طرح ملی "تعادل میان کار وزندگی "
رویکرد ریاضیاتی
تصویت قانون برای شادی کار سختی است. میزان خوشبختی ذهنی در یک کشور تحت تأثیر عوامل مختلفی است؛ از آزادی سیاسی گرفته تا مسائل زیست محیطی.شون وانگ، یکی از مؤلفان "گزارش جهانی شادی" که سازمان ملل هر ساله منتشر میکند و استاد مدیریت و سیاستگذاری عمومی معتقد است سیاستگذاران باید از تحقیقات اقتصاددانان شادی بهره بگیرند.او میگوید:" سعی آنها بر این نیست که به مردم بگویند چطور شاد باشند، بلکه تلاش میکنند به دولتها بفهمانند کدام سیاستگذاریها تأثیر بیشتری بر افزایش یا کاهش سطح خوشحالی دارد."برای مثال، تحقیقات آماری نشان داده بیکاری تأثیر قابل ملاحظهای بر شادی در یک کشور دارد. در جریان بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸، دولت کره جنوبی روی ایجاد موقعیتهای شغلی تمرکز کرد، حتی مشاغل با دستمزد پایین و کارهای موقت. در نتیجه شاخص خوشبختی ذهنی در این کشور نسبتا ثابت ماند. این در حالی بود که این شاخص در کشورهای اروپایی درگیر بحران اقتصادی مثل یونان و اسپانیا به شدت افت کرد و هنوز هم به سطح پیشین خود بازنگشته.کره جنوبی تنها کشوری نیست که در سیاستگذاریهای خود شاخص شادی را در نظر میگیرد. بریتانیا از سال ۲۰۱۲میزان خوشبختی در کشور را ثبت میکند و از آن برای سیاستگذاری در زمینه سلامت روان، اشتغال و آموزش مستمر استفاده میکند. امارات متحد عربی هم با هدف تبدیل شدن به شادترین کشور دنیا تا سال ۲۰۲۱، وزارتخانهای به نام وزارت خوشبختی تأسیس کرده است.
شادی به مثابه منبعی تجدید ناپذیر
حداقل دستمزد در کره جنوبی در سال ۲۰۱۸به میزان ۱۶.۴ درصد رشد داشته و برای سال ۲۰۱۹ هم رشدی ۱۰.۹ درصدی در نظر گرفته شده است. این تغییر سریع اما ظاهرا افزایش قابل ملاحظه نرخ بیکاری را به همراه خواهد داشت. چندین شرکت اتوبوسرانی از احتمال توقف خدمات خود خبر داده و بعضی شرکتهای دیگر هم به منظور مدیریت هزینههای بالا، ساعات کاری کارکنانشان را کم کردهاند.کاهش ساعت کاری هفتگی هم خود یک مشکل دیگر به حساب میآید. وقتی ساعت کاری کم شود اما حجم کار ثابت بماند، کارمندان مجبور میشوند برای تمام پروژههای خود در ساعات غیراداری کار کنند؛ رفتار کاری که مردم کره جنوبی به آن عادت کردهاند. طبق آماری که سال ۲۰۱۲ منتشر شد، ۴۰ درصد از کارمندان برای اضافه کاری پول دریافت نمیکردند.از سوی دیگر شاد بودن در کره جنوبی شاید چندان هم آسان نباشد. به گفته ایونکوک ام. سوه، استاده دانشکده روانشناسی دانشگاه یانسه، فرهنگهای مختلف، برداشتهای متفاوتی هم از شاد بودن دارند. در فرهنگهای فردگرا، مثل انگلیس و آمریکا، هر انسانی دنیای خود را میسازد. در مقابل، فرهنگهای جمعگرا مثل کره قرار دارند که در آنها جامعه نسبت به فرد در اولویت است و در نتیجه شادی یک بعد اجتماعی قوی دارد.سوه میگوید: " به معنای دیگر، گاهی اوقات مهم نیست من در مورد روند زندگیام چه فکر میکنم، چیزی که اهمیت دارد این است که دیگران چطور مرا ارزیابی میکنند. بعضی مواقع باید به بقیه ثابت کنی که زندگی تو ارزش شادی را دارد. بنابراین به یک نشانه قابل رویت نیاز داری، مثل مدرک یک دانشگاه درجه یک، راندن یک اتومبیل لوکس گرانقیمت یا زندگی در یک آپارتمان بسیار بزرگ."اما از آنجایی که در کره تنها بخش کوچکی از جامعه میتوانند به چنین ایدهآلهایی دست یابند، شادی در این کشور به یک منبعی تجدید ناپذیر تبدیل میشود.
تلاش فردی
رئیس جمهور مون اما ظاهرا در تلاش است برخی از این مشکلات را از سر راه بردارد. او از همه تعطیلات خود استقاده میکند تا الگویی برای مردم کشور باشد. این رویه سیاستمداری است که میخواهد با کره شمالی مجهز به سلاح اتمی صلح کند؛ پس وقتی او به تعطیلات میرود هر فرد دیگری هم میتواند این کار را بکند.کارشناسان اما معتقدند با دادن اوقات فراغت بیشتر به مردم، تنها نیمی از مسیر حل مشکل را طی کردهایم و بقیه آن به خود آنها بستگی دارد.به سونگ-دای چا برگردیم که در ساحل مشغول ماهیگیری است و بچههایش هم کنارش بازی میکنند. او ۱۵ سال است در یک شرکت کار میکند و معتقد است میان کار وزندگیاش تعادل خوبی برقرار است. ساعت کار هفتگی در محل کار او ۴۰ ساعت است و گاهی اوقات هم اضافه کاری میگیرد. سونگ- دای چا از همه مرخصیهایش هم استفاده میکند. او میگوید:" شرکت توصیه میکند از همه مرخصیها استفاده کنیم، البته نظر همسرم هم همین است."اما آیا به نظر او تغییرات بوجود آمده، کشور را در مسیر درست قرار داده است؟به دخترش که در حال دویدن است لبخند میزند و میگوید: "به نظرم این طور است. فکر میکنم در آینده خیلی بهتر خواهد شد."
ارین کریگ – بی بی سی
