردم.
این بازیگر با بیان اینکه تصاویر زیبایی از آن دوره در ذهنش حک شده است، گفت: قهرمانپروری در فضای آن سالهای جامعه کاربرد داشت. زمان جنگ بود و مردم خیلی حساس بودند. یادم هست فیلم در سینما آزادی روی پرده بود و بیشتر مردم با اشک از سالن خارج می شدند و مرا که میدیدند گریه میکردند و دستی بر سرم میکشیدند.
رضا داودنژاد درباره تاثیری که بازی در پنج سالگی روی آینده کاریاش داشته بیان کرد: اولین بار در حالی جلوی دوربین رفتم که پدرم پشت دوربین بود و فضای صحنه برایم غریبه نبود. برای من که بازیگری را آکادمیک نخواندهام و به صورت تجربی وارد این حرفه شدهام، این آشنایی با جلو و پشت دوربین در آینده کاریام بسیار تاثیرگذار بود.
او در همین مورد یادآوری کرد: یک بار بعدها پدرم گفت تو خیلی بلا سر من آوردهای و من گفتم وقتی بچه پنج سالهات را جلوی دوربین می گذاری، نباید انتظار یک بچه خلف را داشته باشی!
بازیگر فیلم «مرهم» ادامه داد: «بیپناه» در زمان خودش فیلم پرفروشی بود و برای همین هم بود که پدر تا پنج سال بعد از آن که فیلم «نیاز» را ساخت، فیلمی نساخت.
وی ادامه داد: اصولا مواقعی که فیلمهای پدرم نمیفروشد، سال به سال فیلم میسازد و وقتی فیلم هایش می فروشد، تا چند سال دیگر فیلم نمی سازد.
داودنژاد در ادامه درباره اصراش برای ادامه بازیگری بعد از بازی در فیلم «بی پناه» گفت: برای من که چلوکباب سینما را در بچگی خورده بودم، بازی نکردن خیلی سخت بود. دائم پشت صحنه فیلمهای پدر بودم و عشق سینما مرا کشته بود.
بازیگر فیلم «کلاس هنرپیشگی» با یادآوری خاطراتی از دوران بازیگری اش ادامه داد: مثلا سر فیلم «عاشقانه» خیلی دوست داشتم با مرحوم خسرو شکیبایی بازی کنم. پدرم برایم شرط گذاشت که اگر می خواهم بازی کنم باید کچل کنم. یا سر فیلم «مصائب شیرین» که خیلی هم چاق بودم برایم شرط گذاشت باید لاغر کنم و از متل قو تا کلارآباد را بدوم. من هم کم نمی آوردم؛ سر همان فیلم ۳۰ کیلو وزن کم کردم. تازه بعد از آن من را در گروه فنی گذاشت؛ یعنی کارگر فنی بودم. یادم هست یک روز که اذیت کرده بودم گفت نقشم را حذف می کند و من هم باور کرده بودم. دقایق آخر فیلمبرداری که سکانسهای رو به دوربین را گفتم، خیالم راحت شد که نقش اول هستم.
رضا داودنژاد درباره آخرین فیلم اکران شده پدرش، «کلاس هنرپیشگی» گفت: این فیلم خیلی کار سنگینی بود. ۴۰ نفر بودیم و فیلمنامه هم چند خط داستانی پیچیده داشت. خیلیها فکر میکنند ساختن این فیلم کار سادهای بود، اما کار با نابازیگر و پشت صحنه فامیلی آن به شدت سخت بود. سر همان فیلم پدرم ۱۴ کیلو وزن کم کرد و من هم کارم به پیوند کبد کشید. در ادامه اینقدر اوضاع بغرنج شد که کار داشت متوقف میشد.
بازیگر فیلم «چپ دست» درباره سیر تغییر نگرش پدرش در دوران فیلمسازیاش گفت:من شاهد بودم که نگاه پدرم به فیلمسازی فیلم به فیلم تغییر میکرد. او به دنبال این بود که فاصله جلوی دوربین و پشت دوربین را کم کند. دنبال این بود که جریان واقعی زندگی را همان طور که هست جلوی دوربین بیاورد.
داودنژاد ادامه داد: اوج این نگاه را میتوان در فیلم جدیدش که «حال حاضر» نام دارد، دید. در واقع فاصله زندگی تا جلوی دوربین در آخرین فیلم او به صفر رسیده است. او فیلم «حال حاضر» را با دوربین موبایلش ساخته که قرار است بعد از عید فطر در گروه «هنر و تجربه» اکران شود.
برنامه مروری بر سینمای دهه ۶۰ ایران زیر نظر امیر پوریا، منتقد و مدرس سینمای ایران در پردیس سینمایی چارسو برگزار میشود و تاکنون فیلمهای «مادیان»، «ریحانه»، «نقطه ضعف»، «پرنده کوچک خوشبختی»،«دزد عروسک ها»، «طلسم»،«شبح کژدم»، «سرب» و «کشتی آنجلیکا» در این پردیس نمایش داده شده است.
در ادامهی این نشستها در روزهای آینده، ۲۳ تیر «زرد قناری» ساخته رخشان بنیاعتماد، ۲۵ تیر «مردی که زیاد میدانست» به کارگردانی یدالله صمدی و ۲۶ تیر «خواستگاری» ساخته مهدی فخیم زاده در ساعت ۲۱:۳۰ به نمایش در می آید.
علاقهمندان جهت خرید بلیت این فیلمها میتوانند به سایت پردیس سینمایی چارسو به نشانی www.cinemacharsou.com مراجعه نمایند.پردیس سینمایی چارسو در تقاطع خیابانهای جمهوری و حافظ واقع است.
در این نشست که امیر پوریا، به عنوان منتقد و مدرس سینما، در «سالن ۲ » پردیس سینمایی چارسو برگزار شد، رضا داودنژاد درباره بازی در فیلم «بی پناه» در سن پنج سالگی گفت: سالهای اوج جنگ و بمباران شهرها توسط عراق بود. یک شب پدرم گفت: «میتوانی گریه کنی؟» گفتم «چرا؟» گفت «به خاطر بابا.» من گریه کردم و با همان گریه بازیگر شدم. آن بازی کردن در سینما در پنج سالگی همان و این همه ماجرا در زندگی همان.
او اضافه کرد: دستمزدم برای بازی در فیلم «بی پناه» هر روز یک اسباب بازی بود! آن موقع بابا دیالوگ میگفت و من چون حفظ کردنم خوب بود، دیالوگها را بدون اشتباه جلوی دوربین میگفتم. گریه کردنم هم خوب بود و دلیل این راحت گریه کردن هم این بود که آن زمان، مقطعی از زندگیام بود که مادرم تازه فوت شده بود و رابطه پدر و پسری درون فیلم هم متاثر از رابطه من و پدرم در آن زمان بود.
فرزند علیرضا داودنژاد گفت: بعد از اکران «بیپناه» در سینماها و نمایش چندباره آن در تلویزیون، من معروف شده بودم و از این توجه مردم سوءاستفاده میکردم. آن سالها در مدرسه به رضا بیپناه معروف بودم و خیلی خودم را لوس میکردم.
این بازیگر با بیان اینکه تصاویر زیبایی از آن دوره در ذهنش حک شده است، گفت: قهرمانپروری در فضای آن سالهای جامعه کاربرد داشت. زمان جنگ بود و مردم خیلی حساس بودند. یادم هست فیلم در سینما آزادی روی پرده بود و بیشتر مردم با اشک از سالن خارج می شدند و مرا که میدیدند گریه میکردند و دستی بر سرم میکشیدند.
رضا داودنژاد درباره تاثیری که بازی در پنج سالگی روی آینده کاریاش داشته بیان کرد: اولین بار در حالی جلوی دوربین رفتم که پدرم پشت دوربین بود و فضای صحنه برایم غریبه نبود. برای من که بازیگری را آکادمیک نخواندهام و به صورت تجربی وارد این حرفه شدهام، این آشنایی با جلو و پشت دوربین در آینده کاریام بسیار تاثیرگذار بود.
او در همین مورد یادآوری کرد: یک بار بعدها پدرم گفت تو خیلی بلا سر من آوردهای و من گفتم وقتی بچه پنج سالهات را جلوی دوربین می گذاری، نباید انتظار یک بچه خلف را داشته باشی!
بازیگر فیلم «مرهم» ادامه داد: «بیپناه» در زمان خودش فیلم پرفروشی بود و برای همین هم بود که پدر تا پنج سال بعد از آن که فیلم «نیاز» را ساخت، فیلمی نساخت.
وی ادامه داد: اصولا مواقعی که فیلمهای پدرم نمیفروشد، سال به سال فیلم میسازد و وقتی فیلم هایش می فروشد، تا چند سال دیگر فیلم نمی سازد.
داودنژاد در ادامه درباره اصراش برای ادامه بازیگری بعد از بازی در فیلم «بی پناه» گفت: برای من که چلوکباب سینما را در بچگی خورده بودم، بازی نکردن خیلی سخت بود. دائم پشت صحنه فیلمهای پدر بودم و عشق سینما مرا کشته بود.
بازیگر فیلم «کلاس هنرپیشگی» با یادآوری خاطراتی از دوران بازیگری اش ادامه داد: مثلا سر فیلم «عاشقانه» خیلی دوست داشتم با مرحوم خسرو شکیبایی بازی کنم. پدرم برایم شرط گذاشت که اگر می خواهم بازی کنم باید کچل کنم. یا سر فیلم «مصائب شیرین» که خیلی هم چاق بودم برایم شرط گذاشت باید لاغر کنم و از متل قو تا کلارآباد را بدوم. من هم کم نمی آوردم؛ سر همان فیلم ۳۰ کیلو وزن کم کردم. تازه بعد از آن من را در گروه فنی گذاشت؛ یعنی کارگر فنی بودم. یادم هست یک روز که اذیت کرده بودم گفت نقشم را حذف می کند و من هم باور کرده بودم. دقایق آخر فیلمبرداری که سکانسهای رو به دوربین را گفتم، خیالم راحت شد که نقش اول هستم.
رضا داودنژاد درباره آخرین فیلم اکران شده پدرش، «کلاس هنرپیشگی» گفت: این فیلم خیلی کار سنگینی بود. ۴۰ نفر بودیم و فیلمنامه هم چند خط داستانی پیچیده داشت. خیلیها فکر میکنند ساختن این فیلم کار سادهای بود، اما کار با نابازیگر و پشت صحنه فامیلی آن به شدت سخت بود. سر همان فیلم پدرم ۱۴ کیلو وزن کم کرد و من هم کارم به پیوند کبد کشید. در ادامه اینقدر اوضاع بغرنج شد که کار داشت متوقف میشد.
بازیگر فیلم «چپ دست» درباره سیر تغییر نگرش پدرش در دوران فیلمسازیاش گفت:من شاهد بودم که نگاه پدرم به فیلمسازی فیلم به فیلم تغییر میکرد. او به دنبال این بود که فاصله جلوی دوربین و پشت دوربین را کم کند. دنبال این بود که جریان واقعی زندگی را همان طور که هست جلوی دوربین بیاورد.
داودنژاد ادامه داد: اوج این نگاه را میتوان در فیلم جدیدش که «حال حاضر» نام دارد، دید. در واقع فاصله زندگی تا جلوی دوربین در آخرین فیلم او به صفر رسیده است. او فیلم «حال حاضر» را با دوربین موبایلش ساخته که قرار است بعد از عید فطر در گروه «هنر و تجربه» اکران شود.
برنامه مروری بر سینمای دهه ۶۰ ایران زیر نظر امیر پوریا، منتقد و مدرس سینمای ایران در پردیس سینمایی چارسو برگزار میشود و تاکنون فیلمهای «مادیان»، «ریحانه»، «نقطه ضعف»، «پرنده کوچک خوشبختی»،«دزد عروسک ها»، «طلسم»،«شبح کژدم»، «سرب» و «کشتی آنجلیکا» در این پردیس نمایش داده شده است.
در ادامهی این نشستها در روزهای آینده، ۲۳ تیر «زرد قناری» ساخته رخشان بنیاعتماد، ۲۵ تیر «مردی که زیاد میدانست» به کارگردانی یدالله صمدی و ۲۶ تیر «خواستگاری» ساخته مهدی فخیم زاده در ساعت ۲۱:۳۰ به نمایش در می آید.
علاقهمندان جهت خرید بلیت این فیلمها میتوانند به سایت پردیس سینمایی چارسو به نشانی www.cinemacharsou.com مراجعه نمایند.پردیس سینمایی چارسو در تقاطع خیابانهای جمهوری و حافظ واقع است.
