آبله میمون چیست ؟ | علائم، پیشگیری و درمان

ساعت24-ترس از شیوع یک ویروس خطرناک و همه گیر دیگر در تمام افراد وجود ندارد و هیچکس از آینده اپیدمی‌ها مطمئن نیست. ویروس آبله میمون (Monkeypox) یکی از بیماری‌های مسری است که به تازگی و مجدداً انتشار یافته و سازمان‌های بهداشتی و درمانی را با نگرانی مواجه کرده است. عامل این ویروس نادر در میمون‌ها وجود دارد اما می‌تواند به برخی جانوران و انسان سرایت پیدا کند. با توجه به شیوع ناگهانی کرونا،‌ بسیاری بر این باورند که باید مراقب شیوع آبله میمون نیز باشیم.

html>

واکسن آبله میمون

ترس از شیوع یک ویروس خطرناک و همه گیر دیگر در تمام افراد وجود ندارد و هیچکس از آینده اپیدمی‌ها مطمئن نیست. ویروس آبله میمون (Monkeypox) یکی از بیماری‌های مسری است که به تازگی و مجدداً انتشار یافته و سازمان‌های بهداشتی و درمانی را با نگرانی مواجه کرده است. عامل این ویروس نادر در میمون‌ها وجود دارد اما می‌تواند به برخی جانوران و انسان سرایت پیدا کند. با توجه به شیوع ناگهانی کرونا،‌ بسیاری بر این باورند که باید مراقب شیوع آبله میمون نیز باشیم.

از آنجایی که ویروس‌ها در طول زمان جهش پیدا می‌کنند و سویه‌های مختلفی منتشر می‌کنند،‌ نمی‌توان گفت که هر ویروس مدام یک رفتار را از خود نشان می‌دهد. بنابراین علی رغم سرعت پایین انتشار آبله میمون،‌ نمی‌توان مطمئن بود که اوضاع همیشه بر همین منوال باشد. در نظر داشتن راه‌حل‌هایی برای درمان یا پیشگیری از این بیماری می‌تواند به آمادگی بیشتر جهان برای مقابله با شیوع آن کمک کند.

آبله میمون چیست و منشاء آن کجاست؟

آبله میمون یک بیماری نادر از خانواده ویروس آبله است که در کشورهای آفریقای مرکزی و غربی انتشار پیدا کرده است. این بیماری ابتدا در سال 1958 و در میمون‌های آزمایشگاهی کشف شد. شواهد موجود نشان می‌دهند که این ویروس قابلیت سرایت به برخی پستانداران مثل جوندگان را دارد. همچنین در سال 1970 برای اولین بار در جمهوری دموکراتیک کنگو آلودگی انسان توسط این ویروس گزارش شد.

ویروس آبله میمون مثل هر ویروس دیگری شامل چند سویه مختلف بوده که عملکرد و خطرات هر سویه متفاوت است. به طوری که سویه دوم این ویروس تکامل یافته‌تر بوده عوارض بیشتری در پی دارد.

راه‌های انتقال آبله میمون چیست؟

برای اینکه بتوانیم به طور کامل از آبله میمون پیشگیری کنیم لازم است راه‌های انتقال این ویروس تمرکز کنیم. با کاهش احتمال انتقال ویروس احتمال ایجاد سویه‌های جدید و همه گیری آن نیز کاهش می‌یابد و عملاً از همه گیری آن جلوگیری خواهد شد. علاوه بر این در مناطقی که این بیماری شیوع پیدا کرده است، می‌توان با کنترل راه‌های انتقال مانع از سرایت آن به افراد سالم شد.

عفونت آبله میمون از طریق ارتباط مستقیم با مایعات بدن، ضایعات پوستی و مخاط حیوانات صورت می‌گیرد. البته این ویروس قابلیت سرایت از انسان به انسان را نیز دارد و نمی‌توان گفت تنها ناقل آن حیوانات هستند. علاوه بر این مصرف گوشت نپخته حیوانات بیمار ممکن است باعث انتقال بیماری به فرد شود.

از آنجایی که مایعات بدن ناقل اصلی آبله میمون هستند،‌می‌توان گفت که مواردی مثل تماس طولانی چهره به چهره یا حتی گزش حیوانات می‌تواند ویروس را منتقل کند. به طور کلی موارد زیر می‌توانند این بیماری را به انسان منتقل کنند:

خون
مایعات بدن
قطرات تنفسی
ضایعات پوستی
اشیاء آلوده‌ای که با بیمار تماس پیدا کرده‌اند
گزش حیوانات
خوردن گوشت نپخته یا نیمه پخته حیوان بیمار

علاوه بر این ضعف سیستم ایمنی بدن، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض ویروس، داشتن بیماری زمینه‌ای و سن پایین از عوامل خطر آبله میمون هستند و باعث تشدید بیماری می‌شوند.

آبله میمون

علائم آبله میمون چگونه ظاهر می‌شوند؟

معمولاً‌ ویروس آبله میمون یک دوره نهفتگی بین 6 تا 13 روز دارد که ممکن است تا 3 هفته نیز طول بکشد. بنابراین مدت زمان ابتلا و ناقل شدن فرد تا بروز اولین علائم چند روز است. علائم این بیماری با تب،‌ سردرد شدید، کمر درد و درد عضلانی و تورم غدد لنفاوی آغاز می‌شود.

پس از گذشت چند روز بثورات پوستی در نواحی مختلف بدن که بیشتر روی صورت است ظاهر می‌شود و مشکلاتی در قرنیه چشم نیز ایجاد می‌شود. این ضایعات پوستی ممکن است تا حدی پیشرفت کنند که بخش قابل توجهی از پوست را از بین ببرند. همچنین این بیماری ممکن است عوارض ثانویه‌ای مثل سپسیس، آنسفالیت و عفونت سایر نقاط بدن داشته باشند که هر کدام از آنها علائم خاص خود را دارند.

درمان آبله میمون

تاکنون هیچ دارو و درمان اختصاصی برای آبله میمون یافت نشده و نمی‌توان یک روش اختصاصی برای درمان این بیماری در نظر گرفت؛ درست مثل آبله تنها راه حل برای مبارزه با این بیماری، واکسیناسیون است. طبق تحقیقات انجام شده واکسیناسیون تا 85 درصد در پیشگیری از آبله میمون پیشگیری می‌کند. همچنین شایسته ذکر است افرادی که در دوران کودکی واکسن آبله دریافت کرده‌اند علائم خفیف‌ترین نشان می‌دهند. با این وجود به دلیل نادر بودن بیماری و اپیدمیک نشدن آن،‌ احتیاجی به واکسیناسیون همگانی نیست.

در صورت ابتلا به آبله میمون، متخصصان داروهای ضد ویروس، مایعات فراوان و استراحت را توصیه می‌کنند تا بدن به مبارزه با ویروس مبادرت کند. علاوه بر این پزشکان می‌توانند از واکسن ساخته شده از خون افرادی که قبلاً واکسینه یا مبتلا شده‌اند برای مقابله استفاده کنند. با این وجود سازمان جهانی بهداشت هنوز واکسیناسیون عمومی را ضروری نمی‌داند.

پیشگیری از آبله میمون

تنها راه مبارزه با بیماری آبله میمون و جلوگیری از اپیدمیک شدن آن، پیشگیری و واکسیناسیون است. واکسن‌های مختلفی برای پیشگیری از ابتلا به آبله میمون وجود دارد که همگی از خانواده واکسن آبله هستند و می‌توانند موثر واقع شوند. واکسن آبله همان واکسنی است که جای تزریق آن تقریباً روی بازوی همه ما وجود دارد.

افرادی که به این ویروس مبتلا شده‌اند نیز می‌توانند برای واکسیناسیون اقدام کنند و در مقابل آن ایمن شوند. اما یکی دیگر از راه‌های مبارزه با آبله میمون به جز واکسن،‌ قطع زنجیره انتقال است. شناسایی علائم بیماری،‌ کنترل سرایت بیماری از حیوان به انسان و انسان به انسان و همچنین رعایت مسائل بهداشتی تا حد زیادی از ابتلا به بیماری جلوگیری می‌کند.

ویروس آبله میمون

راه‌های پیشگیری از آبله میمون

برای جلوگیری از ابتلا به آبله میمون می‌توانید نکات زیر را رعایت کنید و احتمال ابتلا را کاهش دهید:

از تماس با مواد و وسایلی که حیوان بیمار با آن تماس داشته خودداری کنید.
از تماس مستقیم با حیوانات خودداری کنید.
از صابون مایع و مایع ضد عفونی کننده دست برای قطع زنجیره استفاده کنید.
تمام موارد بهداشتی مثل استفاده از تجهیزات مراقبت فردی را در تماس با بیماران آلوده رعایت کنید.
از دست زدن یا مصرف گوشت شکار یا گوشت‌های غیر بهداشتی خودداری کنید.
از مصرف غذاهای خام یا نیم پز اجتناب نمایید.
فاصله مناسب را با کسانی که علائم آبله میمون دارند رعایت کنید.

در صورت ابتلا به آبله میمون چه کنیم؟

یکی از علت‌های مضطرب شدن فرد در مواجه با آبله میمون، این است که نمی‌داند چه اقداماتی باید داشته باشد. از طرفی استرس و اضطراب با ضعیف کردن سیستم ایمنی باعث تشدید بیماری می‌شود. بنابراین در صورتی که فکر می‌کنید با ویروس آبله میمون در تماس بوده‌اید و ممکن است مبتلا شده باشید، باید سریعاً با پزشک ارتباط برقرار کنید و تا 21 روز مراقب علائم خود باشید. دتر این زمان می‌توانید اقدامات زیر را انجام دهید:

تب خود را روزانه 3 بار بررسی کنید.
در صورتی که علائمی مثل تب، تورم غدد لنفاوی، لرز و یا بثورات پوستی دارید،‌ خود را قرنطینه کنید تا از ابتلای اطرافیان جلوگیری کنید. همچنین بهتر است با اورژانس تماس بگیرید.
در صورتی که علائم بیماری پیشرفت داشت باید با پزشک خود تماس بگیرید و در صورت لزوم بستری شوید.
از اهدای خون، دادن شیر به فرزند یا سایر مواردی که باعث انتقال مایعات بدن می‌شود خودداری کنید.
با مشورت پزشک واکسن آبله تهیه و استفاده کنید.
در صورتی که علائم خاصی ندارید با رعایت تمام پروتکل‌های بهداشتی مشابه کرونا، از ابتلای اطرافیانتان جلوگیری کنید.

منبع : https://whcl.ir

این مطلب تبلیغاتی است و محتوای آن توسط سفارش دهنده تهیه شده است.

اشتراک‌گذاری:

لینک کوتاه: