هم کار هم کرونا یا نه کار نه کرونا
حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران، در جلسهای که روز چهارشنبه ۲۰ فروردین با هیات دولت داشت مدعی شد که «میتوان کار کرد و کرونا هم نگرفت». او همچنین گفت که «هیچکس مسئولیت قرنطینه را نمیپذیرفت». پذیرفتن مسئولیت قرنطینه، نظیر آنچه در چین به اجرا گذاشته شد، متضمن تامین حداقل معیشت مردم در دورهای است که فعالیتهای اقتصادی متوقف میشوند و کسی دستمزدی نمیگیرد. دولت ایران از پرداخت چنین هزینه ای عاجز است و تنها کاری که کرده وعده کمک یک میلیون تومانی در اردیبهشت ماه به خانوارهای یارانه بگیر است. از امروز 23 فروردین و با آغاز دوسوم فعالیتهای اقتصادی «کم خطر» این امکان وجود دارد موج دوم ابتلا به کرونا نیز شروع شود که مبارزه با آن میتواند نسبت به موج اول به مراتب سختتر باشد. زیرا کادر درمانی بیمارستانها، از پزشک و پرستار، خستهاند و خود تلفات جانی دادهاند. هم چنین مراکز درمانی ظرفیت کافی برای مواجه با موج دیگری از این بیماری را ندارد. از این گذشته در صورتی که موج جدیدی از ابتلا به بیماری راه بیافتد، احتمال توقف چرخ اقتصاد در ابعادی بسیار وسیع تر وجود دارد.
این دولت حسن روحانی مثل هر دولت دیگری در شرایط حاضر برای اینکه بتواند پول کافی برای خانه نشین کردن شهرنشینان به مدت دوماه تامین کند چند کار می تواند انجام دهد از شهروندان مالیات بیشتری بگیرد ، ازشهروندان قرض بگیرد ، از پس انداز و خزانه دولت و یا خزانه بانک مرکزی استفاده کند ،از منابع صندوق توسعه ملی برداشت کند ، از بنیادها و نهادهای ثروتمند قرض بگیرد و یا اینکه از پس اندازهای بین المللی استفاده کند. وقتی همه راه های یادشده بسته اند و شهرنشینان ایرانی نیز پس اندازی ندارند یا اگر دارند آن را برای روزهای سخت تر از این روزها نگه داشته اند چه باید کرد؟ دراین روزهای تلخ ایران زمین کدام راه زودتر باز می شود؟ واقعیت این است که راه به خارج زودتر باز می شود و کم خطر تر است و می توان از راه کمی انعطاف موقت در سیاست خارجی از نهادهای بین المللی و برخی کشورها قرض گرفت و درروزهای خوب پس داد.
دوراهی دلهره آوری که یک راه آن به هم کرونا و هم کار می رسد و در این شرایط کشتار را بیشتر می کند و یا نه کار و نه کرونا که در شرایط بی پولی مردم و دولت به روزهای ناشناس می رسد را می توان به راههای بازتر از مسیر زدن پل و جاده به سوی خارج تبدیل کرد.
