اساس تشخیص و پیشگیری از بروز بی حوصلگی و خستگی
پزشکان برای تشخیص درست نشانگان بی حوصلگی مزمن، یک سری معیارهایی را در نظر می گیرند، یکی از آنها وجود خستگی است، یعنی معمولا بیمار در انجام کارهای روزانه دچار ضعف، خستگی و ناتوانی است. در بعضی افراد هم حالت التهاب و درد مفاصل و عضلات وجود دارد، یا برخی افراد دچارتب و افزایش درجه حرارت می شوند.
اساس تشخیص
پزشکان برای تشخیص درست نشانگان بی حوصلگی مزمن، یک سری معیارهایی را در نظر می گیرند، یکی از آنها وجود خستگی است، یعنی معمولا بیمار در انجام کارهای روزانه دچار ضعف، خستگی و ناتوانی است. در بعضی افراد هم حالت التهاب و درد مفاصل و عضلات وجود دارد، یا برخی افراد دچارتب و افزایش درجه حرارت می شوند.
براساس اینکه چه عاملی باعث نشانگان خستگی مزمن شده است، علائم خاصی مشاهده می شود. ممکن است در بدن فرد نقاط حساس به لمس وجود داشته باشد و با فشار بر هر نقطه بیمار احساس درد یا سوزش کند.
همچنین نشانگان خستگی مزمن موجب افسردگی بیماران می شود و افسردگی به علت خصوصیات و طبیعت خود، موجب تشدید بیماری زمینه ای می شود. از طرفی افسردگی به علت بیماری خستگی مزمن، باعث می شود بیمار کمتر انگیزه پیگیری و درمان خود را داشته باشد و در نتیجه کیفیت زندگی کاهش می یابد.
برخی افراد به علت ابتلا به این بیماری ممکن است دچار اضطراب شوند و اضطراب و نگرانی موجب شدت یافتن درد و ناراحتی این بیماران می شود و به همین علت بیماران در چرخه معیوبی قرار می گیرند که هر عارضه دیگری را تشدید می کند.
پیشگیری و درمان
این عارضه علت های مختلفی دارد و بسیاری از بیماران با سازوکارهای مختلفی در نهایت به این نشانگان دچار می شوند. با توجه به این موضوع، باید درمان هم چند جهت داشته باشد که شامل رفع علت زمینه ای در صورت وجود، نگهداری و مدیریت درد، خستگی و شرایط روحی روانی بیمار است.
مهم ترین اقدام، کنترل و رفع درد است. در ابتدا برای آنکه بیمار با کیفیت بیشتری به زندگی ادامه دهد، نیاز است تا داروهای مسکن مانند بروفن، دیکلوفناک یا استامینوفن تجویز شود.
با توجه به اینکه داروهای گروه بروفن ضدالتهاب نیز هستند، برای استفاده ارجح هستند بسیاری از افراد ترجیح می دهند دوره های مختلف ماساژ را بگذرانند تا به این وسیله درد خود را کمتر و شادابی و نشاط شان را بیشتر کنند، به همین علت، بسیاری از پزشکان توصیه می کنند که اینگونه بیماران، فعالیت متوسطی داشته باشند و ورزش هایی مانند پیاده روی، شنا و نرمش های خفیف را انجام دهند و با وجود درد و التهاب و افزایش درجه حرارت هرچه استراحت این افراد بیشتر شود، بیشتر احساس ناتوانی و ضعف می کنند.
بسیاری از بیماران، به علت طولانی مدت بودن ماهیت بیماری، روحیه ضعیفی دارند و احساس ناتوانی می کنند و به همین علت توصیه می شود تا با روش های رفتاری و شناختی نیز درمان انجام گیرد. این روش که CBT نامیده می شود، موجب اصلاح سبک زندگی بیماران و افزایش انگیزه آنان برای ادامه درمان مشکل شان می شود. از سویی استفاده از روش درمان رفتاری و شناختی موجب می شود تا عوارض رفتاری و روانی ناشی از ابتلا به نشانگان خستگی مزمن برطرف یا از آن پیشگیری شود.
در کشوری مانند آمریکا برای نشانگان بی حوصلگی مزمن که به علت بیماری مانند فیرومالژی به وجود می آید، از داروهایی مانند قرص گانفیزین استفاده می شود و باتاثیر بر فعل و انفعالات شیمیایی بافت همبند، موجب کاهش و رفع درد می شود. البته این موضوع هنوز در حد تحقیقاتی است و پزشکان امید زیادی دارند که این کار معمول شود.
پزشکان برای تشخیص درست نشانگان بی حوصلگی مزمن، یک سری معیارهایی را در نظر می گیرند، یکی از آنها وجود خستگی است، یعنی معمولا بیمار در انجام کارهای روزانه دچار ضعف، خستگی و ناتوانی است. در بعضی افراد هم حالت التهاب و درد مفاصل و عضلات وجود دارد، یا برخی افراد دچارتب و افزایش درجه حرارت می شوند.
براساس اینکه چه عاملی باعث نشانگان خستگی مزمن شده است، علائم خاصی مشاهده می شود. ممکن است در بدن فرد نقاط حساس به لمس وجود داشته باشد و با فشار بر هر نقطه بیمار احساس درد یا سوزش کند.
همچنین نشانگان خستگی مزمن موجب افسردگی بیماران می شود و افسردگی به علت خصوصیات و طبیعت خود، موجب تشدید بیماری زمینه ای می شود. از طرفی افسردگی به علت بیماری خستگی مزمن، باعث می شود بیمار کمتر انگیزه پیگیری و درمان خود را داشته باشد و در نتیجه کیفیت زندگی کاهش می یابد.
برخی افراد به علت ابتلا به این بیماری ممکن است دچار اضطراب شوند و اضطراب و نگرانی موجب شدت یافتن درد و ناراحتی این بیماران می شود و به همین علت بیماران در چرخه معیوبی قرار می گیرند که هر عارضه دیگری را تشدید می کند.
پیشگیری و درمان
این عارضه علت های مختلفی دارد و بسیاری از بیماران با سازوکارهای مختلفی در نهایت به این نشانگان دچار می شوند. با توجه به این موضوع، باید درمان هم چند جهت داشته باشد که شامل رفع علت زمینه ای در صورت وجود، نگهداری و مدیریت درد، خستگی و شرایط روحی روانی بیمار است.
مهم ترین اقدام، کنترل و رفع درد است. در ابتدا برای آنکه بیمار با کیفیت بیشتری به زندگی ادامه دهد، نیاز است تا داروهای مسکن مانند بروفن، دیکلوفناک یا استامینوفن تجویز شود.
با توجه به اینکه داروهای گروه بروفن ضدالتهاب نیز هستند، برای استفاده ارجح هستند بسیاری از افراد ترجیح می دهند دوره های مختلف ماساژ را بگذرانند تا به این وسیله درد خود را کمتر و شادابی و نشاط شان را بیشتر کنند، به همین علت، بسیاری از پزشکان توصیه می کنند که اینگونه بیماران، فعالیت متوسطی داشته باشند و ورزش هایی مانند پیاده روی، شنا و نرمش های خفیف را انجام دهند و با وجود درد و التهاب و افزایش درجه حرارت هرچه استراحت این افراد بیشتر شود، بیشتر احساس ناتوانی و ضعف می کنند.
بسیاری از بیماران، به علت طولانی مدت بودن ماهیت بیماری، روحیه ضعیفی دارند و احساس ناتوانی می کنند و به همین علت توصیه می شود تا با روش های رفتاری و شناختی نیز درمان انجام گیرد. این روش که CBT نامیده می شود، موجب اصلاح سبک زندگی بیماران و افزایش انگیزه آنان برای ادامه درمان مشکل شان می شود. از سویی استفاده از روش درمان رفتاری و شناختی موجب می شود تا عوارض رفتاری و روانی ناشی از ابتلا به نشانگان خستگی مزمن برطرف یا از آن پیشگیری شود.
در کشوری مانند آمریکا برای نشانگان بی حوصلگی مزمن که به علت بیماری مانند فیرومالژی به وجود می آید، از داروهایی مانند قرص گانفیزین استفاده می شود و باتاثیر بر فعل و انفعالات شیمیایی بافت همبند، موجب کاهش و رفع درد می شود. البته این موضوع هنوز در حد تحقیقاتی است و پزشکان امید زیادی دارند که این کار معمول شود.
