روزهای روشن در راه است

ساعت24-ورزش زنان ایران در چند روز گذشته اتفاقات خوشحال‌کننده زیاد داشت. یکی از این وقایع خوب حضور تاریخی تیم ملی هندبال در رقابت‌های جهانی است.

html>

هندبالیست‌های کشورمان بعد از هفت دوره شرکت در رقابت‌های قهرمانی آسیا بالاخره توانستند جواز صعود به بزرگ‌ترین میدان این رشته را به دست آورند؛ آن هم با عنوان چهارمی در آسیا. بهترین عنوان دختران ایرانی در هندبال آسیا، رتبه ششمی بود که در شش دوره حضورشان در این مسابقات به دست آمده بود. دقایقی با هانیه لک، دروازه‌بان تیم ملی هندبال زنان هم‌کلام شدیم تا برایمان از رقابت‌های قهرمانی اردن بگوید. گفت‌وگوی او را با «شرق» از نظر می‌گذرانید.

‌بهتر است خودتان شروع کنید. فکر می‌کردید با وجود محدودیت‌هایی که کرونا برایتان ایجاد کرده بود، بتوانید این‌قدر خوب نتیجه بگیرید؟
واقعیت این است که فدراسیون هندبال امسال هیچ برنامه‌ای نداشت که تیم ملی بزرگسالان را به مسابقات قهرمانی آسیا اعزام کند؛ اما بعد از اینکه فدراسیون جهانی هندبال اعلام کرد تعداد تیم‌های شرکت‌کننده در رقابت‌های جهانی را افزایش داده و سهمیه قاره آسیا را هم برای حضور در این رویداد اضافه کرده، فدراسیون تصمیمش عوض شد و درواقع این فرصت را به ما داد تا شانسمان را برای کسب سهمیه جهانی امتحان کنیم. واقعا شرایط خیلی سختی را پشت‌سر گذاشتیم. در هر مرحله از اردوها یک‌سری کرونا می‌گرفتند و غایب بودند. تنها در اردوی آخر بود که همه تیم کنار هم بودیم و توانستیم درست و حسابی تمرین کنیم. با وجود این شرایط اما روحیه‌مان را نباختیم و همه هم‌قسم شدیم که سهمیه جهانی را بگیریم. خوشبختانه همین‌طور هم شد و به‌عنوان تیم دوم گروه، بعد از ژاپن صعود کردیم و سهمیه‌مان قطعی شد. ما در مرحله مقدماتی تنها بازی مقابل ژاپن را واگذار کردیم. شاید اگر از اسم ژاپن نمی‌ترسیدیم، می‌توانستیم این تیم را هم ببریم.
‌شاید هم اگر کادر فنی تیم در همه بازی‌ها روی نیمکت بود، نتیجه بهتری می‌گرفتید؟
بله، قطعا همین‌طور است. ما تنها در سه بازی اول برابر ژاپن، کویت و فلسطین، سرمربی و مربیان را روی نیمکت داشتیم. متأسفانه قبل از بازی با اردن تست کرونای این سه نفر مثبت شد و همه‌چیز به هم ریخت. واقعا شوک بزرگی به ما وارد شد. ساعت پنج با اردن بازی داشتیم و ساعت سه باید از هتل خارج می‌شدیم؛ اما میزبان اجازه این را نمی‌داد که از هتل خارج شویم. صبح آن روز از همه بازیکنان تیم تست گرفته بودند؛ ولی جوابش را اعلام نمی‌کردند. فقط با این کارشان می‌خواستند به ما استرس روانی وارد کنند؛ چون با خود آنها مسابقه داشتیم و هدف‌شان این بود که پیش از بازی روحیه ما را به هم بریزند. درنهایت با پیگیری‌های سفارت ایران در اردن و تماس‌های رئیس فدراسیون از تهران اجازه خروج از هتل را به ما دادند و به سالن مسابقات رفتیم. اردن اصلا میزبانی خوبی از این بازی‌ها نداشتند. هتلی که ما در آن اقامت داشتیم، آن‌قدر شلوغ بود که اصلا پروتکل‌های کرونا را رعایت نمی‌کردند. مدام در آن جشن و عروسی بود. سالن غذاخوری هم که پر از جمعیت بود و ما باید کنار افراد عادی غذا می‌خوردیم. نمی‌دانم چرا میزبانی چنین مسابقاتی را به این کشور دادند.
‌در واقع باید بگوییم شما در شرایط نابرابر با رقبا سهمیه جهانی را گرفتید و چهارم آسیا شدید؟
یک‌جورهایی بله. به‌هرحال بخشی از بازی کوچ‌کردن سرمربی است. آقای رزمگر، سرمربی تیم، اما با وجود حال بدی که داشتند، تلفنی نکات را به فیزیوتراپ و سرپرست تیم می‌گفتند و آنها هم به ما گوشزد می‌کردند. مسابقات به‌صورت زنده از فیس‌بوک پخش می‌شد و چون اینترنتی بود، قطع و وصل می‌شد؛ یعنی سرمربی در لحظه نمی‌توانست بازی ما را ببیند. می‌خواهم بگویم که شرایط پراسترسی بر همه ما گذشت. بدون‌شک اگر در مرحله نیمه‌نهایی و رده‌بندی آقای رزمگر را داشتیم، نتیجه‌ای بهتر از این می‌گرفتیم و شاید با مدال برمی‌گشتیم. در نیمه‌نهایی با کره جنوبی بازی کردیم. کره‌ای‌ها جزء هشت تیم برتر جهان هستند. مقابل این تیم جنگیدیم، اما باختیم. در رده‌بندی هم بازی با قزاقستان را جلو بودیم و در پایان نیمه اول با اختلاف پنج گل باختیم. در نیمه دوم با وجود اینکه مساوی کردیم، نتوانستیم به خاطر پنج گل نیمه اول برنده شویم.
‌از الان به بعد هم که برنامه‌تان برای حضور در مسابقات جهانی است؟
قاعدتا همین‌طور است؛ اما چون سرمربی تیم آقای رزمگر هنوز از اردن برنگشته‌اند و به خاطر ابتلا به کرونا در بیمارستان هستند، فعلا تصمیمی گرفته نشده است. متأسفانه ایشان حالشان خوب نیست و 60 درصد ریه‌شان درگیر است. امیدواریم هرچه زودتر بهبود پیدا کنند. نتیجه‌ای که ما امروز به دست آوردیم، مدیون زحمات ایشان است. هندبال، مربیانِ زن خوب زیاد دارد، اما نتایج ثابت کرده که مربیان مرد در این رشته اثرگذارتر بوده‌اند. ما دوره قبل هم با مربی مرد در رقابت‌های قهرمانی آسیا شرکت کردیم. در این دوره خوشبختانه پیشرفت‌مان چشمگیرتر بود.
‌برای رفتن به مسابقات جهانی قطعا به حضور در تورنمنت‌های بین‌المللی نیاز دارید و دیگر نمی‌شود با یک تدارک ساده به میدان جهانی رفت.
بله صددرصد همین‌طور است. فدراسیون هندبال برای مسابقات اردن هم تلاش زیادی کرد تا ما را به قطر بفرستد که چند بازی تدارکاتی با تیم ملی این کشور داشته باشیم؛ اما قطری‌ها به خاطر اینکه ما واکسن سینوفارم زده بودیم و این واکسن را قبول نداشتند، استقبالی از حضور ما نکردند. ما خودمان را در آسیا ثابت کردیم و بازی به بازی بهتر شدیم. نشان دادیم که دیگر حریف دست‌وپا بسته‌ای برای رقبا نیستیم. ژاپن و قزاقستان اینجا از ما می‌ترسیدند. دیگر مثل قبل نبود که ما با اختلاف 20، 30 امتیاز به آنها ببازیم و بازی پایاپایی با آنها داشتیم. شایدها خیلی زیاد است؛ ولی شاید اگر ما بازی تدارکاتی داشتیم، الان با مدال از آسیا برمی‌گشتیم. 12 آذر اولین بازی ما در رقابت‌های جهانی است. باید در فاصله این دو ماه باقی‌مانده حتما ترتیبی داده شود که بازی تدارکاتی داشته باشیم.
‌هندبال زنان ایران به‌تازگی راضیه جانباز را به‌عنوان اولین لژیونر خود به لیگ اروپا فرستاد. حتما بعد از مسابقات قهرمانی آسیا، سایر ملی‌پوشان ایران هم زیر ذره‌بین کشورها قرار گرفته‌اند؟
بله زودتر از آنی که همه فکرش را بکنند. بعد از مسابقات، ترکیه بلافاصله به سه نفر از بازیکنان تیم ملی پیشنهاد حضور در لیگ این کشور را داد و آنها از اردن به ترکیه رفتند و به ایران نیامدند. بقیه بچه‌ها هم پیشنهادهایی دارند که هنوز قطعی نشده است. خوشحالیم که مسیر لژیونرشدن در رشته ما هم هموار شد تا هندبال زنان ایران بیشتر به دنیا معرفی شود.
‌خود شما چطور، پیشنهادی نداشتید؟
نه فعلا اما اگر باشد، حتما استقبال می‌کنم.
‌و حرف آخرتان...
از همه کسانی که در این شرایط سخت به ما انرژی مثبت دادند، تشکر می‌کنم. رئیس فدراسیون هندبال هرچه در توان داشت، برای حمایت از ما به کار گرفت. مردم مطمئن باشند روزهای روشنی در انتظار هندبال زنان ایران است.