یادداشت مهدی ژوله برای کمدین «خنداننده شو»
«آقای وحید رحیمیان!
خنداننده شوی این سری پدیدههای جذابی داره:اون اقایی که ریش داره، اون پسر جوونی که عینک میزنه، اون که به شوخیهای خودش میخنده، اون بچه ساله، اون عزیز روستازاده، اقای آیت باسواد و کوشا و ....
اما تو یه جونور عجیب وبامزه و رد داده و خل و چل و درجه یک و تکرار نشدنی هستی.
شوخیهات بکر و روده بر کننده ست. معلومه که خیلی از اهالی اون سالن شوخیهای فوق العاده ت. با سیگاری بار زدن و اسید برداشتن و توهم زدن رو نمیگیرن و نمیخندن.
بعد اون شوخیت با جای خنده تماشاچیها که عالی بود. اون قطع ناگهانی برنامه و تموم شد دیگه نمیتونم؟! مگه میشه یکی اینجوری با پربینندهترین برنامه تلویزیون روپایی بزنه!.
رأی و نظر از روی احساس چیه؟ به پشتوانه عقلی و تجربی هجده سال طنزنویسی برای مطبوعات و کمدی نویسی برای بهترین کمدینهای تلویزیون و سینمای مملکت و چندسال استنداپ کمدی کردن و بازی میگم شما نه تنها به مرحله بعد راه پیدا میکنی و یک پای فینالی، که یه استنداپ کمدین و بازیگر کمدی درجه یک خواهی شد.
همینقدر خل و چل و ردی بمون فقط لطفا!..
پی نوشت:قدر اون جواهری که مربیته بدون. تا میتونی پر شو ازش. دق نده عمو فرهادمونو»
