داریوش قنبری فعال سیاسی اصلاحطلب
پساکرونا تاریخ مشخصی ندارد
ساعت 24-در روزهای اخیر افراد زیادی درخصوص کرونا، ابعاد آسیب آن و بحرانهای پساکرونا صحبت کردهاند، اما باید دید آیا واقعا پساکرونایی وجود دارد؟ آیا روزهایی خواهد رسید که جهان عاری از این بیماری باشد یا مجبور میشویم به این ویروس بهعنوان جزئی از زندگی خود عادت کنیم. شاید هم کرونا مثل بیماریهای دیگر همیشه باقی بماند و میزان شیوع آن کاهش یا افزایش یابد.
درواقع کرونا یک اپیدمی است که تبدیل به یک واقعه تاریخی با ابعاد نامشخص شده است. پساکرونا تاریخ مشخصی ندارد که در رابطه با آن برنامهریزی شود و بیشتر بهنظر میآید مثل بیماری آنفولانزا ماندگار است. بحران کرونا در حال حاضر واکسن ندارد و حتی برای آن هم زمان مشخصی وجود ندارد که بتوان امیدوار بود این اپیدمی در چه زمانی کاهش پیدا میکند. در هر صورت تمام ابعاد این بحران نامشخص است. شعارها فعلا حولمحور درخانه ماندن میچرخد اما نمیتوان آن را مدت زمان طولانی عملی دانست. کسبوکار مردم را نمیتوان بهشکل طولانیمدت تعطیل کرد. فردی که گرسنه است از گرسنگی تلف شود یا کرونا برایش تفاوتی ندارد و نمیتوانیم به او بگوییم خانه بمان. در هر صورت اگر این وضعیت ادامه پیدا کند تاثیرات بسیار مهمی را بهجا خواهد گذاشت. بهلحاظ سیاسی نهادهای دموکراتیک تضعیف و اختیارات قوهمجریه تقویت شده است؛ چراکه در مواقع بحرانی، ماهیت بحران اقتضا میکند تصمیمات در جایی متمرکز گرفته شود. در تمام کشورها، دولتها و هسته مرکزی قدرت هستند که این تصمیمات را میگیرند. کسبوکارها باید با رعایت موارد بهداشتی بهحالت عادی خود بازگردند، محدود کردن آزادی شهروندان اثر دیگر این ویروس است. کارهایی که در جهت حفظ سلامت مردم صورت میگیرد آزادی فردی شهروندان را هم بهنوعی محدود میکند، اما در عوض سلامت آنان را تضمین میکند. چارهای هم نیست و در راستای حفظ سلامت مردم باید از تصمیمات دولتی بهجای تصمیمات فردی پیروی کرد. تا زمانی که این محدودیتها برای حفظ جان مردم و گذرا باشد جای نگرانی نیست. از لحاظ اقتصادی کرونا آسیبهای زیادی بهجای گذاشته است که جذب توریست و گردشگری بخشی از آن هستند. باید مردم بدانند کرونا تحولی را در تمام شئونات زندگی مردم اعم از وجوه فردی و اجتماعی پدید آورد. این تغییرات فقط برای جامعه ایرانی نیست و در سطح جهانی رخ داده است. در واقعیت باید راهی را پیدا کرد که از این بنبست اقتصادی خارج شویم، در چنین اوضاع و شرایطی دولت تصمیم گرفته کمکی از لحاظ معیشتی بهخانوادههای کم درآمد و قشر آسیب دیده کند. این اقدام هم با توجه بهوضعیت اقتصادی خود دولت بلاعوض نبوده، لذا تصمیم براین شد که، کمک یک میلیونتومانی بهشکل یک وام قرضالحسنه باشد. وام یک میلیونتومانی دولت برای افراد نیازمند یک گام مثبتی است تا حداقل بتوانند مایحتاج اولیه زندگی خود را تامین کنند. این مبلغ زیاد نیست که بگوییم برای مخارج یکماهه یک خانواده کفایت کند، اما یک کمکهزینهای است تا بهنوعی کمکی برای افرادی باشد که توانایی مالی زیادی ندارد و نیاز بهحمایت دولت داشتند.
