برای توکیو از همین امروز باید شروع کنیم
روزی که پیردوگوبرتن بنیان این گردهمایی بزرگ را بر اساس صلح و دوستی، برابری و برادری، رقابت جوانمردانه و خیلی شعارهای ارزشی و فرهنگی دیگر گذاشت فکرش را نمی کرد که این رویداد بزرگ هم روزی دستمایه دلالی، نامردی، ناداوری، قضاوت ناعادلانه ، دوپینگ و خیلی مسایل دیگر شود.
مسائلی که زحمت چهار سال یک ورزشکار، مربی و حتی یک مجموعه و کشور را تحت الشعاع قرار می دهد.
المپیک برزیل برای کاروان ایران ٨ مدال را بهمراه داشت که انصافا می توانست حداقل به عدد ١٠ هم برسد. مدال نقره بهداد سلیمی، مجتبی عابدینی و حتی رضا یزدانی را ندادند و نمی خواستند هم بدهند چراکه هر کدام را از قبل به کشور و نماینده دیگری تقدیم کرده بودند. دیگر هیچ کسی نیست که معادلات و مافیای پشت پرده فدراسیونهای جهانی مخصوصا کشتی و وزنه برداری را نشنیده و نشناخته باشد.
به هر حال این المپیک هم تمام شد و درسها و پیام های خوبی برایمان به همراه داشت که می توان به اهم آن اشاره نمود.
١. مجموعه ای که می خواهد در المپیک ٢٠٢٠ نتیجه بگیرد باید از همین فردا استارت بزند. همین فردا برنامه ریزی و فعالیت اجرایی خود را برای دوره چهارساله همراه با ارزیابی و نظارت ویژه شروع کند تا به نتیجه برسد.
٢. المپیک نه جای حضور باتجربه هاست نه جای جوانهای جویای نام. المپیک ورزشکار المپیکی می خواهد، مربی المپیکی و حتی مدیر المپیکی. ورزشکار و مربی در این میدان موفق است که بتواند در کنار توانایی های ویژه فنی و تکنیکی و آمادگی بالای بدنی، هیجان و استرس خود را کنترل کرده و بر فضای پرفشار بازیها غلبه کند.
٣. باید در فدراسیون جهانی رشته های مدال آور و موثر همانند کشتی، وزنه برداری و تکواندو که نتیجه کاروان ایران را مشخص می کنند به هر ترتیبی هم که شده کرسی بدست بیاوریم، آنهم کرسی تاثیر گذار تا حداقل اگه حق خوری نمی کنیم نگذاریم حقمان را به همین راحتی پایمال کنند.
٤. توجه ویژه و سرمایه گذاری روی رشته های مدال آوری مثل شنا، دو و میدانی، قایقرانی، تیراندازی که نصف مدالهای المپیک را به خودشان اختصاص می دهند. سالهاست که تمام تمرکز ما روی ١٢ مدال کشتی آزاد و فرنگی، ٨ دسته وزنه برداری و ٤ وزن تکواندوست یعنی تمام سرمایه گذاریمان برای ٢٤ ، ٢٤ مدال است و هیچ سهمی در سبد مدالی سایر رشته ها نداریم. قطعا با داشتن استعدادهای ناب و سرمایه های درخشانی که داریم می توان با ١ برنامه مدون و طی فرایندی حداق هشت ساله در این نوع رشته ها نیز صاحب مدال شد.
٥. بحث آخر هم توجه به ورزش بانوان است.یک نگاه به جدول مدالی کشورهای صاحب نام نشان می دهد که برخی از انها نصف و حتی بیشتر مدالها خود را توسط بانوان بدست آورده اند که متاسفانه ما در این بحث به دلیل خیلی از مسایل و محدودیتها غافل و بی توجه بوده ایم. این یعنی همینطوری و در شرایط عادی نیمی از ظرفیت خیلی از کشورها را نداریم اما می شود حداقل در رشته هایی که مشکلی با ححاب اسلامی ندارند سرمایه گذاری و اعتماد کرد و مدالهای ارزشمندی مثل مدال کیمیای ورزش را بدست آورد.
و اما نکته پایانی. در المپیک ٢٠٢٠ توکیو هم سهم ما بیش از ٣ مدال طلای ریو و ٤ مدال طلای لندن نخواهد یود چراکه سبدی که ما مدالهایمان در آن گنجانده شده ظرفیتش تنها ٢٤ تا ٢٦ مدال است که خیلی از کشورها نیز در آن سهیمند. اگر همین فردا استارت نزنیم، همین فردا برنامه ریزی و توجه به رشته های مدال آور و ورزش بانوان را جدی نگیریم و به فکر تقویت جایگاهمان در فدراسیونهای جهانی نباشیم در توکیو هم نباید منتظر اتفاق تازه ای باشیم.
نتیجه همان نتیجه ای خواهد بود که از ٤٨ لندن گرفته این تا حالا. یعنی همان بی طلایی لندن ١٩٤٨یا نهایت چهار طلایی لندن ٢٠١٢.
به امید استارت زودهنگام مجموعه ورزش ایران برای موفقیت در ٢٠٢٠ توکیو.
