مردم ایران در آرزوی زتدگی عادی
نکات در پیش گفتهشده از درون سدههای پشت سر هم و تجربه سهمگین جامعههای انسانی بهدست آمده است. اگر دولتی به هر دلیل توانایی گفتوگوی بالنده با شهروندان را از دست دهد و دنبال منافع خود و پشتیبانان سیاسیاش باشد به آرامی از ذهن و دل شهروندان میرود و در این صورت نباید انتظار داشته باشد شهروندان در روز مبادا به یاری بیایند. واقعیت این است که شوربختانه جامعه ایرانی به سویی رانده شده است که شهروندان به دولت و نهادهای دیگر اعتماد ندارند. این عدم اعتماد به نهادهای یادشده در انتخابات تیرماه سال گذشته آشکار شد. همچنین اعتراضهای پرشمار بازنشستگان، پرستاران و معلمان در گوشه و کنار کشور نشان میدهد دیگر به وعدهها باور ندارند. شهروندان ایرانی میخواهند کشور از حالت جنگی خارج شده و به صلح برسد و آنها نیز با کوشش و نیز با کار آبرومندانه درآمدی قابلقبول برای زندگی به دست آورند. درست یا نادرست شهروندان میگویند این وضعیت جنگ اقتصادی و سیاسی با آمریکا راه را برای زندگی عادی بسته است و باید این راه باز شود. ایرانیان اما نگران این هستند که به هر دلیل مذاکرات با آمریکا به جایی نرسد و داستان ادامهدار نه جنگ نه صلح و تشدید تحریمها ادامه داشته باشد و کسبوکار و معیشت آنها از این هم که هست بدتر شود. شهروندان تهیدست از تورم سرسام گرفته و از بیثباتی سیاسی خسته شده و آرزو میکنند چند سالی آرام زندگی کنند. فعالان اقتصادی نیز از بیثباتی اقتصادی گلایه دارند و باورشان این است که اگر مذاکرات راه به صلح نبرد اقتصاد از وضعیت فعلی چند پله پایینتر میپرد و باید با بدترین روزها روبهرو شویم. کارشناسان و اقتصاددانان نیز با بررسی شاخصهای کلان اقتصاد ایران به این نتیجه رسیدهاند اگر صلح نشود تورم و رشد اندک و سرمایهگذاری منفی در انتظار ایران است. اقتصاددانان نیز باور دارند تا این داستان حل نشود اقتصاد به جایی نمیرسد. حالا دیگر نوبت دولت است که چشمانداز روشنی برای ایرانیان ترسیم کند و با ایستادگی برای محقق کردن خواست و آرزوی ایرانیان کار را به فرجام نیکویی برساند. نباید راهها دوباره بسته شود. هنر سیاستمدار این است که در بدترین شرایط بهترین موقعیتها را فراهم کند.
