بدبخت شده ایم یا بد شانس
روزی که ۲۴ میلیون ایرانی با آرزوی بهروزی و سپری کردن روزهای سخت به شخصی به نام حسن روحانی رای دادند تا او رییسجمهور شود،پس از مدتی احساس شد بد شانس بوده اند و او کسی نبود که انتظارش را می کشیدند. شاید بدشانس بودند. بدبختی ایرانیان این بود اما که برای باردوم نیز به این دلیل که رقبای اورا بدتر از ازاو می دانستند دوباره به او رای دادند. بدبختیایرانیان این است که که این رییس دولت به جای اینکه در این سالهای سپریشده سینه سپر کند و برای پوشاندن لباس بر تن آرزوی شهروندان گامهای سفت و استوار بردارد در روبه رو شدن با کسانی که او را نمیخواستند و نمیخواهند، سازش کرد و اکنون در آرزوی رسیدن به روزهای بدون تحریم به سر میبرد. از سوی دیگربیشترین ایرانیانی که در زمستان ۱۳۹۷ در خانه ماندند و رای ندادند باز هم بدشانسی آوردند. این روزها اگر به گفتار و رفتار این نمایندگان و برآیند کارنامه آنها نیک نگاه کنید، چیزی جز آرزوهای خام در قالب طرحهای بلندپروازانه نمیبینید. برآیند دو بدشانسی ایرانیان در دو نهاد ادارهکننده جامعه، بدبختی فزایندهای است که به کیسه شهروندان ریخته میشود. اگر بخواهیم این بدبختی را خوب نشان دهیم نباید راه درازی برویم و میتوانیم ژرفای سخنان رییس دولت و همتایش رییس مجلس، رییس سازمان برنامهوبودجه و همتایش رییس کمیسیون برنامهوبودجه مجلس را اندازه بگیریم. چیزی که میدانیم و اینها نیز میدانند، این است که درآمد به دست آمده از فروش نفت به خارج و میلیاردها دلار سود و درآمد بادآورده خدادادی به هر دلیل که حالا در این باره سخن نمیگوییم از دست رفته است. این درآمد رویایی همه چالهها و چاههای کوچک و بزرگ را پر میکرد و حالا نیست. این را اگر با آدمهای عادی در کوچه و خیابان گفتوگو کنیم میفهمیم ولی بدبختی اینجاست که ادارهکنندگان کشور در این دو نهاد گوش و چشم خود را بستهاند. یکی میخواهد در رویا نفت بفروشد و دیگری میگوید همین جا و بدون نفت در کشور جاهایی است که به جای درآمد نفت میتوانیم از آنجاها پول درآوریم اما نشانی دقیق که بخواهید برهوت را نشان میدهند. این آیا بدبختی نیست؟ برای اینکه بدبختتر نشویم خرد فرمان میدهد دستکم برای یک دوره کوتاه هر کاری که میشود، بکنیم تا درآمد نفت به تن کسبوکار و روزی شهروندان برسد و پس از آن کارهای شگفتانگیز بکنیم. اما هیچ کاری نمیکنیم. کار از بدشانسی فراتر رفته و بدبخت شدهایم انگار.
