ساعت 24 به کالبد شکافی و تصمیم گیری سمت تقاضای ارز
زندگی ایران در گرداب ارزی گم نشود
ساعت 24-فردا که بازارهای کالا ، پول ،سرمایه ،سکه و طلا ،مسکن و ارز کار خود را شروع کنند شاهد کدام تحولات خواهیم بود؟ آیا سیاستهای جدید ارزی بر سایر بازارها در کوتاه مدت اثر بخشی واقعی دارند؟ شهروندان ایرانی که فعالیت صنفی ،صنعتی دارند و کسب و کارشان به سیاستهای ارزی گره خورده است چه رفتاری نشان می دهند؟
style="text-align:justify">اینها گوشه ای از ابهامهای کسب و کار ایرانیان است که این روزها باتصمیم تازه ستاد اقتصادی دولت پدیدار شده اند و هرروزی که این این روز و روزگار وجود دارد برشمار ابهامها افزوده خواهد شد. انچه به عنوان یک اصل باید در کانون توجه دولت و ستاد اقتصادی آن و مجموعه های وابسته به دولت قرارگیرد این است که زندگی ایرانیان نباید در گرداب ارزی گم شود. ایرانیان حق دارند از همه پیدا و پنهان هر تصمیمی که زندگی آنها را با دگرگونی ناشناس رو به رو می کند و آنها را در موقعیت نگرانی و تشویش از آینده قرار می دهد با خبر شوند. دولت دوازدهم لباس احتیاط از تن بیرون کرده و مطابق با پیمانی که با شهروندان در زمان انتخابات بسته است شفافیت در تصمیم های مهم و اطلاع رسانی بهنگام و درست را یک وظیفه بداند و در باره سیاستهای ارزی شفاف باشد. واققعیت این است اگر چنین رخدادی را از دستور کار دولت بردارند و همه داستان را به دوش بانک مرکزی و رییس کل بیندازند بازارهای کالا ، پول و سرمایه و سکه و ارز با توفانی مواجه خواهند شد که آرام کردن آن از اختیار و قدرت همه بیرون خواهد بود و پیامدهای ترسناک خواهد داشت . این پیامدهای ناشناس درحالی رخ می دهند که متاسفانه ستاد اقتصادی دولت که سیاستها را تعیین و برای اجرا به بانک مرکزی ابلاغ می کند به هردلیل کار ساماندهی بازار ارز را از نقطه ضعیف و سست شروع کرده است. اگر ادعای رییس جمهور ایران و مقامهای اقتصادی درست باشد که دولت درامد ارزی بیش از تقاضا و هزینه ها دارد بنابر این باید بتوان بازار را کنترل کرد. برخی مقامهای سیاسی و حتی اقتصادی باوردارند و می گویند کشورهایی هستند که با هدف بی ثبات کردن بازرارزایران تقاضا را تحریک کرده و با بستن روزنه های ورود ارز این هدف را دنبال می کنند. با توجه به اینکه دولت به این تحلیل و نتیجه گیری رسیده است که عرضه ارز به زودی رو به راه نمی شود و حتی احتمال اینکه بدتر شود وجوددارد به درستی سمت تقاضا را نشانه گرفته است اما در این نشانه گیری ضعیف ترین حلقه را هدف قرار داده است. درحالی که گفته می شود سالانه 12 تا 15 میلیارد دلاراز منابع ارزی به قاچاق کالا اختصاص داده می شود و این رقم در مقایسه با ارزی که به گردشگری اختصاص داده می شود و یا میزان ارز ی که ممکن است خانواده ها خریداری کنند بسیاررقم بالاتر ی است بهتر نیست دولت نیروی خود را بر این متغیر متمرکز کند. معلوم است که سازماندهندگان قاچاق کالا وارز میلیونها نفر نیستند ویک گروه کم شمار اما قدرتمندهستند و برای نهادهای دولتی و حکومتی تا اندازه ای شناخته شده هستند و بستن روزنه های نفس کشیدن آنها کار ساده تری است تا اینکه دولت خود را با میلیونها ایرانی خریدار ارز خرده پا درگیر کند. علاوه بر این کنترل برخی هزینه های ارزی عمده که می توان آنها را به مرور زمان انجام داد و فشار تقاضا را از دوش دولت برداشت نیز یک راه و مسیر است. به طور مثال می توان هزینه ها و تقاضاهای ارزی برخی بنگاههای بزرگ را بررسی و از مدیریت ارش انها خواست شفاف باشند و با تاخیر در اقدامهایی که ارزبری دارند اما نیاز امروز و فوری نیستند را کنترل و به تاخیر بیندازند تا دولت از زیر فشار ارزی بیرون آید. نهادهایی که در تصمیم گیریهای اقتصادی دخالت دارند و منتقدان با نفوذ دولت بدانند شکست سیاستهای ارزی در شرایطی که احتمال بازگشت تحریم ها وجوددارد و در شرایط تحریم راه ورود ارز و همچنین راه کسب درامد ارزی هرروز باریک تر می شود گرداب ارزی را بدتر خواهد کرد.
