زمانی برای بیداری باشگاههای ما
ساعت24- سهمیه ایران در فصل جدید لیگ فوتبال قهرمانان آسیا که بر اساس ضوابط موجود و نتایج چند سال اخیر «2+2» تعیین شده بود، به لطف نرسیدن یکی از کشورهای غرب آسیا به حد نصابهای لازم به همان «1+3» قبلی که پیشتر رعایت و اجرا میشد، بازگشته است.
سه کشور عراق، سوریه و لبنان به سبب مشکلات جنگی و کمبودهای سختافزاری به معیارهای لازم نزد ای اف سی نرسیدهاند و در نتیجه سهمیه یکی از آنها (عراق) به ایران واگذار گشت. به این ترتیب ایران در فصل 2017 این مسابقات هم سه سهمیه ثابت خواهد داشت و هم یک سهمیه مشروط. استقلال خوزستان که لیگ برتر را فتح کرده، پرسپولیس که در این لیگ دوم شده و ذوبآهن که جام حذفی را برده، سه سهمیه ثابت و قطعی لیگ قهرمانان را تصاحب میکنند و استقلال تهران که در لیگ برتر صاحب رتبه سوم شد، به مرحله پلیآف ارجاع میشود تا در صورت پیروزی در این مرحله به جدول اصلی برود و ایران را در این مسابقات «4 تیمی» کند.
یک بار دیگر مسائل جنبی به کمک ما آمده است تا دستاوردهایی که خودمان به آن نایل نشدهایم، به ما ارزانی شود. دیرزمانی در بحثهای سختافزاری و تشکیلات و نداشتن استادیومهای استاندارد میلنگیدیم و از آن نظرها سهمیهمان زیر سوال میرفت و حالا نوبت نتایج تیمهای ما است تا ما را تضعیف و شرکتمان را در لیگ نخست باشگاهی قاره دچار تهدید و خلل کند. هم مهدی تاج و هم غلامرضا بهروان تاکید کردهاند که سهمیه ایران در فصل بعدی لیگ قهرمانان که مرحله پلیآف آن از دهه سوم بهمن و جدول اصلی آن از اوایل اسفند شروع میشود، «1+3» است و این امر را فرآیندی طبیعی برشمردهاند و بهروان که رییس کمیته مسابقات سازمان لیگ است، حتی گفته است که عراق اصلا لیگی ندارد که بخواهد بر اساس آن سهمیهای داشته باشد. با این حال بد نیست دوستان متوجه این نکته باشند که سهمیههای ما در سالهای اخیر نه فقط محصول تلاش و نتایج خودمان بلکه مسائلی جانبی بوده است و این قسمت از قضیه است که باید تصحیح و ترمیم شود و نگاه و امید ما از ضعفهای سایرین برداشته شود و اینکه دیگران لیگی دارند یا ندارند، مبنای کار ما قرار نگیرد.
در همین مسابقات امسال چون امارات و عربستان سهمیههای 1+3 را کسب کرده بودند، عملا از مسیر کسب سهمیههای خارج شده از دست عراق، سوریه و لبنان خارج شدند و فقط به این سبب بود که «2+2» ایران تبدیل به «1+3» شد. از طرف دیگر باید پرسید فوتبال ایران برای کسب سهمیههایی از این دست تا کی باید مدیون این و آن شود و از ضعفهای تشکیلاتی یا سایر مشکلات رقبا بهرهمند شود و آیا امکان ندارد روزی برسد که این مساله هم به داد ما نرسد و برای چنان روزی ما چه برنامهای برای حل مشکلاتمان داریم؟
در شروع هر فصل تیمهای ایرانی بیشترین تلاش خود را به کار میگیرند تا در لیگ داخلی موفق باشند و به لیگ قهرمانان برسند و با اینکه این تلاش به خودی خود ایرادی ندارد، باید پرسید برای میدان اصلی که لیگ قهرمانان است چه فکر و برنامهای داریم؟
پیشینه 24 سال قهرمان نشدن در این پیکارها به ما میگوید برای این امر برنامهای نداریم و برخی فقط تا سطح کسب نتایج لازم برای حضور در لیگ قهرمانان پیش میتازند و تا میدانگاه اصلی شروع میشود ناکام میگردند و همین جای کار است که میلنگد زیرا ای اف سی از دو سال پیش به این سو دیگر مسائل سختافزاری را مبنای تعیین سهمیهها قرار نمیدهد و در درجه اول به نتایج حاصله کشورها و تیمهایشان نگاه میکند و به آنهایی که بدتر نتیجه میگیرند، سهمیههای کمتری میدهد.
این دفعه که مدیون عراق شدیم و با همت (!) آنها سهمیه ما «1+3» شد. برای مرتبههای بعدی چه برنامهها و اهدافی داریم؟ قدر مسلم اینکه نه کمکهای ناخواسته سایرین به ما ادامه خواهد یافت و نه فوتبال ما با اینگونه راهگشاییهای غیر متعارف به یک جایگاه ثابت قابل اعتنا و ماندگار خواهد رسید.
برای فوتبال باشگاهی خود در میادین بینالمللی فکری اساسی کنیم و این الزام بیش از آنکه شامل فدراسیون شود، فراخوانی برای خود باشگاهها و رسیدن زمان بیداری آنها است زیرا قرار نیست فدراسیون تا ابد جورکش باشگاههایی باشد که خود ساز و برگهای لازم را برای کسب سهمیهها و حضوری شایسته در مسابقات قارهای به کار نمیگیرند و سهلانگاری میکنند.
یک بار دیگر مسائل جنبی به کمک ما آمده است تا دستاوردهایی که خودمان به آن نایل نشدهایم، به ما ارزانی شود. دیرزمانی در بحثهای سختافزاری و تشکیلات و نداشتن استادیومهای استاندارد میلنگیدیم و از آن نظرها سهمیهمان زیر سوال میرفت و حالا نوبت نتایج تیمهای ما است تا ما را تضعیف و شرکتمان را در لیگ نخست باشگاهی قاره دچار تهدید و خلل کند. هم مهدی تاج و هم غلامرضا بهروان تاکید کردهاند که سهمیه ایران در فصل بعدی لیگ قهرمانان که مرحله پلیآف آن از دهه سوم بهمن و جدول اصلی آن از اوایل اسفند شروع میشود، «1+3» است و این امر را فرآیندی طبیعی برشمردهاند و بهروان که رییس کمیته مسابقات سازمان لیگ است، حتی گفته است که عراق اصلا لیگی ندارد که بخواهد بر اساس آن سهمیهای داشته باشد. با این حال بد نیست دوستان متوجه این نکته باشند که سهمیههای ما در سالهای اخیر نه فقط محصول تلاش و نتایج خودمان بلکه مسائلی جانبی بوده است و این قسمت از قضیه است که باید تصحیح و ترمیم شود و نگاه و امید ما از ضعفهای سایرین برداشته شود و اینکه دیگران لیگی دارند یا ندارند، مبنای کار ما قرار نگیرد.
در همین مسابقات امسال چون امارات و عربستان سهمیههای 1+3 را کسب کرده بودند، عملا از مسیر کسب سهمیههای خارج شده از دست عراق، سوریه و لبنان خارج شدند و فقط به این سبب بود که «2+2» ایران تبدیل به «1+3» شد. از طرف دیگر باید پرسید فوتبال ایران برای کسب سهمیههایی از این دست تا کی باید مدیون این و آن شود و از ضعفهای تشکیلاتی یا سایر مشکلات رقبا بهرهمند شود و آیا امکان ندارد روزی برسد که این مساله هم به داد ما نرسد و برای چنان روزی ما چه برنامهای برای حل مشکلاتمان داریم؟
در شروع هر فصل تیمهای ایرانی بیشترین تلاش خود را به کار میگیرند تا در لیگ داخلی موفق باشند و به لیگ قهرمانان برسند و با اینکه این تلاش به خودی خود ایرادی ندارد، باید پرسید برای میدان اصلی که لیگ قهرمانان است چه فکر و برنامهای داریم؟
پیشینه 24 سال قهرمان نشدن در این پیکارها به ما میگوید برای این امر برنامهای نداریم و برخی فقط تا سطح کسب نتایج لازم برای حضور در لیگ قهرمانان پیش میتازند و تا میدانگاه اصلی شروع میشود ناکام میگردند و همین جای کار است که میلنگد زیرا ای اف سی از دو سال پیش به این سو دیگر مسائل سختافزاری را مبنای تعیین سهمیهها قرار نمیدهد و در درجه اول به نتایج حاصله کشورها و تیمهایشان نگاه میکند و به آنهایی که بدتر نتیجه میگیرند، سهمیههای کمتری میدهد.
این دفعه که مدیون عراق شدیم و با همت (!) آنها سهمیه ما «1+3» شد. برای مرتبههای بعدی چه برنامهها و اهدافی داریم؟ قدر مسلم اینکه نه کمکهای ناخواسته سایرین به ما ادامه خواهد یافت و نه فوتبال ما با اینگونه راهگشاییهای غیر متعارف به یک جایگاه ثابت قابل اعتنا و ماندگار خواهد رسید.
برای فوتبال باشگاهی خود در میادین بینالمللی فکری اساسی کنیم و این الزام بیش از آنکه شامل فدراسیون شود، فراخوانی برای خود باشگاهها و رسیدن زمان بیداری آنها است زیرا قرار نیست فدراسیون تا ابد جورکش باشگاههایی باشد که خود ساز و برگهای لازم را برای کسب سهمیهها و حضوری شایسته در مسابقات قارهای به کار نمیگیرند و سهلانگاری میکنند.
ایران ورزشی
