عظمت ایران انکارناشدنی است
محمدصادق جنانصفت
روزي كه ايران و گروه كشورهاي ۱+۵ تصميم گرفتند به جاي كوفتن بر طبل دشمني و جدايي بيشتر روي زمين نرم آشتي و مدارا كنند، معلوم بود كه نميخواهند به نقطهيي غيرقابل اطمينان برسند. غرب و به ويژه ايالات متحده امريكا طرف گفتوگو با ايران پس از يك دهه حركت بر مدار رشد تضادها به اين نتيجه رسيد كه اين رفتار، منافع آنها را تضمين نميكند.
آنها به دلايل گوناگون ملي، منطقهيي و جهاني و با بررسي دقيق تحولات آتي و اندازهگيري دقيق از وزن و قدرت استراتژيك ايران، راه آشتي را در پيش گرفته و تا امروز نيز امتيازهاي فوقالعادهيي به ايران دادهاند. برخلاف آنچه منتقدان دولت يازدهم تبليغ ميكنند كه گروه ۱+۵ تا امروز امتيازي به ايران نداده است، واقعيت اين است كه ايران با استفاده از مهارت مذاكرهكنندگان و قدرت سياسي كه در منطقه و جهان دارد در يك سال سپري شده خواستههاي خود را محقق كرده است. از سوي ديگر اما غرب نيز در اين مدت توانسته است ايران را متقاعد كند كه در فضاي تازه نيز ميتواند ضمن حفظ برخي داشتههايش، در سالهاي بعد همين شرايط را بهدست بياورد. ايران اكنون در روزهاي سرنوشتسازي قرار دارد و چشم به مهارت، مديريت، اختيارات و عزم ملي دوخته است تا بيشترين عايدي را از گفتوگوها بهدست آورد. هر رفتار، گفتار و تصميم ويژهيي كه قدرت مذاكرهكنندگان را در روزهاي آتي تضعيف كند و ابزاري در اختيار ديگران قرار دهد نابخشودني است. سختگيري و ايجاد فضايي كه گروه ۱+۵ را متقاعد كند ايران كشوري نيست كه بتوان وعدههاي توخالي به آن داد حتي از سوي منتقدان سرسخت پذيرفتني است، اما افراط در طرح خواستههاي نامعقول نيز خطاي بسيار عظيمي خواهد بود. منتقدان سرسخت دولت يازدهم توجه داشته باشند كه منافع ملي، درازمدت و عظمت و بزرگي ايرانيان و ايران عزيز نميتواند دستمايه رقابتهاي سطحي براي كسب امتياز و قدرت در داخل باشد. بايد به مردان خط اول گفتوگو، قدرت و اختيار داد تا با استناد به قدرت ملي در گفتوگو از موضع عظمتخواهي ايران دفاع كنند. گفتوگوكنندگان ايراني در اين يكسال نشان دادهاند غلظت احساس ميهندوستي آنها بالاتر از برخي مدعيان است و ديپلماسي را نيز به خوبي آموختهاند.
آنها به دلايل گوناگون ملي، منطقهيي و جهاني و با بررسي دقيق تحولات آتي و اندازهگيري دقيق از وزن و قدرت استراتژيك ايران، راه آشتي را در پيش گرفته و تا امروز نيز امتيازهاي فوقالعادهيي به ايران دادهاند. برخلاف آنچه منتقدان دولت يازدهم تبليغ ميكنند كه گروه ۱+۵ تا امروز امتيازي به ايران نداده است، واقعيت اين است كه ايران با استفاده از مهارت مذاكرهكنندگان و قدرت سياسي كه در منطقه و جهان دارد در يك سال سپري شده خواستههاي خود را محقق كرده است. از سوي ديگر اما غرب نيز در اين مدت توانسته است ايران را متقاعد كند كه در فضاي تازه نيز ميتواند ضمن حفظ برخي داشتههايش، در سالهاي بعد همين شرايط را بهدست بياورد. ايران اكنون در روزهاي سرنوشتسازي قرار دارد و چشم به مهارت، مديريت، اختيارات و عزم ملي دوخته است تا بيشترين عايدي را از گفتوگوها بهدست آورد. هر رفتار، گفتار و تصميم ويژهيي كه قدرت مذاكرهكنندگان را در روزهاي آتي تضعيف كند و ابزاري در اختيار ديگران قرار دهد نابخشودني است. سختگيري و ايجاد فضايي كه گروه ۱+۵ را متقاعد كند ايران كشوري نيست كه بتوان وعدههاي توخالي به آن داد حتي از سوي منتقدان سرسخت پذيرفتني است، اما افراط در طرح خواستههاي نامعقول نيز خطاي بسيار عظيمي خواهد بود. منتقدان سرسخت دولت يازدهم توجه داشته باشند كه منافع ملي، درازمدت و عظمت و بزرگي ايرانيان و ايران عزيز نميتواند دستمايه رقابتهاي سطحي براي كسب امتياز و قدرت در داخل باشد. بايد به مردان خط اول گفتوگو، قدرت و اختيار داد تا با استناد به قدرت ملي در گفتوگو از موضع عظمتخواهي ايران دفاع كنند. گفتوگوكنندگان ايراني در اين يكسال نشان دادهاند غلظت احساس ميهندوستي آنها بالاتر از برخي مدعيان است و ديپلماسي را نيز به خوبي آموختهاند.
