آقای عارف مردم رای ندادند که شما حرف نزنید
محمدرضا عارف به عنوان نفر اول منتخبان مردم تهران این ویژگی را نیز نشان داده است که حاضر نیست حرفهای اساسی و در موقع ضرورت بزند. سکوت ۱۲۰ روزه او در مجلس و اینکه حاضر نشده است در این مدت حتی یک بار درخواست سخنرانی کند نشان می دهد که عارف قصد ندارد در یک مقام معمولی قرار گیردو شاید شأن خود را اجل از این حرفها میداند که به عنوان یک نماینده عادی پیشت میکروفن قرار گیرد و نطق کند. شمار قابل اعتنایی از فعالان سیاسی، روشنفکران و علاقمندان به مسایل سیاسی این رفتار عارف را نمیپسندند و میگویند مردم تهران به او رای ندادهاند که نفر اول پایتخت شود و اما هیچ حرفی در مجلس نزند.
آیا عارف موضوع مناسبی برای حرف زدن پیدا نکرده است و این همه مسایل ریز و درشت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی کشور هیچ کدام نظر او را به خود جلب نکرده است. به طور مثال آیا او نمیتوانست از کیان دولت یازدهم در برابر هجوم بیسابقه منتقدان در حوزه سیاست خارجی یا موضوع نفت و قراردادهای آن و یا مشکل پدیدار شده بانکی دفاع کند؟ شاید ناراحتی او از دولت یازدهم هنوز باقی است و قصد ندارد که از دولت حمایت کند و یا اینکه به بلندمدت فکر میکند و حواسش هست که سرانجام شاید روزی نوبت ریاست به او خواهد رسید؟
در صورتی که عارف چنین افکاری دارد کاش آن را با مردم تهران در میان میگذاشت تا رایدهندگان به این مساله میاندیشند و پس از آن رای میدادند که نفر اول تهران چه کسی باشد؟ یک دلیل دیگر شاید این باشد که محمدرضا عارف آنقدر در طول سالهای مختلف از این شاخه به آن شاخه پریده و مسوولیتهایی مثل ریاست دانشگاه، وزیر مخابرات، رییس سازمان برنامه و بودجه، معاونت اولی رییسجمهور را بر دوش کشیده است که هیچ تخصص ویژهای ندارد که در آن زمینه صحبت کند و به همین دلیل ترجیح میدهد صحبتهای کوتاه و درباره مسایل نه چندان عمیق داشته باشد.
به گزارش ساعت ۲۴، به هر حال مردم تهران انتظار دارند معاون اول دولت اصلاحات و فرد منتخب آنها در مجلس صحبت کند و از منافع کلان آنها و یا حتی درباره مساله زمینها و خانههای مورد مجادله داده شده توسط شهرداری تهران حرف بزند. تجربه نشان داده است که سیاستمداران وقتی در قالبهای خاص فرو میروند و کار ویژهای ندارند مردم نسبت به آنها بیتفاوت میشوند.
