کاپیتان "شجاع" و چند ابهام!
این اتفاق در شرایطی رخ داد که خلیلزاده بعد از ۶ سال و نیم، حضور در ترکیب تیم ملی ایران را تجربه میکرد. مدافع باتجربه پرسپولیس تا سال ۲۰۱۴ و قبل از اعزام تیم ملی به برزیل، عضو ثابت اردوها بود اما با قرار نگرفتن در میان ۲۳ بازیکن نهایی، علیه کارلوس کیروش و انتخابهایش صحبت کرد تا با نامهربانی سرمربی سابق و پرتغالی تیم ملی مواجه شود.در نتیجه او در سالها حضور کیروش و حتی ویلموتس رنگ پیراهن تیمملی را ندید و در ۳۱ سالگی، ۶ بازی ملی در کارنامه دارد و از خیلی از همدوره های خود عقبتر است به طوری که احسان حاجصفی در ۳۰ سالگی ۱۱۰ بازی ملی را تجربه کرده یا سردار آزمون در ۲۵ سالگی از مرز ۵۰ بازی ملی عبور کرده است.
* قانون نانوشته
طبق قوانون نانوشتهای در فوتبال، بازوبند کاپیتانی در اختیار بازیکنی قرار میگیرد که باسابقهترین بازیکن داخل زمین و به نوعی مسابقه باشد. در واقع بازوبند در اختیار بازیکنی قرار میگیرد که به علت تجربه و سابقه بیشتر، قدرت رهبری و تاثیرگذاری بالایی هنگام انجام بازی دارد.
البته انتخاب کاپیتان الزاما ربطی به سن و سال بازیکن ندارد چرا که بازیکنان زیادی به علت سابقه بیشتر نسبت به سایر بازیکنان، در جوانی، توانستند رهبری تیم خود را برعهده بگیرند که از این دست نمونهها در تیمهای مختلف زیاد است. اگر راه دور نرویم، احسان حاج صفی با سن کمتر نسبت به امیری، مظاهری و خلیلزاده کاپیتان تیمملی است چون تجربه بیشتری با پیراهن ایران دارد.
به همین علت، کاپیتانی خلیلزاده با ۶ بازی ملی در ۳۱ سالگی، با حضور بازیکنان دیگری مانند میلاد محمدی (۳۵ بازی ملی)، سامان قدوس (۲۲ بازی ملی)، کنعانیزادگان (۱۷ بازی ملی)، کاوه رضایی (۱۳ بازی ملی) و علی کریمی (۱۲ بازی ملی) برای اهالی فوتبال عجیب بود؛ عجیب از این حیث که آیا کاپیتانی خلیلزاده تصمیم کادر فنی بوده یا سردار آزمون در دقیقه ۸۵ او را نزدیک ترین بازیکن به خودش دیده و بازوبند را در اختیار او گذاشته است.
