غول بیکاری پاشنه آشیل آینده ایران
از طرف دیگر آمارهای تاریخ رشد اقتصاد ایران كه از سال ۱۳۳۸ تا ۱۳۹۳ ثبت شده نشان میدهد اقتصاد ایران در فاصله سالهای ۱۳۳۸ تا ۱۳۵۷ یعنی به مدت ۳۰ سال رشدهای سالانه ۸.۸ درصد را تجربه كرده است.
رشد متوسط سالانه پس از انقلاب اسلامی حدود ۲ درصد گزارش شده است. البته در یك دوره ۲۵ ساله از ۱۳۶۸ تا ۱۳۹۳ به طور متوسط ۴ درصد رشد تولید ناخالص داخلی را به دست آوردهایم كه نتیجه آنها در حال حاضر حدود ۳ میلیون نفر بیكار و ۷ میلیون نفری است كه نه كار دارند و نه مهارت و یك تهدید به حساب میآیند.
برای اینكه غول بیكاری جامعه ایران را از پایه سست نكند باید در سالهای آتی رشدهای متوسط ۸ درصد در سال را به دست آوریم. اعداد آمار نشان میدهد كه برای این میزان رشد سالانه در سالهای آتی باید با قیمتهای فعلی هر سال ۸۵۰ هزار میلیارد تومان سرمایهگذاری در ایران رخ دهد. در صورتی كه میانگین هر دلار در این سالها ۴ هزار تومان باشد نیاز به سرمایهگذاری سالانه ۲۱۵ میلیارد دلار سرمایه داریم.
به گزارش ساعت ۲۴، برآوردها نشان میدهد برای رسیدن به نرخ رشد ۸ درصد در سال كه ایران را در سطح منطقه در موقعیت مناسب قرار دهد و شكاف عرضه ۳۵ میلیون نفری افراد جویای كار و ۲۲ میلیون شغل را پر كند فقط ۵۸۰ میلیون تومان سرمایه داخلی را میتوان تجهیز كرد. این رقم بر اساس سرمایهگذاریهای انجام شده در دهههای پیشین به دست آمده است. پس باید رقمی معادل ۲۷۰ هزار میلیارد تومان معادل ۷۰ میلیارد دلار با محاسبه هر دلار معادل ۴ هزار تومان سرمایه از منابع غیرداخلی تامین شود. این منابع چگونه به ایران میآیند؟
سرمایهگذاران خارجی عاشق مردم و سرزمین و حكومت ایران نیستند و میخواهند پولشان را را به ایران بیاورند انتظار دارند سودی بالاتر از سرمایهگذاری در عراق و عربستان و چین و هند به دست آورند. این چیزی است كه باید در كانون توجه قرار دهیم. كمی به اعداد فكر كنیم و روزگار دشوار امروز ایران را در پیش چشمهایمان ترسیم كنیم.
اقتصاد شوخی برنمیدارد و تجربههای جهانی به خوبی این را نشان دادهاند. روزگار امروز روسیه و چین كه اولی از دومین ابرقدرت دنیا به كشوری معمولی تبدیل شده و دومی از یك كشور فقیر خود را به دومین اقتصاد جهان تبدیل كرده است این مساله را كه اقتصاد شوخیبردار نیست را اثبات میكند.
