پشت پرده بازی ندادن برانکو به مسلمان
یک: برانکو ایوانکوویچ هنوز حسرت از دست دادن یک قهرمانی در روز آخر را دارد. او میتوانست امسال سومین قهرمانی پیدرپی خود را جشن بگیرد اما این اتفاق نیافتاد زیرا پرسپولیس در ضدحملهها به راحتی گل میخورد و سرانجام همین گلهای ساده باعث شد که پرسپولیس نایبقهرمان شود و برانکو فکر دگر کند.
برانکو از شاگردانش میخواهد که در کارهای تدافعی همه تیم شرکت کنند و در بسیاری از اوقات شاهد بودیم که مردانی چون منشا و علیپور در محوطه هجده قدم خودی در کارهای تدافعی هستند. از این رو در میانه میدان نیاز به دو هافبک تدافعی را حس کرده است زیرا با توجه به خواص هجومی شجاع خلیلزاده و سن سیدجلال نیازمند است که یکی از این هافبکهای میانی جای خالی این دو را در فاز تهاجمی تیم پر کند؛ کاری که به خوبی ربیعخواه آن را انجام میدهد. پس دو هافبک تدافعی اولویت اول برانکو است.
دو: برانکو علاقه به سرعت دادن به بازی دارد و در نتیجه اولویت با بازیکنانی است که سرعت انتقال توپ را نگیرند و شاید به همین دلیل بود که رفتن سروش رفیعی او را نگران نکرد و شاهدیم که مردان کناری زمین یعنی زوجهای امیری و انصاری و محرمی و احمدزاده بازیکنان تکنیکی هستند که سرعت انتقال بالائی دارند و مسلمان معمولا دارای مکث در حرکاتش است.
سه: اولویت سوم برانکو جنگهای فیزیکی است. پرسپولیس برانکو معمولا در دقایق آخر بازی گل زده است چون توان فیزیکی تیم مقابلش تمام شده است. بازیهای پرسپولیس معمولا نیمه اول دارای درگیری و نیمه دوم دارای موقعیت بیشتر به خاطر ضعف قدرت بدنی حریفان است و مسلمان نسبت به مردانی چون امیری و احمدزاده و نورالهی و نعمتی در این ویژگی عقب است. باید نگاه به غیبت مسلمان یک نگاه فنی باشد و از یاد نبریم در بازی با پیکان مسلمان با شوتهای بیهدف و افت چشمگیرش در نیمه دوم باعث شد که اولویتهای دیگری را برانکو در نظر گیرد.
