کاکایی های مهاجر میهمان تهرانیها
رویا دیانت- پاییز امسال یک فرق اساسی با سالهای پیش دارد: تهران میزبان دستههای بزرگ کاکاییهای مهاجری است که به هوای دریاچه شهدای خلیج فارس در حاشیه غربی شهر و نزدیک پارک چیتگر، این شهر را برای مهاجرت زمستانی انتخاب کرده اند.
پرواز انبوه اين پرندگان دريايي سفيد و زيبا جذابيت خاصي به منطقه 22 تهران بخشيده و آنهايي كه جسورترند راه خود را تا كانالها و مسيلهاي غرب تهران هم باز كردهاند و حتي مي توان در حاشيه بزرگ شيخ فضل الله هم شاهد حضور اين پرندگان بود. اين كاكاييهاي سرزنده مسيري طولاني را در پرواز بودهاند و همراه درناهايي كه هر سال از سيبري راهي شمال ايران مي شوند به راه افتادهاند و به قصد رسيدن به خليج فارس، با درياچه كوچك و جديد منطقه 22 روبه رو شده اند و ترجيح داده اند تا همينجا جا خوش كنند. با رفتن گنجشكهاي كوچك و مهربان كه انگار بخشي از روح خيابان وليعصر تهران را هم با خود بردند، ديدن اين ساكنان تازه نفس و شاد، يادآورمان مي شود كه وجود حيوانات در زندگي شهري چه تنفس گاه هاي روحي پديد ميآورد. گربههاي مغرور را كه بدجوري نواختهايم و آنها را تبديل كردهايم به گربههاي مغموم و گريزان... كاش حداقل ميزبان خوبي براي اين ميهمانان موقت باشيم. يادآوري اين نكته ضروري است كه كلانشهري چون لندن با آن غوغاي جمعيت و خيابانهاي شلوغ با داشتن هشت ميليون شهروند، به داشتن هشت ميليون حيوان ساكن در شهر مي بالد؛ از گربه و سگ گرفته تا لاك پشت و مرغابيهاي مهاجر و كبوترهاي ساكن و روباه ها و گوركنها و حتي آهوان و گوزنهايي كه در دل پارك هاي بزرگ شهري زندگي مي كنند. پليكانهايي كه از مظاهر افتخار لندني ها محسوب مي شوند هم كه ديگر جاي خودشان را دارند. خوشمان بيايد يا نه نوع رفتار ما با حيوانات نشان دهنده انساني است كه هستيم.
