ورشکستگی مستراح سازی دولتی
آلوده شدن آبهای زیرزمینی و اسهال و بیماریهای عفونی هر ساله باعث مرگ سیصد هزار نفر می شود. میلیون ها نفر هم به دلیل آب آلوده دچار عوارض رشد نامناسب میشوند. خیلیها به ویژه #زنان مجبورند تا تاریک شدن هوا یا پیدا کردن مکان های خلوت صبر کنند که افزایش سرقت و تجاوز پیامد آنست.فهمیدن چاره کار انگار دشوار نیست؛ ساختن آبریزگاههای بیشتر! نخستوزیر کنونی هند، مودی، اعلام کرد اولویت ساخت و بازسازی آبریزگاه حتی از معابد پرشمار هند هم بیشتر است و ماموریتی به نام 'هند پاک' هم برای دولت تعریف شده است. دولت هند در دو سال ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ ده میلیون آبریزگاه ساخته و بناست تا ۲۰۱۹ شصت میلیون دیگر هم ساخته شود اما متاسفانه ساختن سرویسها کافی نبود.تا مینهی ۲۰۱۵ دولت متوجه شد که از بیشتر آبریزگاه استفاده نمیشود و باید مردم را به استفاده از آنها "قانع" کرد. راه کار البته به شدت خلاقانه! بود، بسیاری از کارکنان دولت و گروههای داوطلب در روستاها راه افتادند و به هرکس که در ملاعام قضای حاجت میکرد، تذکر میدادند. کار به جایی رسیده بود که به برخی کودکان روستایی یک سوت داده بودند که دنبال مجرمان! میافتادند و با سوت زدن و سروصدا آنها را رسوا میکردند. دولت باید بر آبریزگاهها نظارت میکرد و حتی مشوقهایی هم برای استفاده از این محصول مجانی! در نظر گرفته بود.در برخی روستاها که با خشکسالی روبهرو بودند، نظافت آبریزگاه در عمل ممکن نمیشد، وقتی آب برای نوشیدن نیست، تمیز کردن مستراح خیلی لوکس به نظر میرسید! در این نهضت ملی ساخت مستراح چنانکه در هر کار دولتی انتظار داریم، خیلی از تاسیسات تازه به سرعت و بدون رعایت استانداردها ساخته شده بود و بوی بد و لشکر مگسها در عمل آنها را به متروکه تبدیل کرده بود.اما در اینجا هم سازمانهای بخش خصوصی توانستهاند کاری کارستان کنند. تی بی سی، کنسرسیومی جهانی از شرکتها، سرمایهگذاران اجتماعی و کارشناسان بهداشت، این وضعیت را به عنوان فرصتی سودآور ۶۲ میلیارد دلاری دیدند. آنها در سه حوزه تامین مستراحجات و ابزار مربوط، بازیافت پسماندهای انسانی و حتی گردآوری اطلاعات از وضعیت سلامت "مشتریان" فعالاند، این آخری می پتواند برای سیاستگذاریهای بهداشت و درمان منبعی ارزشمند باشد. عبارت جالبی را هم به کار میبرند: اقتصاد مستراح!از میزان درآمد و عملکرد این شرکت چیزی به چشمم نخورد، ولی روشن است که میتوان به بهبود اوضاع امید داشت، به جای بوروکرات های فاسد دولت، اکنون با کارآفرینانی روبهروییم که میخواهند جهان را جای بهتری کنند، حواسشان هم هست که پولشان را چطور خرج کنند و برخلاف سیاسیون از پول دیگران خیرات نمیکنند. میدانیم که یک بیزینس پولساز مثل پروژههای دولتی نیمهکاره رها نمیشود، زیرا خودش پول خودش را در میآورد و انگیزه برای ادامه آن هست.راستی شهرداریها در ایران نیز با مشکلی مشابه روبهرویند، شاید چاره کار آنها هم اعتماد به بازار و کارآفرینان باشد، والله اعلم
نویسنده امیرحسین خالقی - کانال راهبرد
