«صلح» و «امنیت» چه کسانی را برمیآشوبد؟
هفتهنامه صدا به تحلیل اقدام ایران پرداخته و این سوال را مطرح کرده است که «میانهروها شکست خوردند یا بار دیگر ایران را از جنگ نجات میدهند؟» دوگانه صلح و جنگی که اکنون از سوی اصلاحطلبان مطرح میشود، اقدام تازهای نیست. اصلاحطلبان با گفتهها و نوشتههای خود توانستند بالاخره ایران را به سوی مذاکره با آمریکا و برجام سوق دهند که نتیجه آن این شد که آمریکا از برجام خارج شد و دستاوردی هم برای ایران نداشت... بدونشک اگر اصلاحطلبان به تکمیل راهبرد دشمنان نپردازند، آمریکا نه اقدام به جنگ خواهد کرد و نه موفق خواهد شد با ایران مذاکره کند. .. در حالی که آمریکا طی پیام رسمی به ایران تاکید کرده است که تحت هیچ شرایطی برنامهای برای درگیری نظامی با ایران ندارند، اما برخی در داخل تلاش دارند وضع «جنگ یا صلح» را برای مردم ترسیم کنند، تا در این دوراهی، جمهوری اسلامی ایران را به خواسته مقامات آمریکایی یعنی مذاکره نزدیک سازند.» این اعتراضات به صدا که در فضای مجازی بازتاب زیادی داشت، به کمترین زمان نیاز داشت تا به توقف انتشار مجله بینجامد. روز گذشته چند روزنامه از این توقیف ابراز شادمانی کرده و حتی جلد صدا را نشان داده و از هشتگ #صدای_ترامپ برای تعریف آن استفاده کرده بودند. اما از همه قابل توجهتر نشریه فرهیختگان متعلق به دانشگاه آزاد بود. نشریهای که اگرچه گرایشهای سیاسی آن بر کسی پوشیده نیست، اما این بار با استفاده از گرافیک و رسم شکل خواسته بود نشان دهد که اصلاحطلبان در نقشه ترسیمی آمریکا بازی میکنند و با ایجاد ترس سعی دارند ایران را به عقبنشینی وادار کنند. در مورد این جلد و تحلیل محمد قوچانی، سردبیر روزنامه سازندگی و عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی یادداشتی در صفحه اینستاگرام منتشر کرد که در بخشهایی از آن آمده بود: «...شما مدعیان فرهیختگی البته شاید فرق اوباما و ترامپ را نفهمید یا خود را به تجاهل بزنید، اما ما عوامالناس و مردم کوچه و خیابان میدانیم که گرچه حریف، حریف است و دل هیچ آمریکایی برای ایرانی نمیسوزد، اما میتوان میان دشمن اختلافافکنی کرد. همان کاری که دشمن علیه ایران میکند و از گلوی شما مخالفان واقعی امپریالیسم آمریکا را به بازی در زمین ترامپ متهم میکند... »
او در ادامه نوشته:«شاید ترامپ بدترین طرف مذاکره با ایران باشد و الان زمان مذاکره با این قلدر نباشد، اما این آشی است که شما پختید و اکنون بر سر دولت و حتی برجامی که اصلاحطلب و اصولگرای معتدل مدافعش بودند و تایید رهبری را داشت، فریاد میزنید...»
این دعوای سیاسی احتمالا به این زودیها خاتمه نخواهد یافت و اگر عقلای جریان منازعهطلب نهیبی به رسانههای همسو نزنند، میتواند هزینههای بیشتری دربرداشته باشد. اینکه چرا در زمانه مقابله با آمریکا عدهای به خودیها میتازند تا جبهه داخلی را تضعیف کنند و اینکه چه منفعت و مصلحتی در تند کردن فضا و مواجهه مدافعان انقلاب میبینند و پشت پرده چه میگذرد، روشن نیست. اما ناظران منصف با این پرسش جدی مواجهند که جز حامیان ترامپ و علاقهمندان جنگ چه کسی باید از گفتمان «صلح» برآشفته شود؟
