حالا میفهمیم پرز چه کار مهمی کرده

ساعت 24 - از آغاز قرن بیست‌ویکم همه باشگاه‌های بزرگ اروپایی بعد از یک درخشش خیره‌کننده حداقل یک دوره افول وحشتناک از یک سال تا چند سال را سپری کرده‌اند. همه به جز رئال مادرید. می‌توان این را به عنوان یک تور اروپاگردی در نظر گرفت و تک به تک تمام لیگ‌های معتبر قاره سبز را چرخید.

html>

در ایتالیا یوونتوس به سری بی ‌رفت و بعد از بازگشت چند سال طول کشید تا به دوران شکوه گذشته برسد. اینتر از سال ۲۰۱۰ و بعد از کسب سه‌گانه به سمتی رفت که تا سال ۲۰۱۹ حتی نتوانست جواز حضور در لیگ قهرمانان را به دست آورد چه برسد به قهرمانی در سری آ و کسب جام. میلان هم همین‌طور. آن تیم وحشتناکی که در دهه اول قرن مدام دور و بر فینال لیگ قهرمانان می‌پلکید بعد از سال ۲۰۱۱ رنگ جام حذفی ایتالیا را هم ندیده و امسال که بعد از چندین سال جواز حضور در سی‌ال را کسب کرده بود در گروهش آخر شد!
در انگلیس نمونه‌ها بیشترند. وضعیت منچستریونایتد بعد از سر الکس فرگوسن ناامیدکننده است. انواع و اقسام خریدها، مربیان بزرگ و مدیران سرشناس به این تیم اضافه شدند اما شیاطین سرخ حتی شبیه به تیم زمان فرگوسن هم نشدند. تیمی که در فاصله ۲۰ سال یعنی از ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۳ مجموعا ۱۲ بار قهرمان لیگ برتر انگلیس و دو بار هم فاتح لیگ قهرمانان شد حالا چندین سال است که حسرت جام را می‌کشد و در این میان رفتن به لیگ اروپا را هم تجربه کرده است. آرسنال هم به همین شکل. آنها بعد از اینکه ال لیگ قهرمانان اروپا را با ونگر به چشم دیدند و حتی فاتح جام طلایی پریمیر لیگ شدند در چند سال گذشته چنان سقوط کرده‌اند که گاهی نام تیم‌شان در ده تیم اول جدول هم به چشم نیامده است. لیورپول هم که اسطوره این وضعیت است. به جز فاصله سی‌ ساله که آنها دست‌شان به جام قهرمانی لیگ برتر نرسید، آنها در بسیاری از فصول حتی بین ۴ تیم اول هم قرار نگرفتند. لیورپول در سال ۲۰۰۶ و سال بعد از خلق حماسه فینال استانبول حتی نتوانست جواز حضور در لیگ قهرمانان فصل بعد را به دست آورد و این سهمیه به آنها اعطا شد. چلسی که از اوایل قرن بیست‌ویکم با سرمایه‌گذاری آبراموویچ تبدیل به یکی از تاپ سیکس شد بعد از دوره دوم حضور مورینیو در فصال 16-2015 تا رده دهم جدول سقوط کرد! همان فصل لیورپول هشتم شد.
در آلمان حتی بایرن مونیخ هم چنین شرایطی را به چشم دیده. مونیخی‌ها که همیشه با توجه به اختلاف سطح بالا با سایر تیم‌های بوندسلیگا تحت هر شرایطی جزو سه تیم اول قرار داشتند در فصل ۰۷-۲۰۰۶ حتی جواز حضور در لیگ قهرمانان را هم به دست نیاوردند. آن دورانی که بایرن به اف‌سی بالیوود معروف شده بود.
در لالیگا بلای سقوط از قله سر چندین تیم آمده است. والنسیا بعد از تجربه دو فینال لیگ قهرمانان در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ هیچگاه تیم قابل اعتنایی نشد. حالا هم نوبت بارسلونا رسیده است که دوران سیه‌روزی خود را با حذف از لیگ قهرمانان در مرحله گروهی و دست و پا زدن در میانه‌های جدول لالیگا سپری کند. تیمی که سال ۲۰۱۵ سه‌گانه اروپا را فتح کرد و بعد از آن عملکردی بدتر از حضور در جمع هشت تیم برتر اروپا را تجربه نکرده بود شکست ۸ بر ۲ مقابل بایرن را تجربه کرد و حالا کارش به جایی رسیده که ژاوی سرمربی‌ تیم می‌گوید سطح فعلی ما لیگ اروپاست.
روند فواره‌ای در فوتبال اروپا یک سنت است. هر تیمی بعد از یک دوره بسیار موفق، یک دوره افول وحشتناک سپری کرده است. فیرپلی مالی، ساخت استادیوم جدید و کوچ ستاره‌ها دلایل اصلی ناکامی تیم‌ها در دوران پساموفقیت بوده. تنها تیم سنت‌شکن اروپا از این حیث رئال مادرید است. رئال حتی در بدترین روزهایش از رتبه چهارم در لالیگا پایین‌تر نیامده و همیشه در لیگ قهرمانان اروپا حاضر بوده. آنها هیچ‌وقت حذف در مرحله گروهی را تجربه نکرده‌اند و هیچگاه در شرایطی قرار نگرفتند که کسی برای‌شان دل بسوزاند. حتی در دورانی که کی‌روش سرمربی این تیم بود و از آن به عنوان دوران سیاه رئال نام برده می‌شود. قوهای سپید مادرید تحت هدایت دو مدیرعامل یعنی فلورنتینو پرز و رامون کالدرون این شرایط را تجربه کردند. اوج کار پرز به عنوان مدیر رئال بعد از سه قهرمانی پیاپی آنها در لیگ قهرمانان رقم خورد. جایی که آنها زیدان و رونالدو را از دست دادند و همه تصور می‌کردند سنت سقوط بعد از صعود بالاخره گریبان آنها را هم خواهد گرفت اما پرز با مدیریتی موفق تیم را از آن بزنگاه مهم نجات داد. حتی اخراج لوپتگی در میانه فصل هم باعث نشد رئال درگیر بحران‌هایی از نوع بحران‌های سایر تیم‌های اروپایی بشود. پرز در این مدت ستاره از دست داده، با چالش فیرپلی مالی روبرو بوده و استادیوم جدید هم ساخته اما اجازه نداده تیم تحت فشار قرار بگیرد. رئال افت کرد، از اوج پایین آمد اما هیچگاه پرستیژش را از دست نداد. به قول معروف آنها از اسب افتادند اما از اصل نه.