دریغ از دادن یک بیانیه و طرح انتظارات از مجلس دهم
اما در ایران برخلاف شمار قابل اعتنایی از كشورها كه بازرگانان و صاحبان صنعت و شركتها میتوانند آزادانه از یك فرد یا جریان سیاسی هواداری كرده و اعلام كنند كه طرفدار كدام حزباند پنهانكاری در بالاترین شكل انجام میشود. در این روزها خطی از یك نوشته ندیدهایم كه نشان دهند یك تشكل اقتصادی طرفدار كدام حزب و جریان و فرد است و حرفی هم نشنیدهایم كه گفته شود میخواهیم در انتخابات به كدام تفكر رای دهیم.
آیا صدها تشكل صنعتی، اقتصادی، بازرگانی و حمل و نقل و... حق ندارند حرفی بزنند یا اینكه بیم آن دارند كه بعدها اتفاقی رخ دهد. اتاقهای بازرگانی ایران و تهران و شهرستانها دستكم میتوانند با صدور بیانیه انتظارات خود را از مجلس آینده بیان كنند و شرایط و مزیتهای افرادی كه توانایی دارند تا از این انتظارات حمایت كنند را به شكل نمادین معرفی كنند. این كمترین انتظار از بالاترین تشكلهاست و عدم انجام آن به معنای محافظهكاری نیست، بلكه نوعی ترس به حساب میآید.
