روزنامه جوان21خرداد
هشدار شهردار به دولت
شهردار پایتخت که معتقد است تهران را به خوبی از آثار تحریمها به دور نگه داشته تا آنجا که مهمانان خارجی به این واقعیت معترفند، ظاهراً از اینکه بهزعم او برخی «ضعفهای مدیریتی» و «مسئلهسازیهای دولتی» از تحریمهای خارجی موثرتر واقع شود و کانالی از مشکلات دولتی به پایتخت بگشاید، حسابی ناراحت است، به طوری که در دیدار جمعی از دانشآموختگان تهران میگوید: «بیبرنامگی و ضعف مدیریت در این دولت و دولت پیشین از تحریمها هم موثرتر است. امریکا نباید احساس کند که ما وابسته به تصمیم و اراده او هستیم.»
اگرچه محمدباقر قاليباف، رقيب انتخاباتي دولتهاي نهم تا يازدهم بوده و ممكن است برخي اين حرفها را در همان چارچوب ارزيابي كنند اما اين فقط او نبود كه ديروز به سخنان عجيب و غريب دو روز قبل رئيسجمهور واكنش نشان ميداد. رئيسجمهور در اظهاراتي منفعلانه گفته بود بايد تحريمها برداشته شود تا محيطزيست، اشتغال و حتي آب خوردن ما تأمين شود! و اين سخنان خشم بسياري از شخصيتها، برخي مسئولان قوا و بسياري از كاربران شبكههاي اجتماعي را برانگيخته بود.
قاليباف اما بسيار صريحتر از ديگر شخصيتها وارد گود شد و مثل برخي صاحبنظران، رفتارهاي دولت يازدهم و دولت دهم را در يك فضا ارزيابي كرد و گفت: «بعضی دلشان میخواهد همه چیز را دوقطبی کنند. باور کنیم مسائل اصلی کشور دوقطبی نیست. آنچنانکه در زمان انتخابات مسائل کلان نظام را دوقطبی کردند و کاش نمیکردند. نباید دوران «بگمبگم» به دوران «تقصیر قبلیها بود» تبدیل شود.» شهردار تهران اما چند قدم جلوتر از اين نيز حركت كرد و كلاً دولت يازدهم را دولتي «مسئلهساز» دانست: « معتقدم با در پیش گرفتن یک راهبرد صحیح اقتصادی، رسانهای و منطقهای، دولت میتوانست به یکی از بهترین توافقهای تاریخ ایران دست یابد اما متأسفانه رویکرد مدیریتی دولت در دو سال گذشته شرایط را بهگونهای رقمزده که جامعه حس میکند انرژی مسئولان بهجای حل مشکلات آنها صرف مسئلهسازیهایی میشود که هدف از آن وابسته کردن کشور به مذاکرات هستهای و گریزناپذیر نشان دادن توافق به هر قیمت است. گویی هدف دولت برای دستیابی به توافق، رفع تحریمها نیست بلکه جلب آرای سیاسی برای پیروزی در انتخابات آتی است.»
قاليباف با يادآوري سرنگوني مصدق پس از راضي كردن بيگانگان و اعتماد به آنان به دولت درباره ريزش نيروهاي اجتماعياش هشدار داد و البته سري هم به ميز مذاكره زد: «تردیدی در این نیست که قدرت دفاعی و اقتصادی کشور امکان چانهزنی و دستیابی به توافقی باعزت را افزایش میدهد و امروز تأسفانگیز است که دولت با دست خود، خود را در میز مذاکرات خلع سلاح کرده است.»
تهران و تحريمها
اين سخنان منتقدانه قاليباف عليه دولت يازدهم، رويكرد شهري خود را ديروز در آيين افتتاح ۷۴ پروژه منطقه ۶ شهرداري تهران نشان داد. آنجا كه قالبياف گفت: «دشمنان اسلام اين آرزو را به گور خواهند برد كه احساس كنند با تحريمها ميتوانند كاري كنند كه وقتي وارد شهر تهران به عنوان امالقراي كشورهاي اسلامي و بزرگترين مركز سياسي، ديني و مايه افتخار اسلام و تشيع ميشوند با شهري خمود، خرابه و كثيف روبهرو شوند. ما حتي اگر پشت ميز مذاكره هم ميخواهيم با قدرت حرف بزنيم بايد داخل كشور را با قدرت اداره و مديريت كنيم. منطق دشمن، رحم كردن به ما نيست بلكه منطق زور است.»
البته قاليباف كه براي افتتاح نخستین شهردخت شهر تهران در منطقه ۶ رفته بود، در اين باره گفت: «ما در منطقه ۶ دانشجویان زیادی داریم که در خوابگاههای دانشجویی یا در منازل خود زندگی میکنند و بسیاری از آنها دانشجویان شهرستانی هستند که برای تحصیل به تهران میآیند. این دانشجویان ساعاتی از روز در محیط دانشگاه، فرصتهایی را پیدا میکنند که اوقات فراغت بین ساعتهای کلاس درسی و یا ساعات استراحت در ظهر است، اما در این شرایط آنها نه میتوانند به منزل و خوابگاه بروند و نه میتوانند در محیط دانشگاه باقی بمانند. البته در این میان برای پسران فرصت فراهم است تا در رستوران، کتابخانه و پارکها حضور پیدا کنند اما انصاف قضیه این است که این فرصت برای دختران ما فراهم نیست اما این شهردخت در حقیقت محلی برای اوقات فراغت، تغییر ذائفه و محل قرار ملاقات دختران دانشجو است تا بتوانند قرارهای خود را در اینجا بگذارند.
قاليباف تقسيمبندي نوعي هم از وضع طبقاتي شهر تهران انجام داد و گفت: «در تهران حداقل ۵۰۰ الی ۶۰۰ هزار خانوار برخوردار زندگی میکنند و کمتر از ۲۰۰ هزار خانوار نیز نیازمند توجه ویژه هستند. این در حالی است که بیش از ۲ میلیون خانوار در این شهر زندگی میکنند و تعداد خانوادههای نیازمند نیز کمتر از یکدهم کل خانوارهای تهران است. از این افراد چیزی کم نمیشود تا در کنار سفره خودشان، سفره همنوعشان را هم تأمين کنند؛ در این میان ما باید این ارتباط را به درستی برقرار کنیم به گونهای که اگر هر ۱۰ خانواده به یک خانواده توجه کنند، زندگی شیرینتر و لذتبخشتر شده و آرامش برمیگردد.»
قاليباف اما بسيار صريحتر از ديگر شخصيتها وارد گود شد و مثل برخي صاحبنظران، رفتارهاي دولت يازدهم و دولت دهم را در يك فضا ارزيابي كرد و گفت: «بعضی دلشان میخواهد همه چیز را دوقطبی کنند. باور کنیم مسائل اصلی کشور دوقطبی نیست. آنچنانکه در زمان انتخابات مسائل کلان نظام را دوقطبی کردند و کاش نمیکردند. نباید دوران «بگمبگم» به دوران «تقصیر قبلیها بود» تبدیل شود.» شهردار تهران اما چند قدم جلوتر از اين نيز حركت كرد و كلاً دولت يازدهم را دولتي «مسئلهساز» دانست: « معتقدم با در پیش گرفتن یک راهبرد صحیح اقتصادی، رسانهای و منطقهای، دولت میتوانست به یکی از بهترین توافقهای تاریخ ایران دست یابد اما متأسفانه رویکرد مدیریتی دولت در دو سال گذشته شرایط را بهگونهای رقمزده که جامعه حس میکند انرژی مسئولان بهجای حل مشکلات آنها صرف مسئلهسازیهایی میشود که هدف از آن وابسته کردن کشور به مذاکرات هستهای و گریزناپذیر نشان دادن توافق به هر قیمت است. گویی هدف دولت برای دستیابی به توافق، رفع تحریمها نیست بلکه جلب آرای سیاسی برای پیروزی در انتخابات آتی است.»
قاليباف با يادآوري سرنگوني مصدق پس از راضي كردن بيگانگان و اعتماد به آنان به دولت درباره ريزش نيروهاي اجتماعياش هشدار داد و البته سري هم به ميز مذاكره زد: «تردیدی در این نیست که قدرت دفاعی و اقتصادی کشور امکان چانهزنی و دستیابی به توافقی باعزت را افزایش میدهد و امروز تأسفانگیز است که دولت با دست خود، خود را در میز مذاکرات خلع سلاح کرده است.»
تهران و تحريمها
اين سخنان منتقدانه قاليباف عليه دولت يازدهم، رويكرد شهري خود را ديروز در آيين افتتاح ۷۴ پروژه منطقه ۶ شهرداري تهران نشان داد. آنجا كه قالبياف گفت: «دشمنان اسلام اين آرزو را به گور خواهند برد كه احساس كنند با تحريمها ميتوانند كاري كنند كه وقتي وارد شهر تهران به عنوان امالقراي كشورهاي اسلامي و بزرگترين مركز سياسي، ديني و مايه افتخار اسلام و تشيع ميشوند با شهري خمود، خرابه و كثيف روبهرو شوند. ما حتي اگر پشت ميز مذاكره هم ميخواهيم با قدرت حرف بزنيم بايد داخل كشور را با قدرت اداره و مديريت كنيم. منطق دشمن، رحم كردن به ما نيست بلكه منطق زور است.»
البته قاليباف كه براي افتتاح نخستین شهردخت شهر تهران در منطقه ۶ رفته بود، در اين باره گفت: «ما در منطقه ۶ دانشجویان زیادی داریم که در خوابگاههای دانشجویی یا در منازل خود زندگی میکنند و بسیاری از آنها دانشجویان شهرستانی هستند که برای تحصیل به تهران میآیند. این دانشجویان ساعاتی از روز در محیط دانشگاه، فرصتهایی را پیدا میکنند که اوقات فراغت بین ساعتهای کلاس درسی و یا ساعات استراحت در ظهر است، اما در این شرایط آنها نه میتوانند به منزل و خوابگاه بروند و نه میتوانند در محیط دانشگاه باقی بمانند. البته در این میان برای پسران فرصت فراهم است تا در رستوران، کتابخانه و پارکها حضور پیدا کنند اما انصاف قضیه این است که این فرصت برای دختران ما فراهم نیست اما این شهردخت در حقیقت محلی برای اوقات فراغت، تغییر ذائفه و محل قرار ملاقات دختران دانشجو است تا بتوانند قرارهای خود را در اینجا بگذارند.
قاليباف تقسيمبندي نوعي هم از وضع طبقاتي شهر تهران انجام داد و گفت: «در تهران حداقل ۵۰۰ الی ۶۰۰ هزار خانوار برخوردار زندگی میکنند و کمتر از ۲۰۰ هزار خانوار نیز نیازمند توجه ویژه هستند. این در حالی است که بیش از ۲ میلیون خانوار در این شهر زندگی میکنند و تعداد خانوادههای نیازمند نیز کمتر از یکدهم کل خانوارهای تهران است. از این افراد چیزی کم نمیشود تا در کنار سفره خودشان، سفره همنوعشان را هم تأمين کنند؛ در این میان ما باید این ارتباط را به درستی برقرار کنیم به گونهای که اگر هر ۱۰ خانواده به یک خانواده توجه کنند، زندگی شیرینتر و لذتبخشتر شده و آرامش برمیگردد.»
