وزارت خارجه ؛ بی اثرو کم کار
ساعت24-یکی از خبرگزاریها با تیتر جذاب «برجام مرد یا به قتل رسید» پرسیده است اگر به قتل رسید قاتل برجام کیست؟ این یک پرسش بسیار بااهمیت است که در این روزهای سخت باید وزارت خارجه یا سکاندار دیپلماسی نظام سیاسی ایران به آن جواب دقیق، شفاف، کارشناسانه و منصفانه بدهد. وزارت خارجه ایران در دهههای تازهسپریشده یک ماموریت ویژه، منحصربهفرد و سرنوشتساز داشت و دارد که آن هم مقوله حل مساله وپرونده هستهای ایران است.
dir="RTL" style="text-align:right">وزارت خارجه در دولتهای محمود احمدینژاد دراین باره کار را به دست شورای امنیت ملی سپرد و وزیران خارجه در این پرونده ورود نمیکردند. در دوره ریاستجمهوری حسن روحانی وزارت خارجه و به ویژه وزیر مشهور آن محمدجواد ظریف به طور ضمنی فاش کرد که این پرونده در مخمصه میدان و دیپلماسی گیر کرده بود. بنا به گفته عباس عبدی تحلیلگر مسائل ایران اما در دوره ریاست سیدابراهیم رئیسی اختیارات حل مساله و پرونده هستهای به دولت داده شده است و لابد دولت نیز آن را به وزارت خارجه سپرده است. اگر این خبر درست باشد که ظاهرا درست است و کسی تکذیب نکرده، حالا باید وزیر خارجه پاسخ دهد در این ۱۵ ماه از مسوولیتی که در دست دارد و اختیاراتی که گرفته، کار را به کجا رسانده است. اگر قرار بر به هم زدن گفتوگوها بود که نیاز به این میزان سازمان و تشکیلات و برو بیا به وین و دیدار پشت دیدار و واسطهتراشی نبود. وزارت خارجه باید به شهروندان ایرانی پاسخ دهد دراین مدت درباره این مساله کدام نوآوری وکدام انعطاف را نشان داده است تا مساله حل شود و به این نقطه نرسد. مردم میفهمند در نقطهای که ایستادهایم و با توجه به مجموعه تحولات در جهان نفت و گاز شاید از این پس همین میزان صادرات نیز ممکن نباشد. مردم خوب میفهمند وقتی ایران تحریم است همه بخشهای اقتصاد به شکلهای گوناگون آسیب جدی میبینند و کسبوکار و معیشت شهروندان با ریسکهای بالاتر روبهرو میشود. مردم میفهمند دلیل اصلی کوچک شدن سفرهشان این است که دستگاه دیپلماسی نتوانسته حتی چین را راضی کند در ایران سرمایهگذاری کند. دستگاه دیپلماسی باید راه را برای تجارت خارجی باز میکرد اما حتی نتوانسته است یک گام برای این کار بردارد. وزارت خارجه نتوانسته است دوستی پیشین را با برخی کشورهای همسایه صیانت کند و ایران در وضعیت نامناسبی قرار دارد. کارنامه دیپلماسی ایران نقطه سفید درخشان ندارد و باید درباره آن فکری کرد.
