نگاهی به وضعیت مدعیان بوندسلیگا پیش از تعطیلات ژانویه
از اوجگیری تدریجی بایرن تا شگفتیسازی تازهوارد
ساعت24- فوتبال باشگاهی ایتالیا به خواب زمستانی میرود و نزدیک به یک ماه تعطیل خواهد بود.
راف هونیگاشتاین به بررسی وضعیت تیمهای بوندسلیگا تا پایان نیمفصل اول فصل 17-2016 پرداخته است، نیم فصلی که با قهرمانی باواریاییها پس از پیروزی قاطع خانگیشان برابر نزدیکترین رقیبشان در جدول یعنی راسنبال لایپزیگ به پایان رسید.
بایرنمونیخ
شاگردان کارلو آنچلوتی در این فصل به ندرت در اوج بودند و کمی زمان برد تا خودشان را پیدا کنند و با سیستم بازی مربی ایتالیاییشان که نسبت به سیستم بازی پپ گواردیولا روی آنها فشار کمتری میآورد خو بگیرند. به سیستم بازی 3-3-4 مورد علاقه کارلتو، اغلب اوقات نگاهی محتاطانه میشد و سبب شده بود که شیوه بازیاش برای حریفان قابل پیشبینی شود. در پشت صحنه، مدیران باشگاه هم نگران آزادی بیش از اندازهای بودند که آنچلوتی در خارج از زمین بازی به شاگردانش میداد. در چند هفته نخست بوندسلیگا تواناییهای فردی ستارههای بایرنمونیخ نگذاشت که ضعف گروهی آنها آنقدرها به چشم آید. فرانک ریبری، آرین روبن و روبرت لواندوفسکی همگی در خط حمله درخشیدند در حالی که توماس مولر نتوانست به ناکامیهایش در یورو واکنشی نشان دهد و آن را جبران کند. در همین حال تیاگو الکانتارا بهترین فصل حضورش در بایرنمونیخ را سپری کرده است و مانند متس هوملس در مرکز خط میانی، عملکردی تأثیرگذار داشته است. پیروزی 3 بر صفر بایرن برابر لایپزیگ در هفته آخر نیمفصل نخست نشان داد که در رقابتهای داخلی آلمان بایرنمونیخ حتی با وجود افتی که نسبت به فصول گذشته داشته هنوز هم بیرقیب است هرچند که در همین بازی برخی از ضعفهای باواریاییها از جمله کمدقتی مهاجمان این تیم در زدن ضربات آخر بیشتر به چشم آمد.
لایپزیگ
تیم تازه راه پیدا کرده به بوندسلیگا که شگفتیساز بیچونوچرای این فصل بوده است، در مصاف بزرگش با بایرنمونیخ حرفی برای گفتن نداشت هرچند همانطور که مربیاش رالف هازنهوتل گفت، این بازی برای شاگردان او یک درس بود. انتظار نمیرود که این شکست آنها را از مسیر حیرتآوری که در نخستین فصل حضورش در بالاترین دسته از فوتبال باشگاهی آلمان در پیش گرفته بودند منحرف کند. لایپزیگ تیمی است که در این فصل بازیکنانش بیشترین میزان دوندگی را داشتهاند و هیچ تیمی به کارآمدی آنها در بازیاش تغییر فاز نمیدهد. به پشتوانه قدرت اقتصادی مالکی مانند ردبول، تنها هفت سال طول کشید که لایپزیگ از صفر به بالاترین سطح فوتبال آلمان برسد. با همه تنفری که اکثر اهالی فوتبال آلمان از لایپزیگ دارند در قدرت فنی این تیم جای هیچ گونه تردیدی نیست و با در اختیار داشتن بازیکنانی مانند تیمو ورنر، یوسف پولسن و امیل فورسبرگ، تنها نماینده آلمان شرقی در بوندسلیگا توانسته نشان دهد که جزو مدعیان قهرمانی است و جایگاهش در جدول (رده دوم) با 33 امتیاز از 16 بازی این موضوع را به خوبی ثابت میکند.
بوروسیا دورتموند
تقریباً همه میدانند که سیاه و زردپوشان وستفالن برای پیدا کردن جانشینان هنریک مخیتاریان، ایلکای گوندوغان و متس هوملس به مشکل برخوردهاند و آمار و نتایج ضعیف این تیم در رقابتهای داخلی برخلاف درخششی که در لیگ قهرمانان اروپا داشته است، کاملاً گمراه کننده است. از نظر ارائه فوتبال زیبا، روان و جذاب، هیچ تیمی یارای رقابت با دورتموند در اوج را ندارد هرچند قدرت تهاجمی این تیم به شدت تحت تأثیر افت قدرت تدافعیاش قرار گرفته است. توماس توخل نتوانسته است یک خط دفاع باثبات برای تیمش بسازد و جای خالی یک مهره قابل اتکا مانند متس هوملس را پر کند.
بایر لورکوزن
بایرلورکوزن اگرچه در لیگ قهرمانان اروپا دست به کار بزرگی مانند حذف تاتنهام از مرحله گروهی زد و بعید نیست که برابر اتلتیکومادرید دیگو سیمئونه در مرحله یک هشتم نهایی نیز یک شگفتی دیگر خلق کند اما اینکه چرا این تیم در لیگ ضعیف نتیجه گرفته سوال برانگیز است. یک فرضیه میتواند وابستگی بیش از اندازه این تیم به قدرت بازی انفرادی ستارههایش از جمله خاویر هرناندس و هاکان چاهلهانوغلو باشد چرا که تنها زمانی نتیجه گرفته که یکی از این دو نفر درخشیده است. بازی تیم تحت هدایت راجر اشمیت با تکیه بر پرس از جلو هرچقدر هم جذاب باشد فایدهای نخواهد داشت تا زمانی که برای این تیم نتیجه به ارمغان آورد.
بایرنمونیخ
شاگردان کارلو آنچلوتی در این فصل به ندرت در اوج بودند و کمی زمان برد تا خودشان را پیدا کنند و با سیستم بازی مربی ایتالیاییشان که نسبت به سیستم بازی پپ گواردیولا روی آنها فشار کمتری میآورد خو بگیرند. به سیستم بازی 3-3-4 مورد علاقه کارلتو، اغلب اوقات نگاهی محتاطانه میشد و سبب شده بود که شیوه بازیاش برای حریفان قابل پیشبینی شود. در پشت صحنه، مدیران باشگاه هم نگران آزادی بیش از اندازهای بودند که آنچلوتی در خارج از زمین بازی به شاگردانش میداد. در چند هفته نخست بوندسلیگا تواناییهای فردی ستارههای بایرنمونیخ نگذاشت که ضعف گروهی آنها آنقدرها به چشم آید. فرانک ریبری، آرین روبن و روبرت لواندوفسکی همگی در خط حمله درخشیدند در حالی که توماس مولر نتوانست به ناکامیهایش در یورو واکنشی نشان دهد و آن را جبران کند. در همین حال تیاگو الکانتارا بهترین فصل حضورش در بایرنمونیخ را سپری کرده است و مانند متس هوملس در مرکز خط میانی، عملکردی تأثیرگذار داشته است. پیروزی 3 بر صفر بایرن برابر لایپزیگ در هفته آخر نیمفصل نخست نشان داد که در رقابتهای داخلی آلمان بایرنمونیخ حتی با وجود افتی که نسبت به فصول گذشته داشته هنوز هم بیرقیب است هرچند که در همین بازی برخی از ضعفهای باواریاییها از جمله کمدقتی مهاجمان این تیم در زدن ضربات آخر بیشتر به چشم آمد.
لایپزیگ
تیم تازه راه پیدا کرده به بوندسلیگا که شگفتیساز بیچونوچرای این فصل بوده است، در مصاف بزرگش با بایرنمونیخ حرفی برای گفتن نداشت هرچند همانطور که مربیاش رالف هازنهوتل گفت، این بازی برای شاگردان او یک درس بود. انتظار نمیرود که این شکست آنها را از مسیر حیرتآوری که در نخستین فصل حضورش در بالاترین دسته از فوتبال باشگاهی آلمان در پیش گرفته بودند منحرف کند. لایپزیگ تیمی است که در این فصل بازیکنانش بیشترین میزان دوندگی را داشتهاند و هیچ تیمی به کارآمدی آنها در بازیاش تغییر فاز نمیدهد. به پشتوانه قدرت اقتصادی مالکی مانند ردبول، تنها هفت سال طول کشید که لایپزیگ از صفر به بالاترین سطح فوتبال آلمان برسد. با همه تنفری که اکثر اهالی فوتبال آلمان از لایپزیگ دارند در قدرت فنی این تیم جای هیچ گونه تردیدی نیست و با در اختیار داشتن بازیکنانی مانند تیمو ورنر، یوسف پولسن و امیل فورسبرگ، تنها نماینده آلمان شرقی در بوندسلیگا توانسته نشان دهد که جزو مدعیان قهرمانی است و جایگاهش در جدول (رده دوم) با 33 امتیاز از 16 بازی این موضوع را به خوبی ثابت میکند.
بوروسیا دورتموند
تقریباً همه میدانند که سیاه و زردپوشان وستفالن برای پیدا کردن جانشینان هنریک مخیتاریان، ایلکای گوندوغان و متس هوملس به مشکل برخوردهاند و آمار و نتایج ضعیف این تیم در رقابتهای داخلی برخلاف درخششی که در لیگ قهرمانان اروپا داشته است، کاملاً گمراه کننده است. از نظر ارائه فوتبال زیبا، روان و جذاب، هیچ تیمی یارای رقابت با دورتموند در اوج را ندارد هرچند قدرت تهاجمی این تیم به شدت تحت تأثیر افت قدرت تدافعیاش قرار گرفته است. توماس توخل نتوانسته است یک خط دفاع باثبات برای تیمش بسازد و جای خالی یک مهره قابل اتکا مانند متس هوملس را پر کند.
بایر لورکوزن
بایرلورکوزن اگرچه در لیگ قهرمانان اروپا دست به کار بزرگی مانند حذف تاتنهام از مرحله گروهی زد و بعید نیست که برابر اتلتیکومادرید دیگو سیمئونه در مرحله یک هشتم نهایی نیز یک شگفتی دیگر خلق کند اما اینکه چرا این تیم در لیگ ضعیف نتیجه گرفته سوال برانگیز است. یک فرضیه میتواند وابستگی بیش از اندازه این تیم به قدرت بازی انفرادی ستارههایش از جمله خاویر هرناندس و هاکان چاهلهانوغلو باشد چرا که تنها زمانی نتیجه گرفته که یکی از این دو نفر درخشیده است. بازی تیم تحت هدایت راجر اشمیت با تکیه بر پرس از جلو هرچقدر هم جذاب باشد فایدهای نخواهد داشت تا زمانی که برای این تیم نتیجه به ارمغان آورد.
ایران ورزشی
