نگاهی به تازهترین رمان «هاروکی موراکامی»
ساعت۲۴ - «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ ﺗﺎﺯﺍﮐﯽ ﺑﯽﺭﻧﮓ ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺍﻭ» ﺗﺎﺯﻩﺗﺮﯾﻦ رمان «ﻫﺎﺭﻭﮐﯽ ﻣﻮﺭﺍﮐﺎﻣﯽ» است که فرهاد غبرائی آن را در دست ترجمه دارد.
رمانﺧﻮﺍﻧﯽ، ﺳﻔﺮیست ﺑﻪ ﺩﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﺳﻔﺮی ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ و ﺳﻔﺮﯼ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ دنیا، ﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎ، روابط ﺁﺩمها، ﺷﯿﻮﻩﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻭ … ﺁﺷﻨﺎ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺳﻔﺮﯼ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﻣﺎ ﻧﻪ! ﻣﻦِ ﻣﻦ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ، ﮔﺎﻡ ﺑﻪ ﮔﺎﻡ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻥ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﻭ مدام ﻫﺸﺪﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﻗﻄﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻥ، ﺍﯾﺴﺘﮕﺎﻩ ﺁﺧﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬای «ﻫﺎﺭﻭﮐﯽ ﻣﻮﺭﺍﮐﺎﻣﯽ» ﻣﺜﻞ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺧﻮﺍب است. ﺩﺷﻮﺍﺭﯾﻬﺎ ﻭ ﺳﻮﺍﻝﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﺩﺍنیم ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﻢ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺑﺮﺍﯾﺶ ﻧﻤﯽﯾﺎبیم اما باز هم نمیتوانیم داستان را رها کنیم؛ ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ در کنار سوالهای قبلی، ﺑﻪ ﺳﻮﺍلهای جدیدتری ﻣﯽﺭﺳیم.
به گزارش ساعت۲۴ به نقل از بوطیقا؛ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ ﺗﺎﺯﺍﮐﯽ ﺑﯽﺭﻧﮓ ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺍﻭ» ﺗﺎﺯﻩﺗﺮﯾﻦ رمان «ﻫﺎﺭﻭﮐﯽ ﻣﻮﺭﺍﮐﺎﻣﯽ»، فراتر ﺍﺯ یک ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ است. این داستان،ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪای، به درون انسانی ما ﻧﻘﺐ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽمان ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﯾﮏ ذرهبین ﻗﻮﯼ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻨﮑﺎﺵ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ. داستان ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪی ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ است؛ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺷﺪن ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ؛ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﺑﻪ ﺑﯿﺮﺣﻤﺎﻧﻪﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﻤﮑﻦ. ماجرای شخصیتی ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﻧﯿﺖ ﭘﺎﮐﯿﺰﻩ، ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ رفتن ﭘﺮﺕ شده و این ﭘﺮﺕ ﺷﺪن، ﺩﺭ ﺍﻭ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺣﺎﺩﺛﻪای ناتمام ﻣﯽﺷﻮﺩ.
«ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ » (شخصیت ﺍﺻﻠﯽ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ) ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﯽﺭﻭﺩ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﻏﺬﺍ ﻣﯽﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﭘﯿﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪی ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ، ﺩﺭ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽﺗﺮﯾﻦ ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﯼ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﺴﺎﺱ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ » ﺟﺎ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ، ﺳﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩﺍﺵ ﺑﺮﻭﻥ ﻣﯽﮐﺸﺪ، ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎیش ﻧﻘﺐ ﻣﯽﺯﻧﺪ، ﺷﮑﻞ ﻋﻮﺽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺷﻬﻮﺕ، ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﯼ، ﺍﺭﺿﺎﯼ ﺗﻦ ﻭ ﺭﺳﯿﺪﻥﻫﺎﯼ ﺧﻮﺍﺏﺁﻟﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺍﻧﮕﯿﺰﯼ ﻣﺒﺪﻝ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺿﻤﯿﺮ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻮﻉ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﻏﯿﺮ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺧﻮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺭﺳﯿﺪﻥﻫﺎ ﻭ ﺗﺴﻠﯽ ﮐﺎﺫﺏ، ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩرﻭﻧﯽﺍﺵ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩﯼ «ﺍﯾﺪﻩ» ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺘﺶ، ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻤﺸﺪﻩای ﺩﺭ ﺫﻫﻦ «ﺳﻮﮐﻮﺭو » ﺯﻧﺪﮔﯽ میکند ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺭﺍﺑﻄﻪﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﯽﭘﯿﭽﺪ؛ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﺎﻥ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺗﺎ انتهای ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﻃﺮﺩ شدن، ﺟﺪﺍﯾﯽ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ. رﺍﺑﻄﻪای ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺭﻧﮕﻬﺎ، ﺭﻧﮕﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ «ﺳوکورو» ﻓﺎﻗﺪ ﺁﻧﺴﺖ. ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺯﺩﻩ، ﻫﻤﯿﻦ بیرنگیها ﻭ ﮔﺮﻩﻫﺎﯼ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺍﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ، ﺳﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪﯼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻦ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺎ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﯽﻋﻤﺪ ﺑﺮﻭﻥ ﻣﯿﺰﻧﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ، «ﺳﺎﺭﺍ» ﺭﺍ (ﯾﮕﺎﻧﻪ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺭﺍ را با او ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ) ﻭﺍﺭﺩ ﺣﺎﺩﺛﻪﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﻣﯽﺳﺎﺯﺩ. «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺑﻪ ﮐﻤﮏ «ﺳﺎﺭﺍ»، ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩن ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻻﺑﻪﻻﯼ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺍﻭ ﻣﺜﻞ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﮐﺸﻨﺪﻩاﯼ ﺭﺷﺪ کرده ﺍﺳﺖ، میرود ﺑﺮﺍﯼ پبدا کردن ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽﺍﺵ. ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. کسانی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻣﺮﺩ ﻣﻮﻓﻖ، ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ ﺯﺭﻧﮓ؛ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺷﺎﺩ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺑﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﺵ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﻪ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺴﺖ، ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺗﺶ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻠﻌﯿﺪﻩ ﻭ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺧﻮﺩ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺫﻫﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺍﻭﺳﺖ. ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺫﻫﻦ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺍﺳﺖ …
ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﮔﺮﻩﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪی ﻣﺮﺩ، ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﺗﻮﻗﻊ «ﺳﺎﺭﺍ»، ﺑﺎﻋﺚ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ ﺑﻪ ﻏﺮﻕﺁﺑﯽ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﻫﻤﺨﻮﺍﺑﮕﯽ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ نتیجهﮔﯿﺮﯼ ﺷﺘﺎﺏﺯﺩﻩ «ﺳﺎﺭﺍ » ﻣﯽﺍﻧﺠﺎﻣﺪ.
شاید ﻣﻮﺭﺍﮐﺎﻣﯽ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻫﻤﻪ گفتوگوهایی ﮐﻪ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﮔﻤﺸﺪﻩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﻣﯽﭼﺴباند:
«ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻨﺎﻡ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ.»
به گزارش ساعت۲۴ به نقل از بوطیقا؛ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ ﺗﺎﺯﺍﮐﯽ ﺑﯽﺭﻧﮓ ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎﯼ ﺯﯾﺎﺭﺕ ﺍﻭ» ﺗﺎﺯﻩﺗﺮﯾﻦ رمان «ﻫﺎﺭﻭﮐﯽ ﻣﻮﺭﺍﮐﺎﻣﯽ»، فراتر ﺍﺯ یک ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ است. این داستان،ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪای، به درون انسانی ما ﻧﻘﺐ ﻣﯽﺯﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽمان ﺭﺍ ﺯﯾﺮ ﯾﮏ ذرهبین ﻗﻮﯼ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻨﮑﺎﺵ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ. داستان ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪی ﯾﮏ ﺍﻧﺴﺎﻥ است؛ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺷﺪن ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ؛ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﺎﻭﺭﺵ ﺑﻪ ﺑﯿﺮﺣﻤﺎﻧﻪﺗﺮﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﻣﻤﮑﻦ. ماجرای شخصیتی ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﻧﯿﺖ ﭘﺎﮐﯿﺰﻩ، ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ رفتن ﭘﺮﺕ شده و این ﭘﺮﺕ ﺷﺪن، ﺩﺭ ﺍﻭ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺣﺎﺩﺛﻪای ناتمام ﻣﯽﺷﻮﺩ.
«ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ » (شخصیت ﺍﺻﻠﯽ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ) ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﯽﺭﻭﺩ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﻏﺬﺍ ﻣﯽﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﭘﯿﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪی ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ، ﺩﺭ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽﺗﺮﯾﻦ ﮔﻮﺷﻪﻫﺎﯼ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﺴﺎﺱ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ » ﺟﺎ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ، ﺳﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎﻩﺍﺵ ﺑﺮﻭﻥ ﻣﯽﮐﺸﺪ، ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎیش ﻧﻘﺐ ﻣﯽﺯﻧﺪ، ﺷﮑﻞ ﻋﻮﺽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺜﻞ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺷﻬﻮﺕ، ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﯼ، ﺍﺭﺿﺎﯼ ﺗﻦ ﻭ ﺭﺳﯿﺪﻥﻫﺎﯼ ﺧﻮﺍﺏﺁﻟﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺍﻧﮕﯿﺰﯼ ﻣﺒﺪﻝ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺿﻤﯿﺮ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺑﻪ ﯾﮏ ﻧﻮﻉ ﺩﺳﺖ ﯾﺎﻓﺘﻦ ﻏﯿﺮ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺧﻮ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺭﺳﯿﺪﻥﻫﺎ ﻭ ﺗﺴﻠﯽ ﮐﺎﺫﺏ، ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩرﻭﻧﯽﺍﺵ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩﯼ «ﺍﯾﺪﻩ» ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺩﻭﺳﺘﺶ، ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﮔﻤﺸﺪﻩای ﺩﺭ ﺫﻫﻦ «ﺳﻮﮐﻮﺭو » ﺯﻧﺪﮔﯽ میکند ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﺭﺍﺑﻄﻪﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﯽﭘﯿﭽﺪ؛ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﺎﻥ ﺗﺮﺳﯽ ﮐﻪ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺗﺎ انتهای ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺮﺱ ﺍﺯ ﻃﺮﺩ شدن، ﺟﺪﺍﯾﯽ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ. رﺍﺑﻄﻪای ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﺭﻧﮕﻬﺎ، ﺭﻧﮕﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ «ﺳوکورو» ﻓﺎﻗﺪ ﺁﻧﺴﺖ. ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﻤﯿﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﯼ ﭘﺲ ﺯﺩﻩ، ﻫﻤﯿﻦ بیرنگیها ﻭ ﮔﺮﻩﻫﺎﯼ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺍﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ، ﺳﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪﯼ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻦ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺎ ﺁﺷﯿﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﯽﻋﻤﺪ ﺑﺮﻭﻥ ﻣﯿﺰﻧﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ، «ﺳﺎﺭﺍ» ﺭﺍ (ﯾﮕﺎﻧﻪ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺭﺍ را با او ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ) ﻭﺍﺭﺩ ﺣﺎﺩﺛﻪﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﻣﯽﺳﺎﺯﺩ. «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺑﻪ ﮐﻤﮏ «ﺳﺎﺭﺍ»، ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩن ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻻﺑﻪﻻﯼ ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻋﺎﻃﻔﯽ ﺍﻭ ﻣﺜﻞ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﮐﺸﻨﺪﻩاﯼ ﺭﺷﺪ کرده ﺍﺳﺖ، میرود ﺑﺮﺍﯼ پبدا کردن ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﯽﺍﺵ. ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﯽ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. کسانی ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻣﺮﺩ ﻣﻮﻓﻖ، ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ ﺯﺭﻧﮓ؛ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﺷﺎﺩ ﮐﻪ ﺩﻝ ﺑﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﺵ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ؛ ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﻪ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺴﺖ، ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ، ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺗﺶ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﻠﻌﯿﺪﻩ ﻭ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺧﻮﺩ، ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺫﻫﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭ ﺍﻭﺳﺖ. ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﺫﻫﻦ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺍﺳﺖ …
ﻭ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﮔﺮﻩﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮔﺬﺷﺘﻪی ﻣﺮﺩ، ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﺗﻮﻗﻊ «ﺳﺎﺭﺍ»، ﺑﺎﻋﺚ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ ﺑﻪ ﻏﺮﻕﺁﺑﯽ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺩﺭ ﻫﻤﺨﻮﺍﺑﮕﯽ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ نتیجهﮔﯿﺮﯼ ﺷﺘﺎﺏﺯﺩﻩ «ﺳﺎﺭﺍ » ﻣﯽﺍﻧﺠﺎﻣﺪ.
شاید ﻣﻮﺭﺍﮐﺎﻣﯽ ﺩﺭ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻫﻤﻪ گفتوگوهایی ﮐﻪ «ﺳﻮﮐﻮﺭﻭ» ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﮔﻤﺸﺪﻩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ ﻣﯽﭼﺴباند:
«ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻨﺎﻡ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﯽﮐﻨﯿﻢ.»
