بازی بزرگ سلطان در میزهای مختلف
نشریه ایتالیایی ایل سوله 24 اوره نوشت: ترکیه با مسایل و مشکلات غامض ژئوپلیتیکی، از روابط با روسیه گرفته تا نقشش در ناتو و در نبردهایی که در خاورمیانه آغاز شده اند، مواجه است.
به گزارش ساعت24، ترکیه بعد از بمب گذاری های اخیر به نظر می رسد بیش از پیش ناآرام شده است و اردوغان، رئیس جمهور این کشور ، پیش از ورود به ایران، کشور رقیب دیرینه خود، سخنان تندی ایراد نمود: «نفوذ ایران کم کم باعث آزار ما، عربستان سعودی و کشورهای حاشیۀ خلیج فارس می شود. با توجه به سخنان اردوغان دیدار وی از ایران لغو نگردید زیرا تهران قصد ندارد بعد از توافق هسته ای لوزان بار دیگر آتش خصومت را روشن سازد.
در اقتصاد، آنکارا هدف بلند پروازانۀ ورود به گروه ۱۰ را تا سال ۲۰۲۳ یعنی در یکصدمین سال روز تأسیس نظام جمهوری توسط آتاتورک دنبال می کند. در سیاست خارجی نیز بر میراث عثمانی و اسلام سنی انگشت نهاده است، فرمولی که البته چندان موفق به نظر نمی رسد. ترکیه دیگر در مصر، سوریه و اسرائیل سفیری ندارد و در لیبی از سیرنایکا بیرون رانده شده است، در حالی که طرح سرنگون ساختن بشار اسد و دادن مجوز عبور هزاران جهادگر از مرزها محاسبه ای اشتباه از کار در آمد. اسد هنوز بر مسند قدرت است و آمریکایی ها می خواهند با او به مذاکره بپردازند. لوئیجی ماتیولو، سفیر ایتالیا در ترکیه اظهار می دارد ترکیه بیش از ۹۰۰ کیلومتر با سوریه مرز مشترک دارد و اکنون نیز به میزان ۳۰۰ کیلومتر با خلافت هم مرز است.
سفیر جدید ایتالیا هنگام اعطای اعتبارنامۀ خود به طیب اردوغان رئیس جمهور در کاخ عظیمی که دارای ۱۲۰۰ اتاق است، یک خبر خوش دریافت نمود. رئیس جمهور گفت: تبادل دو جانبه باید دو برابر شود یعنی از ۲۰ میلیارد دلار به ۴۰ میلیارد دلار برسد. ماتیولو که در اسرائیل ترتیب سفارش هواپیماهای آلنیا-آئرماکی را داد فوری با ترتیب دادن دیداری میان اسماعیل دمیر، مستشار صنایع دفاعی، جواکینو آلفانو، معاون و مائورو مورتی، مرد شمارۀ یک شرکت فین مکانیکا تلاش نمود آن را تکرارکند. دمیر گفت ترک ها دیگر قصد ندارند فقط مشتری ایتالیا باشند بلکه می خواهند به شرکایی برابر در عرصۀ فن آوری از بخش دفاع گرفته تا بخش انرژی تبدیل شوند. هدف، صادر کردن توأم با باز کردن بازارهایی مانند پاکستان و آسیای میانه به روی ایتالیایی ها است البته در صورتی که آمریکایی ها اجازه دهند. واشنگتن به سبب نقض حقوق بشر، مانع از سفارش بالگردهای آگوستا شد که قرار بود در ترکیه مونتاژ شوند.
ترک ها عصبانی هستند، احساس می کنند در جنگ علیه اسد و به واسطۀ عدم محکومیت کودتا علیه اخوان المسلمین در مصر از سوی آمریکا مورد خیانت قرار گرفته اند. لیکن آمریکایی ها نیز این موضوع را تحمل نمی کنند که کشوری که از ۶۰ سال پیش عضو ناتو بوده و در حالی که موشک های پاتریوت خود را در مرزهایش مستقر ساخته، با کشور چین در خصوص یک سامانۀ ضدموشکی وارد مذاکره شده باشد که با سامانۀ شرکت ایتالیایی-فرانسوی یوروسام قابل رقابت است. آیا می توان تصور کرد که سیستم های ناتو بتوانند وارد پکن شوند؟
در اقتصاد، آنکارا هدف بلند پروازانۀ ورود به گروه ۱۰ را تا سال ۲۰۲۳ یعنی در یکصدمین سال روز تأسیس نظام جمهوری توسط آتاتورک دنبال می کند. در سیاست خارجی نیز بر میراث عثمانی و اسلام سنی انگشت نهاده است، فرمولی که البته چندان موفق به نظر نمی رسد. ترکیه دیگر در مصر، سوریه و اسرائیل سفیری ندارد و در لیبی از سیرنایکا بیرون رانده شده است، در حالی که طرح سرنگون ساختن بشار اسد و دادن مجوز عبور هزاران جهادگر از مرزها محاسبه ای اشتباه از کار در آمد. اسد هنوز بر مسند قدرت است و آمریکایی ها می خواهند با او به مذاکره بپردازند. لوئیجی ماتیولو، سفیر ایتالیا در ترکیه اظهار می دارد ترکیه بیش از ۹۰۰ کیلومتر با سوریه مرز مشترک دارد و اکنون نیز به میزان ۳۰۰ کیلومتر با خلافت هم مرز است.
سفیر جدید ایتالیا هنگام اعطای اعتبارنامۀ خود به طیب اردوغان رئیس جمهور در کاخ عظیمی که دارای ۱۲۰۰ اتاق است، یک خبر خوش دریافت نمود. رئیس جمهور گفت: تبادل دو جانبه باید دو برابر شود یعنی از ۲۰ میلیارد دلار به ۴۰ میلیارد دلار برسد. ماتیولو که در اسرائیل ترتیب سفارش هواپیماهای آلنیا-آئرماکی را داد فوری با ترتیب دادن دیداری میان اسماعیل دمیر، مستشار صنایع دفاعی، جواکینو آلفانو، معاون و مائورو مورتی، مرد شمارۀ یک شرکت فین مکانیکا تلاش نمود آن را تکرارکند. دمیر گفت ترک ها دیگر قصد ندارند فقط مشتری ایتالیا باشند بلکه می خواهند به شرکایی برابر در عرصۀ فن آوری از بخش دفاع گرفته تا بخش انرژی تبدیل شوند. هدف، صادر کردن توأم با باز کردن بازارهایی مانند پاکستان و آسیای میانه به روی ایتالیایی ها است البته در صورتی که آمریکایی ها اجازه دهند. واشنگتن به سبب نقض حقوق بشر، مانع از سفارش بالگردهای آگوستا شد که قرار بود در ترکیه مونتاژ شوند.
ترک ها عصبانی هستند، احساس می کنند در جنگ علیه اسد و به واسطۀ عدم محکومیت کودتا علیه اخوان المسلمین در مصر از سوی آمریکا مورد خیانت قرار گرفته اند. لیکن آمریکایی ها نیز این موضوع را تحمل نمی کنند که کشوری که از ۶۰ سال پیش عضو ناتو بوده و در حالی که موشک های پاتریوت خود را در مرزهایش مستقر ساخته، با کشور چین در خصوص یک سامانۀ ضدموشکی وارد مذاکره شده باشد که با سامانۀ شرکت ایتالیایی-فرانسوی یوروسام قابل رقابت است. آیا می توان تصور کرد که سیستم های ناتو بتوانند وارد پکن شوند؟
