آیا ماه عسل دولت و بخش خصوصی تمام شد؟
چند روز پیش بود كه اتاق تهران كه زیر نظر خوانساری اداره میشود بیانیه تندی علیه دولت داد. پورقاضی نیز میگوید اگر دولت بدهیاش را به بخش خصوصی پس دهد امكان گردش تولید افزایش مییابد. محمدرضا انصاری از سهامداران شركت بزرگ ساختمانی كیسون كه در دولت قبلی در طرح مسكن مهر و ساخت مسكن در ونزوئلا سهیم بود نیز از دولت انتقاد كرده و مینویسد: «اگر به امید كاهش نرخ تورم در ركود باقی بمانیم، آن زمان كاهش تورم بیمعناست. وقتی تولید كاهش یافته و وقتی تقاضایی وجود ندارد دیگر اهمیت ندارد قیمت كالا چقدر است كه نیاز به اندازهگیری تورم باشد.» او خواستار پذیرش رشد اندكی تورم از سوی دولت شده است و میگوید با تعمیق ركود سمت عرضه در حال نابودی است.
بهادر احرامیان مدیرعامل فولاد یزد و یكی از كارخانهداران جوان نیز عصبانی است و میگوید: متاسفانه شاهدیم هنوز فرار سرمایه از ایران ادامه دارد و نمیتوانیم مطمئن باشیم سرمایهدار خودمان را نگه داریم چه برسد به اینكه خارجیها را جذب كنیم.
اقتصاد ایران از سال ۱۳۹۱ در گرداب ركود افتاده است. رشد منفی ۶ درصدی سال ۱۳۹۱ و ۲ درصدی سال ۱۳۹۲ با رشد اقتصادی ۳ درصدی سال ۱۳۹۳ نسبت به سال پیش از آن پر نشد. علاوه بر این اقتصاد ایران از زمستان پارسال تا امروز رشدهای بسیار اندك را تجربه كرده است. معنای این رشدهای منفی و پایین، كاهش قدرت خرید مردم و در نتیجه انباشت شدن تولیدات صنعتی است.
در دوران ركود اقضار گوناگون آسیب میبینند و ناراحت و خشمگین میشوند. گروههای كمدرآمد جامعه ازخرید پوشاك صرفنظر كرده و حتی ممكن است شیر و لبنیات نیز خریداری نكنند. طبقه متوسط ایرانی نیز ممكن است از سفر به خارج دوری كند و یا از خرید لباس و كفش ماركدار اجتناب كند اما كارخانهداران نمیدانند چه كنند؟ اگر اعلام ورشكستگی كنند مدیران بانكها در كوتاهترین زمان مال و اموال آنها را تصاحب خواهند كرد. عصبانیت كارخانهداران و انتقادهای شدید از دولت یكی هم به این دلیل است كه دولت نه ارز ارزان و نه ریال ترجیخی ندارد كه به آنها بدهد .
