غم وناراحتی وجامعه رخوت زده
شادی و اندوه مردم را اندازه بگیریم
کاش درایران نیز نهادهای خصوصی آزاد باشند که بتوانند در چارچوب های تعریف شده میزان تاثیر شاد کنند ه یا ناراحت کننده رخدادها را اندازه گیری کرده و بدون ترس از اینکه نتایج این اندازه گیری چیست آن را منتشر می کردند. کاش سیاست ورزان ایرانی و مدیران سیاسی حاکم بر ایران نیز نتایج این نظر سنجی ها را قبول می کردند و در رفتار وتصمیم های خود تغییراتی می دادند . اما در حال حاضر چنین چیزی وجود ندارد و سیاسستمداران اصلی به گزارش های نهادهای زیر دست خود مراجعه می کنند. حاکمان در هر جامعه ای باید بدانند جامعه های خرسند و شاد به آینده چشم دوخته و چشم اندازی از دنیایی با ویژگی های روشن برای خود پدیدار می سازند. تجربه نشان داده است شادی و خرسندی ، آدمی را به تکاپو وا می دارد و ناخرسندی و اندوه با رخوت و ناسازگاری همراه است. کشورهایی که رفاه مادی انها روندی فزاینده دارد و شهروندان بدون رانت وتنها با کوشش و کار با مهارت های بالا در آمدهای مناسب به دست می آوردند عموما کشورهای خوشبخت هستند. زندگی مادی در سطح بالا و داشتن شغل باثبات و با درآمد کافی دریک راه هستند و اندوه و رخوت با نداشتن شغل مناسب و در آمد کافی باهم سازگارند. نهادحکومت در جامعه های سالم به دلیل اینکه مطابق قانون بیشترین قدرت از کل قدرت در جامعه را در اختیار دارند وظیفه شان این است که رفاه شهروندان را در مسیری فزاینده قراردهند . در این سرزمین ها نهادهای مدنی مثل خانواده و بنگاهها و حزب ها وتشکل های کارفرمایی و کارگری مثل عقاب برسر دولت در پروازند وکوچکترین خطای دولت از انجام وظیفه اصلی را دیده و در همان زمان واکنش جدی نشان می دهند. اگرنهاد حکومت با دیگر نهادها ناسازگار ،فرسوده و برهم خورنده و آسیب ساز باشند جامعه ناشاد و ناخرسند می شود و اگر این ناشادی و ناخرسندی در هرلحظه و دوره اندازه گیری نشود آن جامعه به روزهای ناشناس و رفتارهای دگرگون شونده می رسد. در دنیای امروز و در دوره جهش بلند و شگفت انگیز تکنولوژی که آدمی را دارای توانمندی کرده است تا بتواند در کوتاه ترین زمان با پرسش های شفاف و ساده و کارشناسانه از خلق و خوی افراد آگاه شود،اندازه گیری شادی و اندوه شهروندان کار پیچیده ای نیست. برخی رخدادهایی که این روزها شاهد آن هستیم را می شد زودتر دید و پیش بینی کرد و دست کم خواست و گرایش شهروندان را با دقت اندازه گیری کرد. جامعه ای که خردمندی آن در برابر رفتارهای ناشناس و دفعی و ناگهانی در پله پایین تر می ایستد و مدیران از درون و ژرفای خواست شهروندان آگاهی کارشناسانه ندارند در معرض تصمیم گیری های اشتباه قرارگرفته و دوام و پایداری خود را با آسیب مواجه می کند. پیشگیری رفتارهای ناشناس برخاسته از خشم و اندوه بهتر از این است که راه برای وقوع این رفتارها که تاب آوری جامعه را کاهش می دهد . ناشادی ایرانیان از روزگار کسب و کار و معیشت باید در هر دوره اندازه گیری شود. واین روزها شاید مناسب ترین وقت باشد.
