ایران از پهپاد رادارگریز «حدید ۱۱۰» پردهبرداری کرد / برد عملیاتی ۳۵۰ کیلومتر +تصویر
طبق گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در سالهای اخیر، پارادایم نظامی جنگهای مدرن دچار تغییرات چشمگیری شده است. پیدایش پهبادهای انتحاری یا "مهمات پرسهزن"، شرایط میدان نبرد را به نفع نیروهایی که به جای استفاده از پلتفرمهای پیچیده و پرهزینه، بر روی ترکیب هوش، سرعت و هزینههای پایین تمرکز میکنند، متحول کرده است.
بر اساس اطلاعات منتشر شده توسط دفاع پرس، جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر توانمندیهای بومی و تکنولوژی پیشرفته، در حوزه خودکفایی دفاعی پیشرفتهای محسوسی داشته است. تولید پهپاد انتحاری «حدید ۱۱۰» بهعنوان آخرین و پیشرفتهترین نوع از این خانواده، نه تنها یک موفقیت فنی به شمار میرود بلکه پاسخی استراتژیک به تهدیدات فزاینده در منطقه و فراتر از آن میباشد. این پرنده بهعنوان سریعترین و کمردتر از نظر راداری پهپاد انتحاری ایران شناخته شده و با به چالش کشیدن هنجارهای طراحی پهپادهای کند، وارد میشود در عرصهای که تا پیش از این فقط در انحصار قدرتهای نظامی بزرگ جهان قرار داشت.
ترکیب موتور توربوجت، طراحی پنهانکار و دقت بالای هدفزنی، «حدید ۱۱۰» را به ابزاری تبدیل کرده که قادر است به عمق استراتژیک دشمن نفوذ کند. این تحلیل با دقت بررسی تواناییهای فنی و عملیاتی و همچنین بازتاب گسترده آن در رسانههای معتبر بینالمللی، از جمله روزنامه «تلگراف» و وبگاه «اینترستینگ اینجینییر»، به ابعاد مختلف این موفقیت بزرگ در زمینه هوافضا میپردازد.
پهپاد «حدید ۱۱۰»؛ پرندهای پنهانکار و سریع در آبهای خلیج فارس
در گزارش تلگراف تأکید شده که هدف اصلی از طراحی این نسخه جدید، نفوذ به میان پیچیدهترین سامانههای پدافند هوایی، به خصوص سیستمهای آمریکایی است. این روزنامه همچنین به این نکته اشاره کرده که مقامهای ایرانی، این پهپاد را یکی از مرگبارترین تسلیحات خود قلمداد میکنند و میافزاید: سرعت بالای این پهپاد و قابلیت پنهانکاری، دو ویژگی اساسی و متمایزکننده آن به شمار میروند.
مشخصات فنی و عملکردی بینظیر پهپاد «حدید ۱۱۰»
تحلیلهای فنی نشان میدهد که پهپاد «حدید ۱۱۰» از نظر پیشرانه، تفاوتهای اساسی با نسلهای پیشین پهپادهای انتحاری ایران دارد. در حالی که اکثریت پهپادهای تهاجمی ایران از موتورهای ملخی با سرعتهای نسبتاً پایین بهره میبرند، «حدید ۱۱۰» به یک موتور توربوجت قدرتمند تجهیز شده است. منابع آگاه به روزنامه تلگراف اعلام کردهاند که این موتور، سرعت این پهپاد را به بیش از ۳۰۰ مایل بر ساعت (حدود ۵۱۰ تا ۵۱۷ کیلومتر بر ساعت) افزایش میدهد و بدین ترتیب، آن را تبدیل به سریعترین پهپاد موجود در زرادخانه هوایی ایران مینماید.
این پهپاد با یک بوستر سوخت جامد پرتاب میشود. در مرحله اول، بوستر سرعت و ارتفاع لازم را به پهپاد میدهد و سپس موتور جت اصلی فعال میشود. این مکانیزم پرتابی با رایزنی، به نیروهای مسلح قابلیت استقرار و شلیک سریع از سکوهای مختلف (از جمله سکوی زمینی و حتی زیر دریایی) را میدهد و به آنها انعطافپذیری عملیاتی بالایی میبخشد.
از نظر برد و مدت زمان پروازی، «حدید ۱۱۰» میتواند تا حدود ۳۵۰ کیلومتر را پرواز کند و مدت زمان پرواز آن تقریباً یک ساعت تخمین زده میشود. این پهپاد به ارتفاعی در حدود ۹ کیلومتر پرواز میکند و دقت هدفزنی آن در سطح هدفهای نقطهای ارزیابی میشود؛ همچنین، این پرنده میتواند سرجنگی نزدیک به ۳۰ کیلوگرم از مواد منفجره شدیدالانفجار را حمل کند و با نیروی تخریبی بالا به هدف برخورد نماید. (برخی منابع به نسخههای پیشرفته و بزرگتر این پلتفرم با سرجنگی بسیار سنگینتری اشاره کردهاند که نشاندهنده قابلیت توسعهپذیری این طراحی است).
ویژگیهای رادارگریزی و طراحی پنهانکار
آنچه که «حدید ۱۱۰» را به تهدیدی جدی برای پدافندهای هوایی تبدیل میکند، طراحی هوشمندانه بدنه آن است. روزنامه تلگراف در تحلیل خود به این نکته اشاره میکند که شکل بدنه این پهپاد بهگونهای مهندسی شده که سطح مقطع راداری آن به حداقل برسد و شناسایی آن توسط رادارهای دشمن بسیار مشکل باشد. کارشناسان ایرانی از این پهپاد بهعنوان پرندهای با بدنه یکپارچه، صاف و بدون برجستگی یاد میکنند که این امر بازتاب امواج راداری را به شدت میکاهد و شناسایی آن را بسیار پیچیده خواهد کرد؛ افزون بر این، ورودی هوای موتور که به شکل «S» طراحی شده، در بالای بدنه نصب شده تا پرههای موتور از دید مستقیم رادار مخفی بماند؛ ضمن این که سطح خارجی بدنه این پهپاد با مواد جاذب امواج راداری پوشش داده شده تا قابلیت رهگیری آن در فرکانسهای مختلف به حداقل برسد.
برتری تاکتیکی و چالش برای سامانههای پدافندی
سامانههای پدافند هوایی مدرن برای مقابله با تهدیدات باید از زنجیرهای عملیاتی شامل شناسایی، رهگیری، قفل راداری و شلیک موشک رهگیر در زمان مناسب عبور کنند. روزنامه تلگراف با تحلیل این فرآیند مینویسد که هر چه هدف سریعتر و کوچکتر باشد، زمان در اختیار مدافعان برای انجام این مراحل بسیار کمتر خواهد بود.
پهپاد «حدید ۱۱۰» دقیقاً با هدف کاهش این زمان طراحی شده است؛ به واقع، سرعت بالای ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت و سطح مقطع راداری نزدیک به صفر، این امکان را فراهم میآورد که این پهپاد قبل از این که سامانههای دفاعی و موشکهای محافظ بتوانند آن را بهطور قطعی شناسایی و ساقط کنند، به هدف خود دست یابد و مأموریت خود را به سرانجام برساند. این ویژگی، «حدید ۱۱۰» را به ابزاری ایدهآل برای حملات غافلگیرانه و نابودی اهداف با ارزش و حساس دشمن تبدیل میکند.
وبگاه «اینترستینگ اینجینییر» در این رابطه مینویسد: پهپاد حدید ۱۱۰ با سرعت ۵۱۰ کیلومتر بر ساعت، سریعترین پهپاد انتحاری شناختهشده در ایران به شمار میآید. «اینترستینگ اینجینییر» همچنین به طراحی پیشرفته این پهپاد ایرانی اشاره کرده و میافزاید: «حدید ۱۱۰» با کمترین سطح مقطع و ویژگیهای رادارگریزیاش شبیه به برخی از هواپیماهای پیشرفته غربی است؛ همچنین، ایران بر اساس گزارشها از بیش از یک دهه پیش به طور مستمر ارتقاء تولید پهپاد خود را مد نظر قرار داده و هواپیماهای بدون سرنشین آن به یکی از تاثیرگذارترین صادرات نظامی این کشور تبدیل شدهاند.
پهپاد انتحاری «حدید ۱۱۰» فراتر از یک تسلیحات معمولی، نمایانگر پیشرفتهای چشمگیر در اکوسیستم دفاعی و هوافضایی جمهوری اسلامی ایران است. این موفقیت نشاندهنده آن است که بخش نظامی کشور از مرحله طراحی پلتفرمهای ساده فراتر رفته و اکنون در مسیر خلق سیستمهای نوآورانه با قابلیتهای همتراز با برترین استانداردهای جهانی قرار گرفته است. در دکترین نظامی آینده که بر پایه جنگهای شبکهمحور، عملیاتهای ترکیبی و استفاده از تلههای پهپادی شکل میگیرد، «حدید ۱۱۰» میتواند بهعنوان لینک حیاتی در زنجیرهی ضربات دقیق و غافلگیرکننده عمل کند؛ علاوه بر آن، قابلیت ادغام این پهپاد با دیگر سیستمهای شناسایی و رزمی، امکان پیادهسازی حملات هماهنگ و اشباع کردن پدافند دشمن را فراهم میآورد.
همانطور که روزنامه تلگراف در بررسی خود به درستی متذکر شده است، نمایش این قابلیتها در شرایط حساس کنونی یک پیام واضح و قاطع دارد؛ جمهوری اسلامی ایران نهتنها توانایی حفظ تمامیت ارضی و منافع ملی خود را دارد، بلکه با تکیه بر دانش محلی، قادر است هر گونه تهدیدی را پیش از ورود به مرزهای کشور با حداقل هزینه و بالاترین تاثیر، خنثی کند. افقهای پیشروی صنعت پهپادی ایران، بر اساس نوآوری و خودکفایی، همچنان در راستای بهبود کیفیت و کمیت این سامانهها گسترش خواهد یافت و «حدید ۱۱۰» نمایشی از فصل درخشان این تاریخ شکوهمند دفاعی به شمار میرود.
در پایان میتوان اذعان کرد که این پهپاد میتواند چالشی جدی برای سربازان تروریست آمریکا در منطقه باشد؛ چرا که بیشتر پایگاههای سنتکام در فاصله حدود ۴۰۰ کیلومتری مرزهای ایران قرار دارند و «حدید ۱۱۰» به خوبی میتواند تهدیدی بر علیه «برد کوپر» و فرماندهان سنتکام در منطقه گردد.
۲۹۲۲۱
