ساعت 24 تحلیل می کند
یخ بندان تصمیم گیری و گیج شدگی اقتصاد
ساعت 24 -بدون تردید باید قبول کرد سیاست خارجی ایران و چگونگی حرکت و سمت وسوی آن تعیین کننده ترین متغیر در نظام تصمیم گیری ایران شده است. فعالان اقتصادی ، اقتصاددانان و کارشناسان و علاقمندان به اقتصادسیاسی ونیز بیشتر شهروندان این داوری را قبول دارند و می گویند یخ بندان تصمیم گیری در مسایل کلان به ویژه در سیاست خارجی راه رفتن برای فعالیتها ی اقتصادی را دشوار کرده است.
an dir="RTL">درحال حاضر تشدید تحریم و پیامد اصلی آن یعنی ناتوانی ایران درفروش نفت و کسب درآمد ارزی سرچشمه تنگناها شده است. تجربه اقتصاد بدون درآمد نفت یا درآمدهای اندک صادرات نفت درهمین ماههای تازه سپری شده نشان می دهد قدرت ابتکار و نوآوری برای عبور ازاین وضعیت دست کم درکوتاه مدت ناممکن است و اگر درآمد ارزی مناسب به اقتصادایران تزریق نشود دخل وخرج کشور همان تعادل نیم بند سابق را نیز نخواهدداشت. این وضعیت ترسناک است که فعالان اقتصادی را نسبت به آینده فعالیت های سالم و رشد یابنده با تردید مواجه کرده است و آنها روزمرگی را بربرنامه ریزی و بقا را برتوسعه ترجیح می دهند و دنبال این هستند که دردره مرگ نیفتند. آیا سیاست خارجی ایران از بلاتکلیفی بیرون می آید و سمت گیری تثبیت شده ای را تجربه خواهد کرد؟ الان وضعیت این است که دولت دوازدهم از یک سو زیر تیغ نقد منتقدان افراطی قراردارد که چرا می خواهد با عمان ؛ ژاپن و یا فرانسه گفت وگو کند درحالی که می داند برجام بی نتیجه بوده است و از سوی دیگر زیر فشار قرار دارد که چرا نمی تواند اقتصادکلان را سازمان دهی کرده و بهت زدگی ها پایان دهد. نمونه دیگر بی تصمیمی در سطح کلان موضوع پیوستن ایران به ای تی تی اف است . برخی مخالفان سرسخت دولت باوردارند پیوستن به این پیمان بانکی و پولی به معنای نابودی استقلال کشور است و با این عضویت ایران اسرارش را دو دستی تقدیم دشمنان می کند. از سوی دیگر اما موافقان پیوستن ایران به این پیمان باوردارند اگر ایران دراین نهاد عضونشود همین میزان همکاری بانکی نیززایل شده واقتصاد ایران درگوشه انزوجان خواهدداد. این پادرهوانگهداشتن ایران در قبول یا عدم قبول این پیمان پولی و بانکی نظام تبادل سرمایه و پول خارجی را فلج کرده است. گیج شدگی اقتصادایران تنها به همین دومقوله کلان و پادرهوا نیست بلکه هنوز معلوم نیست بودجه ایران درسال 1399 در مجلس با کدام دگرگونی درمجلس قانونگذاری مواجه است و ایا مدیران سازمان برنامه و بودجه می توانند مجلس را متقاعد کنند بودجه ای با طعم کسری هنگفت و درجه بالای نااطمینانی را تصویب کند ومنتظر باشندتا اتفاقی بیفتد و آنها به سویی بروند که چاله های کنده شده رابامنابع واقعی پرکنند. دراین وضعیت است که صادرکنندگان نمی دانند سال بعد دلارهای صادراتی خودرا چگونه و درکدام بازار و با چه میزان از اختیار باید عرضه کنند و تولید کنندگان نیز نمی دانند با دستورهای رعب برانگیز سازمانهای نظارتی چه باید کنند. درحالی که وضعیت رکودی در سال 1398 آشکار است اما دولت اصرار دارد می تواند هزاران میلیارد ریال از دارایی های خود را درهمین بازار بفروشد و شهر وندان ایرانی آنقدر پول دارند که این دارایی های مالی و زیر ساختی را خریداری کنند. این سردرگمی دولت و خانواده ها و بنگاهها به دلیل یخ بندان در بالاترین سطح تصمیم گیری تاکجا ادامه می یابد؟
