مردن انگار هیچوقت عادی نیست؛ هیچوقت نمیشود قبولش کرد؛ همیشه ناگهانیست؛ برقی در کار نیست؛ رعدیست که درختی را از پا درمیآورد. باقی بُهت است و حیرت و ناباوری؛ مثل آنچه امروز در صورتش میشد دید؛ خیال اینکه چرا امروز؟ خیال اینکه چرا ساعت دوونیم پنجشنبه؟ خیال اینکه چرا فرصتی برای دیدار دوباره پیدا نکرده؟ خیال اینکه معجزهای شاید همهچیز را به چندساعت قبل برگرداند؛ به دمدمای امروز ظهرِ بیمارستان؛ یا دیروز یا هر روزی که امروز نباشد. ظاهراً بارت بود که در «خاطرات سوگواری»اش نوشت بعدِ مردن آنکه دوست میداریم با مرگ روبهرو میشویم. این جملهی بارت را درست به یاد ندارم اما جملهی دیگرش از زمستان سرد سهسال پیش در ذهنم مانده: «بدون او همهچیز چه طولانیست.»
نگار جواهریان و پدرش
