احسان حدادی: مربی جدیدم به زودی میآید
حقوق جوان ترها نباید قطع شود
ساعت24- با کمی تاخیر، دوومیدانی کاران برای شروع تمرینات شان دور هم جمع شدند. نه همهشان؛ برخی خود را به تهران رساندند تا در روزهایی که باید کار را شروع کنند، آزمایش سلامت بدهند و بعد از چند روزی از فدراسیون برنامه بگیرند و منتظر بمانند تا مربیانشان هم مشخص شوند.
عدهای هم یا مصدوماند یا گلایه دارند از قطع حقوق و به همین خاطر ترجیح دادهاند دنبال شغل جدید بگردند. در این بین احسان حدادی، یکی از غایبان است. همه چیز در عکسهایی که گرفته میشود و نظراتی که پزشک آلمانی میدهد، خوب است اما دیگر آنقدر تجربه دارد که تا شروع تمریناتش بابت بهبود قطعیاش خوشحال نباشد. به بهانه شروع تمرینات دوومیدانی کاران و اتفاقهایی که بعد از المپیک در این رشته افتاده، چند دقیقهای با نایب قهرمان المپیک لندن که در ریو ناکام بود، همکلام میشویم...
فدراسیون دعوت تان کرده تا زمستان را شروع کنید اما گویا هنوز مصدومیتتان به طور کامل رفع نشده.
همینطور است. برنامه من کمی فرق میکند و امکان شرکت در اردوی تهران را نداشتم. فعلا در کیش هستم و چند روز دیگر میمانم. دوران ریکاوریام را پشت سر میگذارم و باید مدتی آب درمانی میکردم که این کار را انجام دادم. اگر مشکلی پیش نیاید حدود ١٠ روز دیگر میمانم و بعد تمریناتم را شروع میکنم.
اوضاع مصدومیت تان چطور است؟ بهتر شده؟
بهتر هستم. هر هفته هم با پزشکم صحبت میکنم و ایشان هم معتقد است که جراحیام خوب بوده اما با توجه به اینکه به خاطر خار پاشنه، کف پایم باز شده تا استخوان برداشته شود، هنوز درد دارم. البته نه مثل قبل. با این حال تا زمانی که تمرین سنگین را شروع نکنم، نمیتوانم مطمئن درباره مصدومیتم حرف بزنم.
فکر کنم چشمتان بد جوری ترسیده.
با تجربه شدهام. میدانم که در مورد هر چیزی نباید زود قضاوت کنم. ورزش قهرمانی و مصدومیت هم همیشه کنار هم هستند. یعنی قطعا من نمیتوانم این انتظار را داشته باشم که دیگر درد نداشته باشم اما امیدوارم دردم طوری باشد که بتوانم تمرین کنم و مسابقه بدهم.
با این شرایط نگران نیستید که زمستان امسال را از دست بدهید؟
نه. هنوز برای شروع زمان دارم. من همیشه از آذرماه تمرینات سنگینم را شروع میکنم. امسال هم همین برنامه را دارم.
طبق برنامه کیم پیش میروید؟
نه. دیگر با آقای بوخنسوف تمرین نمیکنم.
به خاطر نتیجهای که در ریو کسب کردید؟
اصلا. مگر من گفتم که کسی مقصر نتیجه نگرفتن من است؟ همانجا هم اعلام کردم که خودم مقصرم. آقای کیم سن بالایی دارد و برایش سخت است که به ایران بیاید یا در طول تمام تمرینات کنارم باشد. به همین خاطر قطع همکاری کردیم.
یعنی دوباره ماجرای انتخاب مربی و از دست رفتن زمان؟
نه. این بار شرایط فرق میکند. در این مدت من هم ریکاوری کرده ام، هم اقدامات مربوط به جذب مربی را انجام داده ام. تقریبا همه چیز نهایی شده و اگر مساله خاصی پیش نیاید، مربیام به ایران میآید.
مربی بزرگی است؟
بله، اما اجازه بدهید معرفیاش بماند برای بعد. نهایی شود، فدراسیون اعلام میکند.
به نظر میرسد امسال در جذب مربی، نه فقط برای دیسک که برای بقیه هم خوب عمل کردهاید.
من دخالتی در انتخاب مربیان دیگر نداشتم. فقط آقای کیهانی در طول المپیک از من خواست که با مالایفسکی که مربی پرتاب وزنه است و دوست خیلی نزدیک من هم هست، صحبت کنم که این کار را انجام دادم. دو طرف را به هم معرفی کردم و دیگر نمیدانم در ادامه چه اتفاقی افتاد. پیگیری هم نکردم.
حتما این موضوع را شنیدهاید که حقوق ملیپوشان قطع شده. این موضوع سر و صدای زیادی راه انداخته. بهعنوان کسی که به نسبت بقیه همواره بیشترین حقوق را دریافت کرده اید، با این تصمیم موافقید؟
ابتدا در رابطه با حقوقم باید بگویم که من در آخرین ماهها پیش از قطع حقوق، ماهی دو میلیون و پانصد هزار تومان دریافت میکردم. این پول شاید نسبت به بقیه بیشتر بود اما برای من به نسبت هزینههایی که داشتم و دارم، پولی نبوده و نیست. حالا هم که قطع شده، در مورد خودم اعتراضی ندارم اما در مورد بقیه کمی حرف دارم. به نظرم جوانترها و کسانی که تازه به رده بزرگسالان آمدهاند، نیاز به انگیزه دارند و حقوق، هر قدر هم که کم باشد، به ایجاد انگیزه بین جوانترها کمک میکند؛ همانطور که به من کمک میکرد. دریافت حقوق ماهیانه، زمانی که آقای کریمی برایم مبلغی را مشخص کرد، خیلی خوشایند بود و همیشه فکر میکردم، باید بیشتر تلاش کنم تا پول بیشتری به دست بیاورم.
اما الان ملیپوشان باتجربه، اعتراض بیشتری دارند.
من فکر میکنم اعتراض اینها به این خاطر است که میخواهند ارزش کارشان حفظ شود و دیده شوند. کسی که عنوان آسیایی دارد، حقش است که حقوق بگیرد اما این مسائل نباید اینطور مطرح شود که ورزشکاران نیازمند این حقوق هستند و اگر دریافت نکنند، باید دنبال شغل دیگری بروند. باید شان دوومیدانی کاران حفظ شود. حالا هم توسط خودمان، هم توسط مسوولان.
فدراسیون دعوت تان کرده تا زمستان را شروع کنید اما گویا هنوز مصدومیتتان به طور کامل رفع نشده.
همینطور است. برنامه من کمی فرق میکند و امکان شرکت در اردوی تهران را نداشتم. فعلا در کیش هستم و چند روز دیگر میمانم. دوران ریکاوریام را پشت سر میگذارم و باید مدتی آب درمانی میکردم که این کار را انجام دادم. اگر مشکلی پیش نیاید حدود ١٠ روز دیگر میمانم و بعد تمریناتم را شروع میکنم.
اوضاع مصدومیت تان چطور است؟ بهتر شده؟
بهتر هستم. هر هفته هم با پزشکم صحبت میکنم و ایشان هم معتقد است که جراحیام خوب بوده اما با توجه به اینکه به خاطر خار پاشنه، کف پایم باز شده تا استخوان برداشته شود، هنوز درد دارم. البته نه مثل قبل. با این حال تا زمانی که تمرین سنگین را شروع نکنم، نمیتوانم مطمئن درباره مصدومیتم حرف بزنم.
فکر کنم چشمتان بد جوری ترسیده.
با تجربه شدهام. میدانم که در مورد هر چیزی نباید زود قضاوت کنم. ورزش قهرمانی و مصدومیت هم همیشه کنار هم هستند. یعنی قطعا من نمیتوانم این انتظار را داشته باشم که دیگر درد نداشته باشم اما امیدوارم دردم طوری باشد که بتوانم تمرین کنم و مسابقه بدهم.
با این شرایط نگران نیستید که زمستان امسال را از دست بدهید؟
نه. هنوز برای شروع زمان دارم. من همیشه از آذرماه تمرینات سنگینم را شروع میکنم. امسال هم همین برنامه را دارم.
طبق برنامه کیم پیش میروید؟
نه. دیگر با آقای بوخنسوف تمرین نمیکنم.
به خاطر نتیجهای که در ریو کسب کردید؟
اصلا. مگر من گفتم که کسی مقصر نتیجه نگرفتن من است؟ همانجا هم اعلام کردم که خودم مقصرم. آقای کیم سن بالایی دارد و برایش سخت است که به ایران بیاید یا در طول تمام تمرینات کنارم باشد. به همین خاطر قطع همکاری کردیم.
یعنی دوباره ماجرای انتخاب مربی و از دست رفتن زمان؟
نه. این بار شرایط فرق میکند. در این مدت من هم ریکاوری کرده ام، هم اقدامات مربوط به جذب مربی را انجام داده ام. تقریبا همه چیز نهایی شده و اگر مساله خاصی پیش نیاید، مربیام به ایران میآید.
مربی بزرگی است؟
بله، اما اجازه بدهید معرفیاش بماند برای بعد. نهایی شود، فدراسیون اعلام میکند.
به نظر میرسد امسال در جذب مربی، نه فقط برای دیسک که برای بقیه هم خوب عمل کردهاید.
من دخالتی در انتخاب مربیان دیگر نداشتم. فقط آقای کیهانی در طول المپیک از من خواست که با مالایفسکی که مربی پرتاب وزنه است و دوست خیلی نزدیک من هم هست، صحبت کنم که این کار را انجام دادم. دو طرف را به هم معرفی کردم و دیگر نمیدانم در ادامه چه اتفاقی افتاد. پیگیری هم نکردم.
حتما این موضوع را شنیدهاید که حقوق ملیپوشان قطع شده. این موضوع سر و صدای زیادی راه انداخته. بهعنوان کسی که به نسبت بقیه همواره بیشترین حقوق را دریافت کرده اید، با این تصمیم موافقید؟
ابتدا در رابطه با حقوقم باید بگویم که من در آخرین ماهها پیش از قطع حقوق، ماهی دو میلیون و پانصد هزار تومان دریافت میکردم. این پول شاید نسبت به بقیه بیشتر بود اما برای من به نسبت هزینههایی که داشتم و دارم، پولی نبوده و نیست. حالا هم که قطع شده، در مورد خودم اعتراضی ندارم اما در مورد بقیه کمی حرف دارم. به نظرم جوانترها و کسانی که تازه به رده بزرگسالان آمدهاند، نیاز به انگیزه دارند و حقوق، هر قدر هم که کم باشد، به ایجاد انگیزه بین جوانترها کمک میکند؛ همانطور که به من کمک میکرد. دریافت حقوق ماهیانه، زمانی که آقای کریمی برایم مبلغی را مشخص کرد، خیلی خوشایند بود و همیشه فکر میکردم، باید بیشتر تلاش کنم تا پول بیشتری به دست بیاورم.
اما الان ملیپوشان باتجربه، اعتراض بیشتری دارند.
من فکر میکنم اعتراض اینها به این خاطر است که میخواهند ارزش کارشان حفظ شود و دیده شوند. کسی که عنوان آسیایی دارد، حقش است که حقوق بگیرد اما این مسائل نباید اینطور مطرح شود که ورزشکاران نیازمند این حقوق هستند و اگر دریافت نکنند، باید دنبال شغل دیگری بروند. باید شان دوومیدانی کاران حفظ شود. حالا هم توسط خودمان، هم توسط مسوولان.
ایران ورزشی
