خودروسازی؛ هم گریه دار ؛ هم خنده دار
حقیقت اتومبیلسازی ایران را از کدام شاخصها میتوان به دست آورد؟ یکی از شاخصها بدون چون و چرا در چرایی تاسیس و گسترش و نیز فلسفه وجودی این صنعت، افزایش آرامش و آسایش برای شهروندان است. آیا شهروندان ایرانی آسایش روحی- روانی و نیز رفاه مادی از این صنعت را دارند؟ در صورتی که قیمت، مرغوبیت و کمخطر بودن را به مثابه شاخص اندازهگیری بدانیم، باید گفت جواب منفی است.آیا صنعت خودروسازی ایران حاشیه سود بالایی دارد و به همین دلیل است که نهادهای مسوول بر ادامه آن اصرار دارند؟ واقعیت آن است که در تازهترین خبرهای دو خودروساز بزرگ ۱۳۰ هزار میلیارد تومان زیان در حساب و کتاب آنها ثبت شده است. اگر اینطور است چرا اصرار بر افزایش تولید است؟ و دیگر اینکه این زیان در آخر کار از جیب چه کسی برداشته میشود؟واقعیت آن است که صنعت خودرو از یکسو به فاجعه نزدیک شده و زیان یادشده دلیل چنین فاجعهای است و از سوی دیگر این صنعت کمدی شده است ، چراکه با این همه زیان باز هم به کارش ادامه میدهد.شهروندان ایرانی شوربختانه بازیچه دهها دستگاه دولتی وغیردولتی شده اند که هرکدام سهم خودرا از اقتصاد بزرگ اتومبیل برمی دارند و کاری ندارند که سرشت وسرنوشت این صنعت چه خواهد شد.
