"ساعت 24" بررسی می کند:
چالش های پیمان امنیتی افغانستان
سایت خبری تحلیلی ساعت 24/میلاد پور عیسی- همزمان با مراسم تحلیف ریاست جمهوری اشرف غنی احمد زی، خبرگزاری آسوشیتد پرس از ورود غیر منتظره یک هیئت 10 نفره آمریکایی به افغانستان با هدف مقابله با تروریسم و رایزنی در زمینه امضای پیمان امنیتی واشنگتن-کابل خبر داد.
قرار است که هیئت آمریکایی در این سفر که همزمان با برگزاری مراسم تحلیف اشرف غنی احمدزی رئیس جمهوری جدید افغانستان است، با سربازان مستقر در این کشور دیدار کند.
هر دو کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری این کشور یعنی اشرف غنی احمد زی و عبدالله عبدالله یکی از مهم ترین وعده های خود را در بخش دیپلماتیک، امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده اعلام کرده بودند.
این در حالی است که حامد کرزی رئیس جمهور پیشین افغانستان، بارها از امضای پیمان نامه امنیتی با امریکا سرباز زد.
امضای این پیمان به ادامه ی حضور شماری از نیروهای امریکایی پس از سال ۲۰۱۴ در افغانستان می انجامد.
بر اساس این پیمان کشورهای عضو پیمان ناتو و امریکا می خواهند ۴ ملیارد دلاربرای پرورش و تجهیز نیروهای افغان فراهم می کنند که بزرگترین برنامه همکاری نظامی درجهان می باشد.
یکی از مواردی که منجر به امضا نکردن این پیمان امنیتی از سوی حامد کرزای شد، نگرانی بابت از میان رفتن استقلال و تمامیت عرضی این کشور است؛ نگرانی ایی که بیشتر محتوای بهانه دارد تا یک تردید واقعی برای حفاظت از سرزمین افغانستان.
در پیمان امنیتی مذکور، اجازه ورود و تخریب خانه ها در افغانستان را ندارند به جز موارد خاص که خطر جدی اتباع این کشوررا تهدید کند.
ایالات متحده همچنین متعهد می شود حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و استقلال افغانستان را به رسمیت بشناسد.
بر اساس این پیمان، امریکا صلاحیت داشتن زندان و زندانی کردن اتباع افغانستان را ندارد. همچنین آمریکا خواستار تاسیس ۹ پایگاه نظامی در کابل، قندهار، هرات، هلمند، بگرام، شیندند، گردیز است.
علی بیگدلی استاد روابط بین الملل دانشگاه تهران در مورد اهمیت پیمان امنیتی امریکا و افغانستان و نیز اهداف ایلات متحده از طراحی این پیمان به "ساعت ۲۴" گفت: در پیمان نامه های امنیتی معمولاً یکی از کشورها اجازه دارد که در کشور طرف مقابل پایگاه های امنیتی داشته باشد و چون افغانستان در مثلث ژئوپلیتیکی روسیه، ایران و چین قرار دارد، امضای این توافق از جهت حساسیت های این کشورها با چالش هایی روبه رو شده است.
به گفته بیگدلی، ایالات متحده به دلیل هزینه های گزاف مادی و انسانی حمله به افغانستان از روزهای نخست ورود به خاک این کشور در صدد بود با امضای پیمان نامه امنیتی و تاسیس پایگاه های نظامی، حضور دائمی خود را در مثلث استراتژیک روسیه، ایران و چین تضمین کند تا به نوعی از حمله نظامی به خاک افغانستان بهره برداری کند.
بیگدلی افزود: حامد کرزای در دوره نخست ریاست جمهوری با این که امضای پیمان امنیتی را به تصویب لویه جرگه وابسته دانسته بود اما حتی پس از موافقت مجلس افغانستان نیز از نهایی کردن آن خودداری کرد.
این تحلیلگر مسائل بین الملل، هدف کرزی از امضا نکردن پیمان امنیتی را پرهیز رئیس جمهور پیشین افغانستان در ثبت این قرارداد به نام خود دانست.
وی در مورد موضع دو کاندیدای ریاست جمهوری اخیر افغانستان در مورد امضای پیمان امنیتی نیز گفت: اشرف غنی احمد زی و نیز عبدالله عبدالله، یکی از اصلی ترین شعارهای خود در حوزه سیاست خارجی را موافقت با پیمان امنیتی آمریکا و افغانستان اعلام کردند.
بیگدلی در مورد ضرورت های پیوستن افغانستان به این پیمان نامه امنیتی نیز گفت: با توجه به پایگاه مستحکم القاعده و طالبان در خاک افغانستان و ناآرامی های ناشی از آن، از دید رییس جمهور جدید افغانستان احتمالا امضای پیمان امنیتی برای تامین امنیت داخلی این کشور ضروری به نظر می رسد.
به گزارش ساعت 24 این استاد دانشگاه همچنین در مورد هزینه های احتمالی امضای پیمان امنیتی آمریکا و افغانستان تصریح کرد: برای جمهوری اسلامی ایران از این نظر که آمریکا دشمن شماره یک این کشور است حضور نیروهای نظامی این کشور در مرزهای شرقی ما اتفاق مثبتی نیست و برای دیگر کشورهای عضو مثلث استراتژیک یعنی روسیه، چین نیز پذیرش حضور نیروهای نظامی آمریکا سخت خواهد بود.
این تحلیلگر مسائل بین الملل در مورد تفاوت های وضعیت آمریکا نسبت به دیگر کشورهای عضو ناتو که در خاک افغانستان نیرو دارند افزود: ایالات متحده در خاک افغانستان بیشترین نیروها را دارد و دیگر کشورها از جمله استرالیا و چند کشور دیگر، شمار نیروهای خود را به حداقل رسانده اند؛ در این اوضاع آمریکایی ها بر اساس تعهدی که در قالب نیروهای عضو ناتو دارند، ناچار هستند بخشی از نیروهای نظامی خود را در خاک افغانستان نگه دارند.
وی در مورد تعهدات امریکا در پیمان امنیتی با افغانستان گفت: امریکا بر اساس این پیمان نامه موظف است به آموزش و تجهیز نیروی هوایی ارتش افغانستان و نیز نیروهای انتظامی این کشور بپزدازد.
هر دو کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری این کشور یعنی اشرف غنی احمد زی و عبدالله عبدالله یکی از مهم ترین وعده های خود را در بخش دیپلماتیک، امضای پیمان امنیتی با ایالات متحده اعلام کرده بودند.
این در حالی است که حامد کرزی رئیس جمهور پیشین افغانستان، بارها از امضای پیمان نامه امنیتی با امریکا سرباز زد.
امضای این پیمان به ادامه ی حضور شماری از نیروهای امریکایی پس از سال ۲۰۱۴ در افغانستان می انجامد.
بر اساس این پیمان کشورهای عضو پیمان ناتو و امریکا می خواهند ۴ ملیارد دلاربرای پرورش و تجهیز نیروهای افغان فراهم می کنند که بزرگترین برنامه همکاری نظامی درجهان می باشد.
یکی از مواردی که منجر به امضا نکردن این پیمان امنیتی از سوی حامد کرزای شد، نگرانی بابت از میان رفتن استقلال و تمامیت عرضی این کشور است؛ نگرانی ایی که بیشتر محتوای بهانه دارد تا یک تردید واقعی برای حفاظت از سرزمین افغانستان.
در پیمان امنیتی مذکور، اجازه ورود و تخریب خانه ها در افغانستان را ندارند به جز موارد خاص که خطر جدی اتباع این کشوررا تهدید کند.
ایالات متحده همچنین متعهد می شود حاکمیت ملی، تمامیت ارضی و استقلال افغانستان را به رسمیت بشناسد.
بر اساس این پیمان، امریکا صلاحیت داشتن زندان و زندانی کردن اتباع افغانستان را ندارد. همچنین آمریکا خواستار تاسیس ۹ پایگاه نظامی در کابل، قندهار، هرات، هلمند، بگرام، شیندند، گردیز است.
علی بیگدلی استاد روابط بین الملل دانشگاه تهران در مورد اهمیت پیمان امنیتی امریکا و افغانستان و نیز اهداف ایلات متحده از طراحی این پیمان به "ساعت ۲۴" گفت: در پیمان نامه های امنیتی معمولاً یکی از کشورها اجازه دارد که در کشور طرف مقابل پایگاه های امنیتی داشته باشد و چون افغانستان در مثلث ژئوپلیتیکی روسیه، ایران و چین قرار دارد، امضای این توافق از جهت حساسیت های این کشورها با چالش هایی روبه رو شده است.
به گفته بیگدلی، ایالات متحده به دلیل هزینه های گزاف مادی و انسانی حمله به افغانستان از روزهای نخست ورود به خاک این کشور در صدد بود با امضای پیمان نامه امنیتی و تاسیس پایگاه های نظامی، حضور دائمی خود را در مثلث استراتژیک روسیه، ایران و چین تضمین کند تا به نوعی از حمله نظامی به خاک افغانستان بهره برداری کند.
بیگدلی افزود: حامد کرزای در دوره نخست ریاست جمهوری با این که امضای پیمان امنیتی را به تصویب لویه جرگه وابسته دانسته بود اما حتی پس از موافقت مجلس افغانستان نیز از نهایی کردن آن خودداری کرد.
این تحلیلگر مسائل بین الملل، هدف کرزی از امضا نکردن پیمان امنیتی را پرهیز رئیس جمهور پیشین افغانستان در ثبت این قرارداد به نام خود دانست.
وی در مورد موضع دو کاندیدای ریاست جمهوری اخیر افغانستان در مورد امضای پیمان امنیتی نیز گفت: اشرف غنی احمد زی و نیز عبدالله عبدالله، یکی از اصلی ترین شعارهای خود در حوزه سیاست خارجی را موافقت با پیمان امنیتی آمریکا و افغانستان اعلام کردند.
بیگدلی در مورد ضرورت های پیوستن افغانستان به این پیمان نامه امنیتی نیز گفت: با توجه به پایگاه مستحکم القاعده و طالبان در خاک افغانستان و ناآرامی های ناشی از آن، از دید رییس جمهور جدید افغانستان احتمالا امضای پیمان امنیتی برای تامین امنیت داخلی این کشور ضروری به نظر می رسد.
به گزارش ساعت 24 این استاد دانشگاه همچنین در مورد هزینه های احتمالی امضای پیمان امنیتی آمریکا و افغانستان تصریح کرد: برای جمهوری اسلامی ایران از این نظر که آمریکا دشمن شماره یک این کشور است حضور نیروهای نظامی این کشور در مرزهای شرقی ما اتفاق مثبتی نیست و برای دیگر کشورهای عضو مثلث استراتژیک یعنی روسیه، چین نیز پذیرش حضور نیروهای نظامی آمریکا سخت خواهد بود.
این تحلیلگر مسائل بین الملل در مورد تفاوت های وضعیت آمریکا نسبت به دیگر کشورهای عضو ناتو که در خاک افغانستان نیرو دارند افزود: ایالات متحده در خاک افغانستان بیشترین نیروها را دارد و دیگر کشورها از جمله استرالیا و چند کشور دیگر، شمار نیروهای خود را به حداقل رسانده اند؛ در این اوضاع آمریکایی ها بر اساس تعهدی که در قالب نیروهای عضو ناتو دارند، ناچار هستند بخشی از نیروهای نظامی خود را در خاک افغانستان نگه دارند.
وی در مورد تعهدات امریکا در پیمان امنیتی با افغانستان گفت: امریکا بر اساس این پیمان نامه موظف است به آموزش و تجهیز نیروی هوایی ارتش افغانستان و نیز نیروهای انتظامی این کشور بپزدازد.
