احمدینژاد باند بود و به همین دلیل زود حذف شد
علیرضا علویتبار از اصلاحطلبان حزب مشارکت که در سالهای اخیر کمتر در صحنه سیاست و مجادلهها حاضر شده است، اما به تازگی در یک میزگرد برگزار شده در فصلنامه اقتصادی روزنامه شرق با صراحت باورنکردنی میگوید «آقای احمدینژاد باندی بود که ریشه در جریان راست رادیکال داشت و در حد یک باند بود و به همین دلیل هم زود حذف شد. در حالی که جریان راست حذف نشده و همچنان فعال است.»
علویتبار در بخش دیگری از این میزگرد گفت: «به نظر من دولت قبل نیامده بود که بماند. این ائتلاف کسانی بود که آمده بودند تا سهمشان را از اقتصاد ایران بگیرند. یک تعداد از آنها افراد دانشگاه رفته زیر متوسط بودند که هدف عضویت در هیات علمی دانشگاههای مشهور را در سر داشتند که موفق شدند. شماری از اعضای دولت قبل افرادی با معاملات خرد بودند که با ۳-۴ قرارداد به ارزش ۸-۹ میلیارد تومان زندگیشان متحول شد. بخشی دیگر هم افرادی بودند که پشت درهای ریاست مانده بودند و مطمئن بودند در حالت عادی هیچگاه رییس نخواهند شد بنابراین باید شرایط به هم میخورد تا به هدفشان برسند. اینها نظام اداری را شخم زدند و دولت یازدهم با چند بحران پدیدار شده، دولت را تحویل گرفت.»
او ادامه داد: به نظر من دولت احمدینژاد، دولت بخش زیرزمینی و غیررسمی اقتصاد ایران بود و به خوبی این بخش را نمایندگی کرد. تمام تصمیمهای احمدینژاد به نفع این بخش زیرزمینی بود و آن را کاملا احیا کرد. علت اصلی تداوم رکود تورمی در ایران هم همین بخش غیررسمی اقتصاد است که در کنترل نیست.
اگر بپذیریم تعدادی هلدینگ اقتصادی حدود ۳۰ درصد اقتصاد ایران را در دست دارند که تحت کنترل دولت نیستند و سیاستهایشان همسو با دولت نیست، تداوم رکود تورمی معنا پیدا میکند. این هلدینگها حتی بانک هم دارند، اگر دولت بخواهد سیاست پولی انقباضی عمل کند، آنها سیاست انبساطی را اجرا میکنند و اگر دولت سیاست پولی انبساطی را بخواهد اجرا کند آنها سیاست پولی را انقباضی میکنند.
به گزارش ساعت ۲۴، وی درباره چگونگی عبور دادن اقتصاد ایران از شرایط فعلی توضیح داد: به اعتقاد من مهمترین کار در اقتصاد برابریطلبی است. این برابریطلبی برای ما هم آرمان است و هم راهبرد. اولین گام ما باید این باشد که مسوولیتپذیری و انضباطپذیری سایر شرکای دولت باشد که هلدینگها بخشی از آن هستند. مسوولیتپذیری معنی دارد و پرداخت مالیات همین معنی است.
دومین قدم گزارشدهی است. سومین قدم همسو شدن با سیاستهای عمومی کشور است. تنشزدایی با جهان خارج برای ما ضرورت بسیار دارد. تنشزدایی نباید فقط به قدرتهای بزرگ منحصر شود بلکه باید در منطقه به توافقهایی برسیم.
