مدیر عامل بیمه رازی در گفت و گو با ساعت 24
نگاه ها به صنعت بیمه اقنصادی باشد
ساعت 24- مدیر عامل بیمه رازی بر این باور است که باید به بیمه شخص ثالث نگاه اقتصادی شود و اگر دست شرکت های بیمه ای را باز بگذارند به دلیل عرضه و تقاضا متناسب،تمام مسیرها نهایتا به سود جامعه، مشتریان و زیان دیدگان خواهد بود.
یونس مظلومی،مدیر عامل بیمه رازی در گفت و گو با ساعت 24 گفت:« تاسیس شرکت های بیمه خصوصی در جریان بهتر شدن صنعت بیمه کشور تاثیرات مثبتی داشته است. وی معتقد است که فضای رقابتی که در این صنعت شکل گرفته باعث افزایش کیفیت و کاهش قیمت ها خواهد شد و تمام این مسائل به نفع مردم خواهد بود. مشروح این گزارش را در ادامه می خوانید.
عرضه فعالیت های بیمه گری در ایران سال ها با انحصارهای دولتی همراه بود و تنها در یک دهه اخیر است که شرکت های خصوصی بیمه پا به عرصه فعالیت گذاشته اند. به نظر شما ورود شرکت های خصوصی به فعالیت بیمه چه تاثیری در توسعه فعالیت ها داشته و دارد؟
یک جمله همیشه گفته می شود که می گوید«دولت تاجر خوبی نیست». این امر به نظر من در صنعت بیمه حاکم است. اصولا دولت نمی تواند یک بیمه گر خوب باشد. زیرا بیمه گری در تمام دنیا توسط بخش خصوصی انجام می شود. بنابراین در ایران هم نمی تواند این حالت استثنا باشد. چون سازمان های دولتی اصولا سازمان های عریض و طویل هستند و به دلیل اینکه حقوق مردم در این سازمان ها قرار دارد و در نتیجه نهادهای نظاراتی بسیار زیادی بر آنها نظارت می کنند. بعضی اوقات آنقدر تعداد این نهادهای نظارت کننده زیاد می شود که در واقع اصل فعالیت فراموش می شود و این سازمان ها مراقبند که مرتکب اشتباهی نشوند که نهادهای نظاراتی با آنان برخورد کند. به دلیل عریض و طویل بودن این سازمان ها، چابکی و انعطاف پذیری آنان را از میان می برد و رقابت پذیری در بین آنها کم می شود. از سوی دیگر قیمت تمام شده خدمات و محصول بالا می رود. بنابراین مجبور می شوند که از یکسری انحصارهای دولتی و یا از یکسری از رانت ها برای رقابت بهره بگیرند. تمام این عوامل باعث می شود که رقابت پذیری وجود نداشته باشد و در واقع این سازمان ها ممکن است تمایلی به جلب رضایت مشتری نداشته باشند و تمام این عوامل به ضرر مشتری تمام می شود. در نتیجه در چنین شرایطی مجبور می شوند به وسیله انحصارها و امکانات دولتی مشتریانشان را نگه دارند و افزایش دهند که در نهایت به ضرر مردم تمام می شود.
زمانی که بیمه های خصوصی به وجود آمدند و بعد از گذر چندین سال از فعالیت آنها متوجه شدیم که به دلیل رقابتی که بین شرکت های بیمه ای وجود دارد سود آن به نفع مشتریان شده است از این نظر که قیمت ها با کاهش مواجه شده و سرویس دهی بالا رفته است. از سوی دیگر شرکت های خصوصی بیمه به خوبی می دانند که اگر به خوبی به مشریانشان سرویس دهی ندهند سال دیگر مشتری شان را از دست خواهند داد و مجبور می شوند که سرویس بهتری ارائه دهند و باز در این بین این مشتری است که رضایت کامل را به دست خواهد آورد.
از دیدگاه من تاسیس شرکت های بیمه خصوصی در جریان بهتر شدن صنعت بیمه کشور بسیار تاثیرگذار بوده است. زیرا این امر با گذر زمان ثابت شده است که هم به نفع مشتریان بوده و هم به نفع بیمه گذاران و باعث شده است که کیفیت خدمات بالا برود و قیمت با کاهش رو به رو شود که به طور کلی تمام این مسائل به نفع جامعه خواهد بود.
بعضی از فعالیت های بیمه مثل بیمه شخص ثالث با دخالت هایی مواجه شده و صرفه اقتصادی ندارد. از طرف دیگر بسیاری از بنگاه های بزرگ صنعتی نزد شرکت های بیمه دولتی رفته و قرارداد بسته اند. به نظر شما چگونه باید از این شرایط عبور کرد؟
اگر مجلس و سازمان های دیگری که در این موضوع ذی نفع هستند به بیمه شخص ثالث از جنبه اجتماعی و سیاسی نگاه کنند این بیمه محکوم به فنا می شود. به دلیل اینکه بیمه شخص ثالث یک خدمتی است که از یک طرف باید حقوق زیان دیدگان و بیمه گذاران در آن رعایت شده باشد و از طرف دیگر منافع بیمه گران به عنوان بازیگر اصلی این خدمت رسانی نیز رعایت شده باشد. اگر ما بیایم انواع و اقسام عوارض و کسورات را در بیمه شخص ثالث تعریف کنیم و شرکت بیمه را به عنوان مثلا یک دشمن شماره یک فرض کنیم که تا می توانیم به شرکت بیمه ضربه بزنیم، مشخص است که این شرکت ها یا به دلیل اینکه نمی توانند با شرایط ممکن فعالیت کنند از صحنه حذف می شوند و یا اینکه اگر حذف نشوند به صورت خود حذفی سعی می کنند خودشان از کار و فعالیت در این زمینه کنار بروند و نهایتا فعالیت های بیمه ای دوباره به سمت دولت باز می گردند و سنگینی آن به دوش دولت می افتد و کمک می کنیم به اینکه انحصار دولت را دوباره نگه داریم.
من فکر می کنم که در بحث بیمه شخص ثالث باید نگاه اقتصادی وجود داشته باشد و به شرکت بیمه باید به عنوان یک بنگاه اقتصادی نگاه شود نه به عنوان یک موسسه اجتماعی و خیریه. اگر نگاه ما به بیمه شخص ثالث نگاهی اقتصادی باشد و اجازه دهیم که قیمت آن به عنوان یک محصول و کالا در بازار توسط عرضه و تقاضا تعیین شود و در این میان کمی دست شرکت های بیمه ای را باز بگذاریم قطعا در نهایت دوباره به سود جامعه، مشتریان و زیان دیدگان خواهد بود.
آیا محصولات بیمه گری در ایران متناسب با تقاضای جامعه است؟
محصولات متناسب با تقاضاست اما مشکلی که وجود دارد این است که تقاضا برای یکسری از محصولات وجود ندارد. یعنی شاید بیش از ۲۰۰ نوع از انواع و اقسام محصولات بیمه ای در دنیا وجود دارد که متاسفانه به دلیل اینکه در ایران تقاضای برای این محصولات نیست، در نتیجه شرکت های بیمه به دنبال این محصولات نرفته اند. البته می توانند با فرهنگ سازی در خصوص بعضی از محصولات، تقاضا به وجود بیاورند اما علت اینکه به دنبال این موضوع نیستند به دلیل این باشد که شرکت های خصوصی شاید تمایلی نداشته باشند که چندین میلیارد برای فرهنگ سازی و تبلیغات یک محصول هزینه کنند که زمانی که فرهنگ آن در جامعه نهادینه شد، به راحتی یک شرکت بیمه دولتی آن محصول را عرضه کنند و به جای اینکه سود وارد جیب شرکت بیمه فرهنگ ساز برود نصیب شرکت دیگری شود. در نتیجه دلیل اصلی عدم تمایل شرکت های بیمه خصوصی برای سرمایه گذاری در ایجاد تقاضا چنین محصولاتی به نظر من مقرون به صرفه نیست. تمام این عوامل دست در دست هم می دهند که تمایل آنها به سمت بیمه نامه های سنتی و محصولات رایج باشد و از همان محل هم کسب درآمد کنند.
فعالیت های بیمه گری در ایران همزمان با فعالیت بانکداری شروع به کار کرده است، اما رشد آن بسیار کمتر از رشد بانکداری است. به نظر شما دلایل رشد ناکافی فعالیت های بیمه گری در ایران چیست؟
فکر می کنم که فرهنگی که در بخش بانکداری ایجاد شده است در بخش بیمه گری ایجاد نشده است. بنابراین تمایل مردم به بیمه کردن اموال و دارایی های خودشان متاسفانه پایین است اما در بخش بانکداری این فرهنگ جا افتاده است. از گذشته های دور مردم ما پول هایشان را در بالشت پس انداز می کردند و در شرایط فعلی و با گسترش فناوری پول ها نزد بانک ها سپرده می شود. با این حال به آن اندازه که فرهنگ بانکداری نهادینه شده است در بخش بیمه به وجود نیامده است و مردم جامعه ما که ماشین، خانه، کارخانه و اموال دارند و آنها را بیمه کنند و البته بیمه شان هم کامل باشد این فرهنگ هنوز به خوبی جا نیفتاده است.
در جامعه که زندگی می کنیم تعداد بی شماری از افراد به دلیل نداشتن بیمه در زندان هستند که همگی ناشی از نهادینه نشدن فرهنگ بیمه در میان اقشار مختلف جامعه است و دوم اینکه در اکثر جوامع بیمه نامه ها حالت الزام و اجبار را دارد مثل بیمه شخص ثالث که در کشور ما اجباری است در بسیاری از کشورها این بیمه های اجبار فقط مخصوص بیمه خودرو نیست و سایر رشته ها مثل انواع بیمه مسئولیت شامل می شود. متاسفانه در کشور ما فقط یک رشته اجباری است و تنها شخص ثالث به دلیل اجباری بودن به خوبی فرهنگش جا افتاده است. سایر رشته ها به خوبی مورد شناخت خانواده های ایرانی قرار نگرفته و قوانینی هم که حمایت کند که مردم مجبور شوند این بیمه نامه ها را خریداری کنند متاسفانه وجود ندارد. در نتیجه زمانی که حادثه ای رخ می دهد فردی که مقصر است توانایی جبران ضرر و زیان را ندارد و راهی جز رفتن به زندان ندارد و فرد زیان دیده هم نمی تواند از فردی که در زندان است خسارتش را دریافت کند و به حق و حقوق نیز نمی سرد، بنابراین زیان بر زمین می ماند و یک زندانی هم به زندانیان کشور اضافه می شود. در حالی که با داشتن یک بیمه نامه خیلی ناچیز می توانست این زیان جبران شود و آن شخص هم زندان نرود و زیان دیدگان هم به حق و حقوق شان برسند. از دیدگاه من تمام این اتفاقات از عدم اجباری کردن بیمه های مسئولیت است.
فکر می کنید برای ارتقا فرهنگ بیمه در کشور باید چه اقداماتی صورت بگیرد؟
گاهی اوقات فرهنگی شکل نمی گیرد تا زمانی که یک اجبار پشت آن باشد. برای این موضوع یک مثال می زنم. راهنمایی و رانندگی تلاش های بسیاری در بخش های مختلف کشور انجام داد که فرهنگ بستن کمربند را ایجاد کند اما هیچ گاه موفق نبود. این تلاش ها از انواع و اقسام بیلبورد و تیزر و تبلیغات تلویزیونی آغاز شد اما کسی کماکان کمربند نمی بست و بستن کمربند را یک کار غیرضروری می دانستند. اما زمانی که موضوع جریمه مطرح شد فرهنگ بستن کمربند خواه ناخواه ایجاد شد. در شرایط فعلی حتی اگر خبری از جریمه نباشد فرهنگ بستن کمربند ایجاد شده است. این مثال را همیشه برای مباحث بیمه ای مطرح می کنم و بر این باورم که بیمه شخص ثالث به دلیل اجبار است که به خوبی فرهنگش ایجاد شده است. ما باید مطالعه کنیم و متوجه شویم که کشورهای توسعه یافته چه اقدامی انجام داده اند که فرهنگ بیمه به خوبی برای مردمشان ایجاد شده است. زمانی که مطالعه و پژوهش می کنیم متوجه می شویم که اکثر این کشورها به دلیل داشتن قوانینی مبتنی بر اجباری بودن بیمه های مسئولیت است که همین باعث شده که فرهنگ خرید بیمه ایجاد شود و دقیقا به همان استدلالی که در کشور ما فرهنگ خرید بیمه شخص ثالث وجود دارد. اما ای کاش شرایطی پیش می آمد که فرهنگ خرید بیمه مصرف کارفرما در قبال کارخانه ها هم ایجاد می شد و یا فرهنگ خرید آتش سوزی و زلزله هم ایجاد می شد.
بیمه رازی از چه سالی فعالیت خود را آغاز کرده است و چه برنامه های توسعه ای برای آینده دارد؟
بیمه رازی از سال ۱۳۸۱ به عنوان اولین شرکت بیمه خصوصی بعد از انقلاب اسلامی ایران ثبت شد و در ۲۸ اردیبهشت سال ۱۳۸۲ مجوز فعالیت را دریافت کرد. بنابراین ما در سال دوازدهم فعالیت مان هستیم و در این مدت ۱۱ ساله از ۱۰ میلیون نفر از شرکت بیمه رازی بیمه نامه خریداری کرده اند و در شرایط فعلی که با شما صحبت می کنم حدود ۲ میلیون نفر از بیمه گذاران کشور، بیمه نامه رازی را در جیب شان دارند و تحت پوشش ما هستند. در بخش های مختلف بیمه فعالیت کرده ایم و در حال حاضر در تمام استان های کشور حضور فعال داریم ودر همه زمینه های بیمه ای خدمات ارائه می دهیم.
هدف ما این است که بهترین شرکت بیمه از لحاظ سودآوری، سهم بازار، رضایت مشتری و کارمندان باشیم و در خصوص این موارد هدف گذاری کرده ایم. ما می خواهیم که یک شرکت نمونه برای سایر شرکت های بیمه ای باشیم ودر این راستا اهدافی را مورد نظر داریم. اهداف بلندمدت، میان مدت و کوتاه مدت که برای این اهداف شاخص انتخاب کرده ایم و مسولان هر کدام از این اهداف کاملا مشخص شده اند و پارامترهای را در نظر گرفته ایم که ببینیم طبق برنامه و اهدافمان پیش می رویم یا نه، که خوشبختانه ۲ یا ۳ سالی که از اجرای این برنامه ها می گذرد مطابق با اهدافمان پیش رفته ایم و در حال حاضر براساس نظر بسیاری از فعالان اقتصادی جز شرکت های خوب صنعت بیمه به شمار می آییم.
عرضه فعالیت های بیمه گری در ایران سال ها با انحصارهای دولتی همراه بود و تنها در یک دهه اخیر است که شرکت های خصوصی بیمه پا به عرصه فعالیت گذاشته اند. به نظر شما ورود شرکت های خصوصی به فعالیت بیمه چه تاثیری در توسعه فعالیت ها داشته و دارد؟
یک جمله همیشه گفته می شود که می گوید«دولت تاجر خوبی نیست». این امر به نظر من در صنعت بیمه حاکم است. اصولا دولت نمی تواند یک بیمه گر خوب باشد. زیرا بیمه گری در تمام دنیا توسط بخش خصوصی انجام می شود. بنابراین در ایران هم نمی تواند این حالت استثنا باشد. چون سازمان های دولتی اصولا سازمان های عریض و طویل هستند و به دلیل اینکه حقوق مردم در این سازمان ها قرار دارد و در نتیجه نهادهای نظاراتی بسیار زیادی بر آنها نظارت می کنند. بعضی اوقات آنقدر تعداد این نهادهای نظارت کننده زیاد می شود که در واقع اصل فعالیت فراموش می شود و این سازمان ها مراقبند که مرتکب اشتباهی نشوند که نهادهای نظاراتی با آنان برخورد کند. به دلیل عریض و طویل بودن این سازمان ها، چابکی و انعطاف پذیری آنان را از میان می برد و رقابت پذیری در بین آنها کم می شود. از سوی دیگر قیمت تمام شده خدمات و محصول بالا می رود. بنابراین مجبور می شوند که از یکسری انحصارهای دولتی و یا از یکسری از رانت ها برای رقابت بهره بگیرند. تمام این عوامل باعث می شود که رقابت پذیری وجود نداشته باشد و در واقع این سازمان ها ممکن است تمایلی به جلب رضایت مشتری نداشته باشند و تمام این عوامل به ضرر مشتری تمام می شود. در نتیجه در چنین شرایطی مجبور می شوند به وسیله انحصارها و امکانات دولتی مشتریانشان را نگه دارند و افزایش دهند که در نهایت به ضرر مردم تمام می شود.
زمانی که بیمه های خصوصی به وجود آمدند و بعد از گذر چندین سال از فعالیت آنها متوجه شدیم که به دلیل رقابتی که بین شرکت های بیمه ای وجود دارد سود آن به نفع مشتریان شده است از این نظر که قیمت ها با کاهش مواجه شده و سرویس دهی بالا رفته است. از سوی دیگر شرکت های خصوصی بیمه به خوبی می دانند که اگر به خوبی به مشریانشان سرویس دهی ندهند سال دیگر مشتری شان را از دست خواهند داد و مجبور می شوند که سرویس بهتری ارائه دهند و باز در این بین این مشتری است که رضایت کامل را به دست خواهد آورد.
از دیدگاه من تاسیس شرکت های بیمه خصوصی در جریان بهتر شدن صنعت بیمه کشور بسیار تاثیرگذار بوده است. زیرا این امر با گذر زمان ثابت شده است که هم به نفع مشتریان بوده و هم به نفع بیمه گذاران و باعث شده است که کیفیت خدمات بالا برود و قیمت با کاهش رو به رو شود که به طور کلی تمام این مسائل به نفع جامعه خواهد بود.
بعضی از فعالیت های بیمه مثل بیمه شخص ثالث با دخالت هایی مواجه شده و صرفه اقتصادی ندارد. از طرف دیگر بسیاری از بنگاه های بزرگ صنعتی نزد شرکت های بیمه دولتی رفته و قرارداد بسته اند. به نظر شما چگونه باید از این شرایط عبور کرد؟
اگر مجلس و سازمان های دیگری که در این موضوع ذی نفع هستند به بیمه شخص ثالث از جنبه اجتماعی و سیاسی نگاه کنند این بیمه محکوم به فنا می شود. به دلیل اینکه بیمه شخص ثالث یک خدمتی است که از یک طرف باید حقوق زیان دیدگان و بیمه گذاران در آن رعایت شده باشد و از طرف دیگر منافع بیمه گران به عنوان بازیگر اصلی این خدمت رسانی نیز رعایت شده باشد. اگر ما بیایم انواع و اقسام عوارض و کسورات را در بیمه شخص ثالث تعریف کنیم و شرکت بیمه را به عنوان مثلا یک دشمن شماره یک فرض کنیم که تا می توانیم به شرکت بیمه ضربه بزنیم، مشخص است که این شرکت ها یا به دلیل اینکه نمی توانند با شرایط ممکن فعالیت کنند از صحنه حذف می شوند و یا اینکه اگر حذف نشوند به صورت خود حذفی سعی می کنند خودشان از کار و فعالیت در این زمینه کنار بروند و نهایتا فعالیت های بیمه ای دوباره به سمت دولت باز می گردند و سنگینی آن به دوش دولت می افتد و کمک می کنیم به اینکه انحصار دولت را دوباره نگه داریم.
من فکر می کنم که در بحث بیمه شخص ثالث باید نگاه اقتصادی وجود داشته باشد و به شرکت بیمه باید به عنوان یک بنگاه اقتصادی نگاه شود نه به عنوان یک موسسه اجتماعی و خیریه. اگر نگاه ما به بیمه شخص ثالث نگاهی اقتصادی باشد و اجازه دهیم که قیمت آن به عنوان یک محصول و کالا در بازار توسط عرضه و تقاضا تعیین شود و در این میان کمی دست شرکت های بیمه ای را باز بگذاریم قطعا در نهایت دوباره به سود جامعه، مشتریان و زیان دیدگان خواهد بود.
آیا محصولات بیمه گری در ایران متناسب با تقاضای جامعه است؟
محصولات متناسب با تقاضاست اما مشکلی که وجود دارد این است که تقاضا برای یکسری از محصولات وجود ندارد. یعنی شاید بیش از ۲۰۰ نوع از انواع و اقسام محصولات بیمه ای در دنیا وجود دارد که متاسفانه به دلیل اینکه در ایران تقاضای برای این محصولات نیست، در نتیجه شرکت های بیمه به دنبال این محصولات نرفته اند. البته می توانند با فرهنگ سازی در خصوص بعضی از محصولات، تقاضا به وجود بیاورند اما علت اینکه به دنبال این موضوع نیستند به دلیل این باشد که شرکت های خصوصی شاید تمایلی نداشته باشند که چندین میلیارد برای فرهنگ سازی و تبلیغات یک محصول هزینه کنند که زمانی که فرهنگ آن در جامعه نهادینه شد، به راحتی یک شرکت بیمه دولتی آن محصول را عرضه کنند و به جای اینکه سود وارد جیب شرکت بیمه فرهنگ ساز برود نصیب شرکت دیگری شود. در نتیجه دلیل اصلی عدم تمایل شرکت های بیمه خصوصی برای سرمایه گذاری در ایجاد تقاضا چنین محصولاتی به نظر من مقرون به صرفه نیست. تمام این عوامل دست در دست هم می دهند که تمایل آنها به سمت بیمه نامه های سنتی و محصولات رایج باشد و از همان محل هم کسب درآمد کنند.
فعالیت های بیمه گری در ایران همزمان با فعالیت بانکداری شروع به کار کرده است، اما رشد آن بسیار کمتر از رشد بانکداری است. به نظر شما دلایل رشد ناکافی فعالیت های بیمه گری در ایران چیست؟
فکر می کنم که فرهنگی که در بخش بانکداری ایجاد شده است در بخش بیمه گری ایجاد نشده است. بنابراین تمایل مردم به بیمه کردن اموال و دارایی های خودشان متاسفانه پایین است اما در بخش بانکداری این فرهنگ جا افتاده است. از گذشته های دور مردم ما پول هایشان را در بالشت پس انداز می کردند و در شرایط فعلی و با گسترش فناوری پول ها نزد بانک ها سپرده می شود. با این حال به آن اندازه که فرهنگ بانکداری نهادینه شده است در بخش بیمه به وجود نیامده است و مردم جامعه ما که ماشین، خانه، کارخانه و اموال دارند و آنها را بیمه کنند و البته بیمه شان هم کامل باشد این فرهنگ هنوز به خوبی جا نیفتاده است.
در جامعه که زندگی می کنیم تعداد بی شماری از افراد به دلیل نداشتن بیمه در زندان هستند که همگی ناشی از نهادینه نشدن فرهنگ بیمه در میان اقشار مختلف جامعه است و دوم اینکه در اکثر جوامع بیمه نامه ها حالت الزام و اجبار را دارد مثل بیمه شخص ثالث که در کشور ما اجباری است در بسیاری از کشورها این بیمه های اجبار فقط مخصوص بیمه خودرو نیست و سایر رشته ها مثل انواع بیمه مسئولیت شامل می شود. متاسفانه در کشور ما فقط یک رشته اجباری است و تنها شخص ثالث به دلیل اجباری بودن به خوبی فرهنگش جا افتاده است. سایر رشته ها به خوبی مورد شناخت خانواده های ایرانی قرار نگرفته و قوانینی هم که حمایت کند که مردم مجبور شوند این بیمه نامه ها را خریداری کنند متاسفانه وجود ندارد. در نتیجه زمانی که حادثه ای رخ می دهد فردی که مقصر است توانایی جبران ضرر و زیان را ندارد و راهی جز رفتن به زندان ندارد و فرد زیان دیده هم نمی تواند از فردی که در زندان است خسارتش را دریافت کند و به حق و حقوق نیز نمی سرد، بنابراین زیان بر زمین می ماند و یک زندانی هم به زندانیان کشور اضافه می شود. در حالی که با داشتن یک بیمه نامه خیلی ناچیز می توانست این زیان جبران شود و آن شخص هم زندان نرود و زیان دیدگان هم به حق و حقوق شان برسند. از دیدگاه من تمام این اتفاقات از عدم اجباری کردن بیمه های مسئولیت است.
فکر می کنید برای ارتقا فرهنگ بیمه در کشور باید چه اقداماتی صورت بگیرد؟
گاهی اوقات فرهنگی شکل نمی گیرد تا زمانی که یک اجبار پشت آن باشد. برای این موضوع یک مثال می زنم. راهنمایی و رانندگی تلاش های بسیاری در بخش های مختلف کشور انجام داد که فرهنگ بستن کمربند را ایجاد کند اما هیچ گاه موفق نبود. این تلاش ها از انواع و اقسام بیلبورد و تیزر و تبلیغات تلویزیونی آغاز شد اما کسی کماکان کمربند نمی بست و بستن کمربند را یک کار غیرضروری می دانستند. اما زمانی که موضوع جریمه مطرح شد فرهنگ بستن کمربند خواه ناخواه ایجاد شد. در شرایط فعلی حتی اگر خبری از جریمه نباشد فرهنگ بستن کمربند ایجاد شده است. این مثال را همیشه برای مباحث بیمه ای مطرح می کنم و بر این باورم که بیمه شخص ثالث به دلیل اجبار است که به خوبی فرهنگش ایجاد شده است. ما باید مطالعه کنیم و متوجه شویم که کشورهای توسعه یافته چه اقدامی انجام داده اند که فرهنگ بیمه به خوبی برای مردمشان ایجاد شده است. زمانی که مطالعه و پژوهش می کنیم متوجه می شویم که اکثر این کشورها به دلیل داشتن قوانینی مبتنی بر اجباری بودن بیمه های مسئولیت است که همین باعث شده که فرهنگ خرید بیمه ایجاد شود و دقیقا به همان استدلالی که در کشور ما فرهنگ خرید بیمه شخص ثالث وجود دارد. اما ای کاش شرایطی پیش می آمد که فرهنگ خرید بیمه مصرف کارفرما در قبال کارخانه ها هم ایجاد می شد و یا فرهنگ خرید آتش سوزی و زلزله هم ایجاد می شد.
بیمه رازی از چه سالی فعالیت خود را آغاز کرده است و چه برنامه های توسعه ای برای آینده دارد؟
بیمه رازی از سال ۱۳۸۱ به عنوان اولین شرکت بیمه خصوصی بعد از انقلاب اسلامی ایران ثبت شد و در ۲۸ اردیبهشت سال ۱۳۸۲ مجوز فعالیت را دریافت کرد. بنابراین ما در سال دوازدهم فعالیت مان هستیم و در این مدت ۱۱ ساله از ۱۰ میلیون نفر از شرکت بیمه رازی بیمه نامه خریداری کرده اند و در شرایط فعلی که با شما صحبت می کنم حدود ۲ میلیون نفر از بیمه گذاران کشور، بیمه نامه رازی را در جیب شان دارند و تحت پوشش ما هستند. در بخش های مختلف بیمه فعالیت کرده ایم و در حال حاضر در تمام استان های کشور حضور فعال داریم ودر همه زمینه های بیمه ای خدمات ارائه می دهیم.
هدف ما این است که بهترین شرکت بیمه از لحاظ سودآوری، سهم بازار، رضایت مشتری و کارمندان باشیم و در خصوص این موارد هدف گذاری کرده ایم. ما می خواهیم که یک شرکت نمونه برای سایر شرکت های بیمه ای باشیم ودر این راستا اهدافی را مورد نظر داریم. اهداف بلندمدت، میان مدت و کوتاه مدت که برای این اهداف شاخص انتخاب کرده ایم و مسولان هر کدام از این اهداف کاملا مشخص شده اند و پارامترهای را در نظر گرفته ایم که ببینیم طبق برنامه و اهدافمان پیش می رویم یا نه، که خوشبختانه ۲ یا ۳ سالی که از اجرای این برنامه ها می گذرد مطابق با اهدافمان پیش رفته ایم و در حال حاضر براساس نظر بسیاری از فعالان اقتصادی جز شرکت های خوب صنعت بیمه به شمار می آییم.
