دکتر محمود حسینی در جمع بازرگانان تاکید کرد:
تکیه بر سازمان به جای تکیه بر افراد
ساعت24- در نشست هم اندیشی که روز گذشته در اتاق بازگانی صنایع، معادن و کشاورزی ایران برگزار شد، دکتر سید محمود حسینی استاد اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی در مورد چالش های رقابت پذیری نیروی انسانی ایرانی در بازار جهانی به سخنرانی پرداخت و عامل اصلی توسعه در دنیای امروز را شرکت ها و سازمان های مدرن ذکر کرد.
به گزارش ساعت24، دکتر حسینی ضمن تاکید بر مسئولیت مدیران در کشور، عامل اصلی توسعه را به عنوان سوال اصلی بحث خود مطرح کرده و گفت: متخصصان اقتصاد عامل اصلی توسعه را در اقتصاد بازار آزاد دانسته و توصیه شان این است که باید برای توسعه نظام های آموزشی، اداری و ارزشی را اصلاح کنیم، از سوی دیگر عده ای بر نقش دولت ها در توسعه یافتگی تاکید می کنند و برای آن نمونه های چین و کره جنوبی را مثال می زنند. در حالی که نگاه سومی هم در این میان وجود دارد که می گوید عامل اصلی توسعه را شرکت ها و سازمان های مدرن است.
دکتر حسینی با بیان این سوال که سازمان های مدرن چگونه سازمانی هستند و جایگاه نیروی انسانی در این سازمان ها کجا است؟ گفت: سازمان بزرگترین ابداع غرب است همه پیشرفت ها و توسعه ها از سازمان نشات گرفته است.
وی گفت: اگر بنا باشد که در کشور به توسعه دست پیدا کرده و توان رقابت بدست بیاوریم باید بدانیم سازمان مدرن چگونه سازمانی است و نحوه کارکرد آن و نیروی انسانی فعال در آن را بیابیم.
دکتر حسینی خاطر نشان کرد: تفاوت بین سازمان مدرن و سازمان سنتی مانند تفاوت بین طب مدرن و سنتی است و مدیریت در سازمان های مدرن بر مبنای علم است، و اگر قبول نکنیم که علم مبنای تصمیم گیری باشد به سازمان مدرن دست نخواهیم یافت.
وی دو پایه اساسی سازمان های مدرن را علم و قانون دانسته و گفت: اگر پای علم به میان بیاید دیگر نظرات و سلیقه های شخصی و سیاسی به کنار خواهد رفت، و به همین خاطر است که در غرب کارشناس تربیت و تعریف شده است.
دکتر حسینی گفت: امروز دیگر در مدیریت دلسوزی کفایت نمی کند و سودآوری یک قرن است که از محور مدیریت در سازمان ها رخت بسته است.
وی ادامه داد: در مدیریت علم و دانش و کارایی محور است و سرمایه دار کسی است که از راه کارایی سود به دست می آورد، و کسی که مثلاً آهن خریده انبار می کند و با مبلغ بیشتری می فروشد سودآور و مدیر نیست.
دکتر حسینی گفت: امروز در کشور بیش از ۱۰ میلیون پرونده در قوه قضائیه و بسیاری طرح های نیمه تمام و وام های پرداخت نشده داریم که اگر بخواهیم این را فقط تبیین به فاسد بودن و بد بودن انسان ها کنیم کار درستی نخواهد بود، بلکه به نظر من این مشکلات نشات گرفته از ضعف سازمانی در کشورمان است.
وی گفت: دو راه اصلی در مدیریت داریم، یا باید تکیه بر کارآفرینان و افراد برجسته کنیم یا باید تکیه به سازمان کنیم، و چون در سازمان محور و مبنا این است که کسی نیست که مغزی یک تنی داشته باشد تا بتواند تمام تصمیم ها را اتخاذ کند و مبنای تصمیم گیری فرد نیست، لذا این بزرگترین ابداع بشر در تاریخ توانایی این را خواهد داشت تا تصمیمات مفید اتخاذ کند.
دکتر حسینی در مورد ایجاد مزیت رقابتی در بازار جهانی گفت: آن ها در وهله اول بر نیروی انسانی تکیه کرده و با ساختن انسان سازمانی توانستند با تقسیم کار مسئله تخصص را حل کنند و نمونه آن پیروزی بود که آمریکایی ها در جنگ دوم جهانی از ساختن انسان سازمانی بدست آوردند، و در مرحله دوم آمدند بروی دارایی های ناملموس مانند برند و دانش تکیه کردند و توانستد پیروزشوند. در حالی که ما هنوز بر روی دارایی های ملموس خود مانند نفت و ذخایر زیر زمینی تکیه داریم و نتیجه آن این است که نیروی دانشگاهی دردی را از ما دوا نمی کند، زیرا اگر سوال کنند که حاضرید ۴ مهندس بگیرید یا ۱۰ میلیارد تومان وام، تقریباً همگی وام را ترجیح خواهیم داد و این نشان دهنده آن است که دانش مزیت رقابتی در ایران نیست.
وی در پایان گفت: اگر بنا باشد در بازار جهانی کار کنیم سه مسیر پیش روی داریم، که اولین آن خود محوری و کارآفرینی است و من فعلاً بحثی بروی آن ندارم. دومین مسیر این است که به دانش مدیریت تمکین کنیم، اما سومین مسیر ترکیب دو عامل فوق است که به دلیل سطح بسیار بالای آن متاسفانه در ایران چنین قابلیتی وجود ندارد.
دکتر حسینی با بیان این سوال که سازمان های مدرن چگونه سازمانی هستند و جایگاه نیروی انسانی در این سازمان ها کجا است؟ گفت: سازمان بزرگترین ابداع غرب است همه پیشرفت ها و توسعه ها از سازمان نشات گرفته است.
وی گفت: اگر بنا باشد که در کشور به توسعه دست پیدا کرده و توان رقابت بدست بیاوریم باید بدانیم سازمان مدرن چگونه سازمانی است و نحوه کارکرد آن و نیروی انسانی فعال در آن را بیابیم.
دکتر حسینی خاطر نشان کرد: تفاوت بین سازمان مدرن و سازمان سنتی مانند تفاوت بین طب مدرن و سنتی است و مدیریت در سازمان های مدرن بر مبنای علم است، و اگر قبول نکنیم که علم مبنای تصمیم گیری باشد به سازمان مدرن دست نخواهیم یافت.
وی دو پایه اساسی سازمان های مدرن را علم و قانون دانسته و گفت: اگر پای علم به میان بیاید دیگر نظرات و سلیقه های شخصی و سیاسی به کنار خواهد رفت، و به همین خاطر است که در غرب کارشناس تربیت و تعریف شده است.
دکتر حسینی گفت: امروز دیگر در مدیریت دلسوزی کفایت نمی کند و سودآوری یک قرن است که از محور مدیریت در سازمان ها رخت بسته است.
وی ادامه داد: در مدیریت علم و دانش و کارایی محور است و سرمایه دار کسی است که از راه کارایی سود به دست می آورد، و کسی که مثلاً آهن خریده انبار می کند و با مبلغ بیشتری می فروشد سودآور و مدیر نیست.
دکتر حسینی گفت: امروز در کشور بیش از ۱۰ میلیون پرونده در قوه قضائیه و بسیاری طرح های نیمه تمام و وام های پرداخت نشده داریم که اگر بخواهیم این را فقط تبیین به فاسد بودن و بد بودن انسان ها کنیم کار درستی نخواهد بود، بلکه به نظر من این مشکلات نشات گرفته از ضعف سازمانی در کشورمان است.
وی گفت: دو راه اصلی در مدیریت داریم، یا باید تکیه بر کارآفرینان و افراد برجسته کنیم یا باید تکیه به سازمان کنیم، و چون در سازمان محور و مبنا این است که کسی نیست که مغزی یک تنی داشته باشد تا بتواند تمام تصمیم ها را اتخاذ کند و مبنای تصمیم گیری فرد نیست، لذا این بزرگترین ابداع بشر در تاریخ توانایی این را خواهد داشت تا تصمیمات مفید اتخاذ کند.
دکتر حسینی در مورد ایجاد مزیت رقابتی در بازار جهانی گفت: آن ها در وهله اول بر نیروی انسانی تکیه کرده و با ساختن انسان سازمانی توانستند با تقسیم کار مسئله تخصص را حل کنند و نمونه آن پیروزی بود که آمریکایی ها در جنگ دوم جهانی از ساختن انسان سازمانی بدست آوردند، و در مرحله دوم آمدند بروی دارایی های ناملموس مانند برند و دانش تکیه کردند و توانستد پیروزشوند. در حالی که ما هنوز بر روی دارایی های ملموس خود مانند نفت و ذخایر زیر زمینی تکیه داریم و نتیجه آن این است که نیروی دانشگاهی دردی را از ما دوا نمی کند، زیرا اگر سوال کنند که حاضرید ۴ مهندس بگیرید یا ۱۰ میلیارد تومان وام، تقریباً همگی وام را ترجیح خواهیم داد و این نشان دهنده آن است که دانش مزیت رقابتی در ایران نیست.
وی در پایان گفت: اگر بنا باشد در بازار جهانی کار کنیم سه مسیر پیش روی داریم، که اولین آن خود محوری و کارآفرینی است و من فعلاً بحثی بروی آن ندارم. دومین مسیر این است که به دانش مدیریت تمکین کنیم، اما سومین مسیر ترکیب دو عامل فوق است که به دلیل سطح بسیار بالای آن متاسفانه در ایران چنین قابلیتی وجود ندارد.
