احمدی نژاد سکوت، نخست وزیر ایسلند برکناری
آنچه اما این اسناد را در نوع خود بی نظیر می سازد، قرار گرفتن نام سیاستمداران در میان فراریان مالیاتی است، چرا که در تمام دنیا، سوء استفاده از موقعیت در قدرت، مذموم ترین فعلی است که یک سیاستمدار می تواند مرتکب شود.
انتشار این اسناد چنان پر دامنه شده که زمزمه های برکناری نخست وزیر ایسلند به دلیل فشار افکار عمومی در این کشور کوچک به گوش می رسد و سازمان های مالیاتی در کشورهایی مانند بریتانیا، فرانسه و استرالیا اعلام کرده اند که فراریان مالیاتی را مورد تعقیب و مجازات قرار خواهند داد.
سیگموندور دیوید گونلاگسون، نخست وزیر ایسلند، در حالی با [احتمال] رأی عدم اعتماد پارلمان روبروست که اخبار منتشره در رسانه ها حاکی از آنست وی به همراه همسرش و با کمک یک مؤسسه حقوقی مستقر در پاناما برای فرار از پرداخت مالیات یک حساب بانکی برون مرزی افتتاح کرده است.
این اسناد نشان می دهند که گونلاگسون طی دوران بحران مالی در کشور ایسلند به طور مخفیانه مالک اوراق قرضه بانکی به ارزش میلیونها دلار بوده است. اما نخست وزیر خشمگین ایسلند در یک مصاحبه تلویزیونی این اتهامات را رد کرد. با اینحال وی با تقاضاهایی برای استعفای خود و رأی عدم اعتماد پارلمان در هفته جاری روبروست
در نسخه اولیه ای که روزنامه «زوددویچه تسایتونگ» به عنوان اولین منبع خبری از فهرست این فراریان مالیاتی منتشر کرده بود، تصویری از محمود احمدی نژاد هم دیده می شود و منابع گوناگون دیگری هم خبر دادند که او با ثبت 3 شرکت نفتی، عملاً پولشویی کرده است.
با این همه در نسخه های کامل تری که از این اسناد منتشر شده، ایران در زمره کشورهایی است که تعداد اسناد مرتبط با آن بسیار کم است: تنها 4 سند. از محمود احمدی نژاد هم در برخی از گزارش ها نامی به چشم نمی خورد و این می تواند احتمال خبرسازی در مورد او را هم تقویت کند. با این همه باید منتظر ماند و دید که تحلیل ها و بررسی های آتی در باب این اسناد چه در چنته دارند.
آنچه در این میان برای ایرانی ها اهمیت دارد احتمالاً آینده محمد احمدی نژاد در سایه انتشار این اسناد است. احمدی نژاد و اطرافیانش به تازگی تحرکات زودهنگام انتخاباتی شان برای انتخابات ریاست جمهوری سال 1396 را آغاز کرده اند و خط هجوم گسترده ای را بر علیه دولت روحانی گشوده اند. چنانچه گزارش ها قرار داشتن نام احمدی نژاد در فهرست فرارهای مالیاتی و پولشویی ها در ابعاد جهانی را به اثبات برسانند، این می تواند بزرگترین برگ برنده روحانی در رویارویی احتمالی او در سال 1396 با رییس «پاک ترین دولت تاریخ ایران» باشد.
