ادبیات چرک در سیاستورزی
دقت در ادبيات اين سياستمدار كهنهكار نشان ميدهد كه چرا برخي از سياستورزان جوان افراطي در جبهه اصولگرايان اين ميزان تند حرف زده و خواستهاي غيرمنطقي دارند و سياست چرك را تبليغ ميكنند. آيا فردي كه زنداني شده است و به مرخصي آمده است بايد لال و كر شود و حرف نزند و كسي را نبيند و اگر فردي به عيادت او رفت او دارد نقشه ميكشد و حتي اگر نقشه و برنامه براي انتخابات دهد جرمي مرتكب شده است؟
روش گفتاري اين سياستمدار كهنهكار حزب موتلفه است كه اجازه ميدهد نويسنده ستون ويژه يك روزنامه ضد اصلاحات كه از سخنن علي مطهري نماينده دو دوره مجلس آزرده است با تيتر زشت «دريغ از ذرهاي شعور» او را مورد هجوم قرار دهد و... اين گونه سخن گفتن آيا سياست را چرك نمي كند و راه ورود علاقمندان به سياست را نميبندد؟
يك جوان ايراني علاقمند به سياست وقتي چنين ادبياتي را ميشنود و ميخواند و وقتي صداي اعتراض احزاب اصلاحطلب را ميشنند كه راه به جاي نميبرد، آيا حاضر ميشود كه درس سياست را در دانشگاه بخواند يا اينكه عضو احزاب شود.
آيا سياست چرك كه برخي تندروها براي رسيدن به هدفهاي سياسي خود به ويژه دستيابي به مجلس پيشه كردهاند سياستزدايي را به دنبال ندارد؟ در حالي كه بيشترين هزينه آموزش در دانشگاهها و انديشكدههاي معتبر كشورهاي ديگر براي علاقمند كردن نخبگان به علوم انساني مثل اقتصاد، جامعهشناسي و علم سياست انجام ميشود با اين جور حرف زدن و اين روشهاي مبارزه راه سياستورزي نخبگان سد نميشود؟
