کابوس پرونیستها
پرونیسم حالا به نظر اتحاد سست عدهای از افراد برجسته محلی در استانهای عقبمانده و كمجمعیت شمال و جنوبی میرسد. تخمینهای حدودی نشان میدهند كه با آغاز ماه دسامبر فقط ۳۲ درصد رایدهندگان در جایی زندگی خواهند كرد كه فرمانداری پرونیست دارد. و این تصویر تاریك چقدر با چند سال پیش، وقتی پرونیستها در اوج قدرت بودند و برنامه داشتند كریستینا كیرشنر را «دایمی» بكنند و در این راه تلاش بسیار هم كردند، تفاوت میكند.
اگر كامبیموس در امور حكومتی كارا باشند، احتمالا بدترین كابوس پرونیستها به حقیقت خواهد پیوست. بخش عمدهای از موفقیت سیاسی ایشان بر اساس ادعایی بود كه خوان دومنیگو پرون اینطور توضیحش میداد: «موضوع این نیست كه ما مدیران خوبی هستیم، موضوع این است كه دیگران حتی از ما هم بدترند.» واقعیت همین است كه بخش عمدهای از قدرت سیاسی پرونیستها به ناتوانی گزینههای بدیلشان وابسته بوده است.
اما پرونیسم به نظر سرانجام از پا در آمده. این انتخابات غریو كشوری و سرتاسری این بوده است كه پادشاه پوپولیست در واقع لباسی به بر ندارد. در حالی كه رییسجمهور منتخب، مائوریسیو ماكری، از بازگشت آرژانتین به جایگاه اصلیش در جهان، بهره درست بردن از مزایای رقابتیش، و استقبال از فرصتهایی سخن میگفت كه جهانیشدن مهیا كرده است، وعدهها و طرحهای پیشنهادی دانیل اسكیولی تركیبی بودند از هراسپراكنی و مفارقه تاریخی. مثلا آقای اسكیولی مدام به مسائلی ارجاع میداد از قبیل تداركات مناسب در زمینه گاز و برق. اسكیولی خطاب به حوزههای انتخاباتی قرن بیست و یكمی همان وعدههای توخالیای را تكرار میكرد كه حزبش بیش از هفت دهه است زیرپاشان میگذارد.
محل اعراب انتخاب شدن مائوریسیو ماكری شاید حتی در سطح منطقهای چشمگیرتر باشد. پیام مهم یگانه این انتخابات آن است كه رژیمهای پوپولیست را میتوان از طرق دموكراتیك شكست داد. در این روزها كه ونزوئلا به انتخابات حیاتی ماه دسامبر نزدیك میشود، برخی از بهترین شاگردان ئوگو چاوز [در آرژانتین] در رایگیری شكست خوردهاند. آقای ماكری از همین حالا وعده داده است كه به خاطر فقدان دموكراسی در ونزوئلا، تلاشهایی دیپلماتیك خواهد كرد تا بتواند این كشور را منزوی كند. همسر لئوپولدو لوپس -زندانی سیاسی ونزوئلایی- در شب اعلام نتایج انتخابات در آرژانتین بود و پیروزی ماكری را در كنار هواداران او جشن گرفت.
به علاوه، دولتهای چپگرایی مثل دولت شیلی، حالا پیش از آنكه برنامههای پوپولیستیشان را سرعت ببخشند، بیشتر تامل خواهند كرد. درباره برزیل، همه آن فن بلاغت آمیخته با نزاع طبقاتی كه رییسجمهور دیلما روسف از آن بهره میبرد، حالا تاثیر عكس گذاشته و احتمالش زیاد است كه در ماههای آتی استیضاح، و از سمتش بركنار شود. سناریویی تازه و متفاوت در حال تكامل است و نیروهای پوپولیستی در یك گوشه گیر افتادهاند.
از همان ابتدا حزب خود آقای ماكری، و بعدتر، نیرویهای ائتلافیاش، به نظر گزینه بدیل معقول و میانهرویی میرسیدند. رهبری این جناح به نظر پایبند تركیبی است از ارزشهای هوادار حاكمیت قانون و جمهوریخواهی، و متعهد است به اقتصاد سیاسیای كه فضای بیشتری در اختیار قرایح فردی قرار میدهد و نقش دولت را به برخی حوزههای معین، محدود میكند. یكی از اصلیترین اهداف ایشان پایان بخشیدن به اولیگارشی پوپولیستی بود كه به مدت ۱۲ سال بر آرژانتین حكم میراند. از این بابت كه موفق شدهاند. حالا نیروهای ائتلاف ماكری باید با واقعیتهای كشوری مواجه شوند كه در آن تورم حكمفرما است، سطوح مختلف جامعه رو به زوالند، و سیاستهای پولیش به كل شكست خوردهاند. اگر بتوانند از پس این چالش بربیایند، دور نیست صحنه سیاسی آرژانتین برای همیشه تغییر كند.
فدریكو ن. فرناندز عضو ارشد مركز اقتصاد مكتب اتریش (در وین) و معاون رییس بنیاد باسس (در روزاریو) است.
