دست دولت را نمیگیرید لااقل پایش را در تله نیندازید
دولت آقای حسن روحانی علاوه بر این از طرف مردم و افکار عمومی نیز تحت فشار است که مناسبات ایران و جهان را به سوی تعامل مفید پیش ببرد، نرخ تورم را مهار کند، رکود بر جای مانده از سالهای ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ را برطرف و رونق را به فعالیتهای اقتصادی برگرداند. دولت یازدهم مثل هر دولت دیگری بدون مشارکت همه نیروهای کارآمد، ورزیده و دلسوز داخلی و بدون استفاده از امکانات بینالمللی توانایی تامین همه خواستهها در حداکثر خود راندارد.
افکار عمومی و خواست شهروندان اما یک نیروی سازمان نیافته است که با تبلیغات ضد دولت میتواند از هستی ساقط شده و حتی ضد دولت عمل کند. دولت یازدهم از این قاعده مستثنی نیست و منتقدان نیز از همین جا دولت را تحت فشار قرار میدهند. منتقدان اما نهتنها دست دولت را نمیگیرند تا شرایط کشور را از وضع نامساعد فعلی رهایی دهد بلکه و شوربختانه باید گفت در برخی اوقات سد راه نیز شده و پای دولت را در تله میگذارند.
به طور مثال اگر دولت کاری نکند تا سرمایهگذاری خارجی جذب شود در بوق میکنند که دلاری برای سرمایهگذاری به ایران نیامد و اگر ایران نتواند قراردادی برای نوسازی حمل و نقل منعقد کند میگویند نتیجه برجام چه شد و... از طرف دیگر اگر دولت با بسترسازی و دادن وعده حفظ سرمایه و وقت و انرژی شریک خارجی آنها را پای میز مذاکره بنشاند که برای ایران کشتی بسازند میگوید چرا برای کارخانههای بیگانگان کار درست میشود و اگر قرارداد با بزرگترین فروشنده هواپیما قرارداد نهایی کند تا سحر و جادوی حرکت علیه برجام را ناکام بگذارد، مینویسند برای کارگران فلان کشور کار درست شد و...
واقعیت این است که روش مبارزه سیاسی در ایران به ویژه از سوی یک گروه نه چندان نیرومند که سبد رای محدودی دارند گونهای است که منافع ملی را زیر پای تمایلات کوتاهنگرانه قربانی کرده و به هیچ اصل ارزشی اعتقاد عملی نشان نمیدهند. به این مبارزان سیاسی باید یادآور شد به جای اینکه پای دولت را در دام بگذارید تا بیحرکت باشد بهتر است دستش را بگیرید تا سرزمینی آباد، مردمانی امیدوار و آیندهای درخشان تحول دولت بعدی شود. این روش مبارزه سیاسی در ایران متاسفانه به دلیل استفاده از امکانات ملی و حکومتی شکل نامناسبی پیدا کرده و فانوس امید و شادابی را خاموش میکند و سیاست را به سمتی هدایت میکند که نیروهای اندیشمند، دلسوز و فهیم از ورود به آن اجتناب کرده و سرزمین کمسویی نصیب آیندگان شود. بگذارید دولت نفس بکشد و اقتصاد را از چالهای که در آن گرفتار شده بیرون بکشد به نفع همه است.
منبع: روزنامه اطلاعات
